Ahmet’in hinliği bu. Hinlik yapmış. İnsan olarak siyasetçilerle ilişkiler ayrıdır ama bir takım tutar gibi yaklaşmak ayrıdır. Ben insan olarak Deniz Baykal’la çok samimiyimdir. Hatta biz beraber bir sinemaya gitmişiz, filmin on dakikalık arasında gazeteciler geldi haber yapıldı. Aleyhine de bir sürü şey yazıyoruz, geçen gün anjiyo oldu, duyar duymaz telefon ettim, “Geçmiş olsun, nasılsınız, bizi korkuttunuz” dedim. Bu ayrı bir şeydir, Baykal’la, Erdoğan’la, Muhsin Yazıcıoğlu ile insan olarak bir ilişkinizin olması ayrıdır ama görevinizi yaparken çok incitmeden, kırmadan haberlerini yapmak ayrıdır… Ben bu konuda çok önemli, ölümcül darbeler vurduğunu düşünüyorum. Bu kadar hırpalamaya, rencide etmeye gerek yok. Ahmet’in muzipliğine veriyorum. Ama temel duruşum da odur. Neden ikisinden birini tercih edeyim yani?

Seçim olduğu gece, biz Fikret Bila, Murat Yetkin falan TRT’deyiz. Ben bir iki defa-Sayın yetkili demişim. Murat dedi ki: ‘Canlı yayındayız, bırak bu sayını falan’ dedi. Ya Muratcığım, TRT’deyiz, ayıp olmasın dedim. Eskiden edebiyatı şöyle tanımlardık, Mükteza-i hal ve makamı mutabık söylenen söz. Ne demek bu? Mükteza-i hal, yani halin gerektirdiği ve makamın gerektirdiği. İnsanlar hal ve makamı çok karıştırdıkları için zaman zaman mutsuzluklar da yaşıyorlar. Mesela, Genelkurmay kışlada, hal ve makam disiplini gerektirir. Bir el hareketi, bir kaş işareti her şeyi idare eden orkestra şefi Genelkurmay Başkanı. Ama Genelkurmay başkanı, aynı disiplini evine taşısa, çocuklarına yat-kalk yaptırsa felaket olur veya evindeki yumuşaklığını kışlaya taşısa bir felaket olur. Televizyon programı yapıyoruz, Ahmet’e ne diyeyim ki, ben orada fıkra mı anlatayım?

Sağolun , teşekkürler.

Bir eleştiri de Umur Talu’dan gelmiş….Umur Talu, eski Ankara Büyükelçisi olan Eric Edelman’la beyin fırtınası yaptığınızı söylemenizi eleştirmiş, bir gazeteci için elçi haber kaynağı olur, Ya ziyaretçi gibi ağırlar, sonra "bay bay" deyip uğurlar; ya da sorularıyla yorar” demiş. Gazeteciyi danışman ve cemaat üyesi olması dışında bir elçi ile beyin fırtınası yapamaz duruma getiren nedir?

Ben Umur Talu’nun eleştirilerine katılmıyorum. Edelman Sabah’a bir eleştiri yapmıştı, herhalde ondan rahatsız oldular. O zaman konsoloslukta bir yangında mı, kazada mı onun cenazesi için geliyorlar. Gazeteyi de ziyaret etmek istediklerini söylediler. Gazeteyi ziyaret etmek isteyen kim olursa olsun, Doğu Perinçek ziyaret etmek istedi, buyurun dedim. Gayette güzel bir görüşmeydi, üyelerinden bir tanesi biraz kibar olmayan laflar söyleyecek oldu, İşte binayı kahverengiye boyasaydınız gibi, oradan başladı, lüzumsuz şeyler söylüyor. Doğu Perinçek, kusura bakmayın, arkadaşımız biraz heyecanlı gibi bir şey söyledi. “Yoo, estağfurullah, bizim geleneğimizde misafire saygı esastır” dedim. Söylediği şeyler çok yaralayıcı değil zaten. Sonra Yeni Şafak’a röportaj verdiğinde, sormuşlar, ”Nasıl karşılandınız Zaman’da?” diye. Türk adet ve göreneklerine göre karşılandım demiş. Sonra sordum, gelmişken bir röportaj düşünür müsünüz? Edelman sıradan bir büyükelçisi değil, bir Amerikan büyükelçisi, ikincisi, beyaz saraya çok yakın, yazarlarımızı da davet etsem, onlarla bir Ortadoğu sohbeti yapabilir miyiz? Ben dış haberler sorumlusu ve ilgili arkadaşları davet ettim. Abdülhamit Bilici, Mehmet Yılmaz vardı, bir de bunun yanında Şahin Alpay’ı, Nevval Sevindi’i çağırdım. Bizim orda çok ağır sorularımız var. Mesela Şahin Alpay, “Ben Amerika düşmanı değilim ama Bush yönetimine şiddetle karşıyım” dedi. Bunlar konuşuldu ve yazıya da intikal etti. Ben orada bir önsöz yazmışım, Büyükelçi Zaman’ın misafiriydi, onunla beyin fırtınası yaptık. Ne olmuş? Bunda ne mahsur var? Her gazete yapar… Her şeyin bir ilki var, bu mu eleştirdiği şey? Edelman Murat Yetkin’e telefon açsaydı, Biz Radikal Ankara temsilciliğini ziyaret etmek istiyorum hatta gelmişken muhabir yada yazarlarınızla mülakatta yaparım deseydi, Hayır mı diyecektiniz? Çok iyi bir röportajdı aslında. İnternette çıkan bir haberin doğru olmadığını ve bunun Sabah ve Yeni Şafak’ta yazılmasına kırıldığını söyledi, biz onu intikal ettirdik. Evet, Edelman haklıdır, Sabah ve Yeni şafak haksızdır falan da demedik. Ama çok alınganlıkla karşıladılar. O günden bugüne niye geldi bir büyükelçi diye aklımdan geçmedi? Bize şu soruyu da sorsaydın, bu soruyu da sorsaydın diyorlar. Kardeşim onu da siz sorun ya! O anda aklımıza gelen bütün soruları sorduk.

ABDULLAH ÖCALAN STALİNİST BİR ÖRGÜT ÜYESİ GİBİ

Apo üzerinde ben ne ciddi bir bilimsel çalışma yapıldığını gördüm, ezber üzerinden konuşuyoruz hepimiz, bebek katili, bebek katili… Tamam ama hiçbir psikologun bu konuda bir şey yazdığını görmedim. Halbuki en çok merak ettiğim şey bu. Kimdir bu adam, nasıl bir psikolojiyle örgütünü yönetiyor? Uzaktan bakınca Stalinist bir örgüt üyesi gibi. Stalin’e çok benzetiyorum. 30 senelik bir örgüt bu. Hiç mi içinde bir lider adayı çıkmaz? Zaman zaman sağ kol, sol kol gibi adamlar çıkıyor ama gözden kayboluyor. Kaç yıldır tek kişilik hücrede kalıyor. Dünyanın herhangi bir yerinde bu kadar karizmatik ve örgütüne hükmeden, örgütünü her olaya sevk edebilen bir adam bu kadar sene ek başına bir hücrede kaldığında, hele hele o örgütün bir de siyasi kanadı olduğu söyleniyorsa, bir şekilde bir çatlama olur ama içeride sanki bir korku var. Bana çok yakın birisi, “biraz Haşhaşilere benziyor tarzı“ dedi. Hakikaten öyle midir? İşin doğrusu Kürt aydınlar da bu konuyu çok konuşmuyor. Kürt meselesinin çözümü, Kürt aydınlarının cesaretinden geçiyor. Türk milliyetçiliğinin tehlikeli bir boyutu varsa, özellikle milliyetçi duyguları güçlü olan aydınların aklı başında ortaya koyacağı teorilerle ancak kurtulunabileceğini düşünüyorum. Radikal İslam varsa, ki var, hariciler diye bir grup var sonuçta. Öyle bir gurup ki, yalan söylemeyi, kâfir olmak sayıyor, diyor ki, “günah, kâfir eder insanı.” Biz de günah günahtır ama insan Müslüman olarak kalabilir. Yalan söylemiyor ama gidiyor, camide insan öldürüyor. Çünkü onu sapık, kâfir görüyor. Eğer radikal İslam diye bir tehlike varsa bunu ancak, aklında başında Müslüman aydınlar engelleyebilir. Apo kimdir, bu örgütü kurarken gizli bazı ittifakları var mıydı, Ergenekon’la yada başka bir Gladyo ile dolaylı yada açıktan irtibatı var mıydı? Ergenekon da şunu gördük ki, bazı roller dağıtılırken, ipler farklı insanların ellerinde olabiliyor, yönetildiğini bile düşünmeyen kuklalar çıkabiliyor, sağ-sol kavgasının 12 Eylül’de ortaya koyduğu en önemli gerçek de buydu.

Mahkumiyetim değil, tutukluğum. Mahkumiyetim olmadı, beraatım oldu. O zaman 12 Eylül’de davalar çabuk görülmüyordu. Konya sıkıyönetime bağlıyız, ve bunu ülke ocakları ve MHP davası olarak görüyor sıkı yönetim. Ankara’daki MHP davasıyla beraber görülmesi lazım. Dosyamız Konya’ya 3-5, ordan Ankara’ya 3-5 ay daha. Ordan tekrar Konya’ya gönderiyorlar, yerel bir dava diyorlar, ordan tekrar ana davanın bir parçası deniyor. 12 ay’a yakın dosyamız gitti geldi. Anakara Mamak cezaevine gittik, ilk mahkemede ben tahliye oldum ve ondan sonra beraat ettim. Kenan Evren’in sözüdür:” Hele bekleyelim de, şartlar olgunlaşsın” diye yapılmış bir psikolojik hazırlık safhasından, Süleyman Demirel’in 11 Eylül gecesi günde 40 kişi ölüyordu, 12 Eylül sabahı bir kişi bile ölmedi, 11 Eylül günü bizim hangi vermediğimiz yetkiyi 12 Eylül günü kullandınız?İkisinin arasında bir muhasebesinin yapılması lazım.

Türkçe’de satış kelimesinin negatif bir anlamı var. Tayyip Erdoğan, ülkemizi pazarlamak zorundayız demişti kıyameti kopardılar. Bunlar hep, tercüme hatası. Türkçe’mizi bozan en önemli şey, tercüme Türkçe’sine teslim olan filmler. Bütün kelimeler Türkçe ama cümle Türkçe değil. ‘Kendine iyi bak’dilimize oturdu ama böyle bir şey söyleyemez aslında Türkler. Bayım nasılsın?diyor mesela. Sokakta söylesen döverler. Kelimeleri Türkçe ama kalıp itibariyle İngilizce olan bir sürü cümle girdi dilimize. Türk Dil Kurumuna da kızıyorum, kelime avcılığı yapıyorlar. Geçen gün bir yerden geçiyorum,”Dream….”Ya rüya diye bir kelime varken dream’e ne gerek var kardeşim? Bu araştırma konusu bu. Şöyle bir araştırmanın yapılmasını çok isterdim. Bir dönem binlerce çocuğun adı, Menderes. Adnan Menderes’in asılmasını içine sindiremeyen vatandaş, çocuğunun ismini Menderes koyarak tepki de bulunuyor. Bugümn Menderes ismi çok az. Mesela Deniz Gezmiş’in asılmasını protesto etmek için bir dönem bir çok insan çocuğunun adını Deniz koyuyor. Bu isim koymaların sosyolojik ivmeyi gösteren bir yönü var. Sadece insan değil, iş yeri isimleri incelense toplumsal ivmenin, ibrenin nereye gittiği çok rahat analiz edilebilir. Bu tür şeylere kafa yorulmuyor. Rektörleri kim seçmiş de diye kıyamet koparken, Sezer zamanında hakkaniyetle seçiliyordu, onu da eleştir, bunu da eleştir. Birine sus, öbürüne konuş yanlış. Satılamayacak şeyler vardır, onur, gurur, vatanın kutsallığı…Vatanı vatan yapan insan. Vatanı kutsuyorsun, insanı dövüyorsun, böyle bir vatanperverlik olmaz. İnsanını, insanının geleceğini, onunla beraber bu ülkenin kutsallarını hiç kimse satmaz. Abdullah bey satmaz da, Baykal satar mı? O da satmaz. Biz aslında güzel bir milletiz, tek derdimiz gölgeler savaşı.

ANAYASA MAHKEMESİ NEREDEYSE CHP’NİN NOTERİ HALİNE GELDİ

Valla dönüşebilir ama Türkiye’de herkesin, vatandaşın da cebinde bir sarı, kırmızı, mor kart taşıdığını unutmaması gerektiğine inanıyorum. 27 Mart bildirisi yapıldı, sonra halk yönetime el koydu. Çünkü insanlar incindi, rencide oldu, o metni yazan adamın da aklından şüphe etmek lazım. Ben de onu tanırım, bu kadar zayıf bir bildiri yazacağını tahmin etmiyordum. Kardeşim, kutlu doğum haftası yazılıp da, Genelkurmay’ın web sitesinden yayınlanır mı ya? Kutlu doğum dediğin, Hz. Muhammed’in doğum haftası. Olay siyasi boyutundan çıkardı. İddianame de öyleydi. Ben iddianameyi çok tehlikeli buldum. İddianame, bir temel mantık üzerine kurulurdu. Kurduğu mantık şu: ”Laiklik bir yaşam biçimidir.” Peki öyle olsun. Ondan sonra da özelilikle dini konularda sorgulamaya başlıyor. Neye kadar? Ramazan çadırını, yerel yönetici Kuran-ı Kerim dağıtmış hacca gidenlere (Sefa Sirmen de dağıtmıştı…Sefa Sirmen dağıtınca bir şey olmuyor, AK Partili biri dağıtınca kıyamet kopuyor) onu sorguluyor…Başka birisi başka mana arar ama sokaktaki vatandaş bunu mukaddeslerin sorgulanması gibi anlıyor. Kırmızı kart gösterilir…28 Şubat için 100 sene de sürer deniyordu. Sürsün hadi bir 100 sene de göreyim. Mümkün mü? 1960’da darbe oluyor, en kısa sürede demokrasiye geçiliyor. Neden? Hazır ele geçirmişsin işte, kalk kışlandan, ülkenin hazinesi de senin elinde, 71 muhtırası bir sarsıntıya sebebiyet veriyor, sonra normalleşiyor. En kendi gerekçelerini oluşturan darbe, 80 darbesi. O zaman halk mahkemeleri kuruluyor, insanlar birbirlerini yargılıyorlar, cinnet ya. Bu şartlarda darbe yapıyorsunuz, 83’de seçimlere gidiyorsun, mürüvveti 3 sene. Sonra kendini garanti altına alıyorsun, beni yargılamayın diye. Korkuyorsun çünkü. 28 Şubat’ı o dönemin Genelkurmay başkanı bin sene de sürer demişti. Süremez çünkü sosyal dinamizm bu deli gömleğine razı olmuyor. Türkiye’de her türlü sadakat vardır, eşine, ülkesine, insanına, ama siyasette sadakat yoktur. Özal’ı generallerinin tavsiyesinin aksine iktidar yapan vatandaş daha sonra öyle ağır cezalandırdı ki Turgut bey şöyle dedi: ”Tamam, Biz bunu hak ettik ama kantarın topuzu fazla kaçtı” AK Parti’yi de yarın bir gün halk eğer istediği hizmetleri atamazsa, kutuplaşmanın vebalini onun üzerine yıkarsa, ülkenin ekonomisi kötü giderse tasfiye edebilir. 22 Temmuz seçimlerinde tarım sektörü AK Partiden çok şikâyetçiydi. Ama o tarım kesimi götürdü AK Partiye oy verdi. Döve kardeşim, dövme ki adam yıpranabilsin. Sen yıprattığın zaman halk rahatsız oluyor bundan. Bazı arkadaşlar televizyonlara çıkıp; sistem, devlet, yargı kırmızı kart gösterdi diyor. Göstersin. Size şunu söylemek zorundayım: Anayasa Mahkemesi aslında kendini bir miktar kurtardı. Çünkü Anayasa Mahkemesi ve yargı siyasallaşma üzerine kötü bir imaj ortaya koydu. 367, korkunç bir imajın oluşmasına sebebiyet verdi. Neredeyse Cumhuriyet Halk Partisinin noteri haline geldiler. Halk bunu böyle algılıyor. Hep manzara şu: Hükümet bir yasa çıkartıyor, Önder Sav ve avenesi ellerinde bir dosya. Nereye? Anayasa Mahkemesine. Ya bir de halka git kardeşim ya! Çık de ki: ”Ey halkım, bu yasa yanlıştır” Vatandaş aptal mı? Eskiden şehir seçmen profili farklıydı, taşra profili farklıydı. Şimdi öyle değil, herkes her şeyi çok iyi biliyor. Herkes her şeyi çok iyi takip ediyor, peşini bırakmıyor. İnternet de bize ilginç bir heyecan kattı.

Kesinlikle. Eğer AK Parti kapatılsaydı, yerine kurulacak parti asla %50’nin altında oy almazdı. Bu işten en büyük zararı MHP görürdü. Tayyip Erdoğan’ı yasaklayın hatta (asla böyle bir şey istemem ama) tutuklayın, bir Nelson Mandela çıkar. Uluslararası bir özgürlük kahramanı çıkar. Leyla Zana’ya dünya kamuoyunun verdiği desteği düşünün. Çok akıllı bir şey yaptı Abdullah beyler erken müdahale yaptılar ve erken serbest bıraktılar. Ne oldu o günden bu güne Leyla hanım? Uluslararası bir özgürlük sembolü haline geldi. Bugün kim tanıyor, kim peşinde? Tayyip Erdoğan belediye başkanıydı tutukladınız, Başbakan oldu, Başbakan iken bir şey yapın, Uluslararası bir figür haline gelecekti. Bir de enteresandır Tayyip bey. Bush’un yanında ayağını ayağının üzerine atıyor ve sempatik bir adam, kimi gitse etkiliyor. Gerçekten etkiliyor.

“TAYYİP ERDOĞAN İSTESE BİR İŞARETLE ANAYASA MAHKEMESİNİN ÖNÜNE 5 MİLYON İNSAN DA YIĞAR”

28 Şubat davası 100 yıl sürer diyorlar dedik de... Mahkeme, RP’nin kapatılması istemiyle açılan davada karar aşamasına 7 ay 25 gün sonra, FP davasında ise 2 yıl 45 günde gelebilmişti. AKP’de ise bu aşamaya 4.5 ayda gelinmesi, davanın hiçbir aşamasında hiçbir ek süre istememesi ve ek talepte bulunmaması gibi faktörlerle beraber kendini bilmekten mi, nihai sondan kaçmanın faydasının olmadığından gelen bilinçten miydi sizce?


Tayyip Erdoğan benim görebildiğim iyi bir teşkilatçı. Çok küçük yaşlarda bu teşkilat işlerinden gelmiş. Erbakan’ın partisinin gençlik kollarından gelmiş, kendini yenilemiş, değişimlere ayak uydurmuş. Tayyip Erdoğan yeni bir şey daha ekledi vizyonuna, Hâlâ İstanbul Belediye Başkanıymış gibi muamele ediyorlar. Doğru değil, bir siyaset adamıydı, devlet adamı oldu. Bu dava sürüncemede kaldığı müddetçe ülkenin üzerinde kocaman bir soru işareti olacağını gördü Erdoğan. Bunun giderilmesi için iki yol var: Bir, yumruğunu masaya vuracak, Anayasayı da, Anayasa Mahkemesini de değiştirelim. Hatta Tayyip Erdoğan istese bir işaretle Anayasa Mahkemesinin önüne 5 milyon insan da yığar. Bunu tercih etmedi. Dedi ki: ”Tamam, kapatacaksanız, haydi kapatın.” Lets face it. Yüzleşelim buyur dedi. Partinin içinden bu kadar pasif olmayalım, bu kadar boyun eğmeyelim diyenlere siz karışmayın, bakalım bir görelim dedi. Ben Anayasa Mahkemesinin en çok etkilendiği şeyin, sosyal dinamizm olduğunu düşünüyorum. Kamu vicdanına mal olmadı bu dava. Kamu vicdanı bunu kabul etmedi çünkü seçim olmuş, her iki seçmeden biri AK Partiye oy vermiş, sen bir yıl geçmeden, ben seni laikliğin düşmanı görüyorum diyorsun. Bu şu demektir: ‘Bu partiye oy veren herkes laikliğin düşmanı’ demektir. Vatandaş bundan incinmez mi? Tayyip Erdoğan’ın en büyük özelliği nedir derseniz bana göre cesaretidir. Cesareti birçok yerde kapalı kapıları açtı, burada da kapıyı açtı, kapatın buyurun, kapatırsanız B Planım var dedi, siyasi yasak için C Planım var dedi. Var mıydı yok muydu bilemem ama bir yönüyle meydan okumaydı bu. Şu Abdüllatif Şener’in, Turhan Çömez’in ayrılış sürecini bile Tayyip Erdoğan’ın siyasi lider ve devlet adamlığı çerçevesinde incelemek lazım. Adamı son dakikaya kadar merkez yürütme kuruluna aldı, adam kendisi istifa etti, bir başka partide olsaydı kapının önüne koyarlardı, Abdullatif bey, oradan buraya herkesi dolaşıyor, partinin aleyhine konuşuyor, kim inandırdıysa onu: Ülkeye bir şeyler olacak, iki-üç nesil planlanma yapılmış, iki-üç nesil yeniden planlanacak, mühendislik yapılmış, kimse çıkamıyor, çıkarsa ortalık karışacak, diyor, bunları biliyor Tayyip Erdoğan. Aynı masada oturuyor, onu da dinliyor, adam sonunda kendisi istifa etmek zorunda kaldı. Turhan Çömez, ailenin ferdi gibi olmuş bir dönem. Karşısında bir risk oluştuğunda sırtını dönüp giden bir adam değil, tam aksine onun üstüne üstüne giden bir adam. Mesela askerlerle arası iyi değil diye konuşulduğunda gidiyordu aralarında oturuyordu. Aksiyondan zevk alıyor sanki. Halk da bu yüzden seviyor, yapay değil, tabii. Düşünün ”Ananı da al git” bu lafı herhangi bir siyasetçi söylese siyasi hayatı biter. Onun bitmiyor. Söylenen söz güzel değil ama vatandaş, ben de böyle söylüyorum ama diyor.

Türkiye son yıllarda şiddetli şekilde kirli propagandalar üzerinden psikolojik harp yaşadı. İnternette, çok eksik, yanlış, çarpık bilgi dolaştırıldı. Bunların bir kısmını gazeteciler yaptı. TRT’de Fikret Bila, Fehmi Koru ve ben varız, Abdullah beyle röportaj yapıyoruz. Fikret bey, falan kitaptan bir şeyler okuyor, Abdullah bey diyor ki, siz falan mitinge katılmışsınız. Abdullah bey de diyor ki, ”Ben öyle bir yere katılmadım, öyle bir konuşmada yapmadım” Ama kitapta böyle yazıyor, diyor. Canlı yayındayız, Cumhurbaşkanı adayı. Kitap nedir diye soramadım ama konu da değişti, Fikret bey kitabı çantasına koyacakken fark ettim. Ergun Poyraz’ın kitabı. Tam diyecektim ki; bundan mı okuyorsun, Allah aşkına ya? Burada benim bildiğim yüzlerce yalan var. Sürekli bilgi kirliliğine yol açacak manipüle edilmiş bilgiler. Ne aslı var, ne faslı. Bir de bunlara belli güçler tarafından dosya halinde verildiğini cümle âlem biliyor. Bazı mahkemeleri etkileyecek dosyalar geliyor, altında muhabirin imzası yok. Özel bir araştırma konusudur. İletişim fakülteleri ne iş yapıyor onu bilmiyorum. Bu işlerde hakem İletişim Fakülteleri olmak zorunda. Çünkü hiçbir grubun uzantısı değiller, bilimsel ölçütler kullanabilirler. Mesela AK Partinin kapatılma davası ile ilgili bir bilimsel araştırma, bir içerik analizi gerekmez mi? 14 Mart’tan alacaksın, mahkemenin açıkladığı güne kadar. Hangi gazete mahkemeyi etkiledi, hangisi yorum hakkıydı, kim ne kadar doğruyu konuştu. Bunlar dünyada yapılıyor. Her seçimin arkasından yüzlerce test çıkıyor. Türkiye’de bazı gazeteciler, aşırı ulusalcılık, ultra ulusalcılık, kızıl elmacılık üzerinden kontrgerilla etkisi yaptılar.

Söyleyebilirim. Kızılelma koalisyonu bizim çok erken dönemde dikkatimizi çekti. Bundan huylandık. Gazetede belli alanlarda arkadaşlarımızın uzmanlaşmasını istiyoruz. Bizim haberlerimize şöyle imza atılır: Büşra Erdal-İstanbul-Zaman yapmayız. Yargı muhabiri diyoruz. Eğitim, enerji muhabiri diyoruz. Biz bu konuda birkaç arkadaşımızı görevlendiriyorduk. Doğu Perinçek toplantı yapıyor, 32 kişi gelmiş, 33’ncü kişi içeriye giriyor, elinde dosyası, çantası falan. Nerden geldin? Zaman’dan diyor. Bir toplantı yapılıyor, 41’nci bizim adamımız. Her şeyi yakından takip ediyorduk. O fotoğraflarda o fotoğraf, Muzaffer Tekin olarak kayıtlı değil. Zafer ismini kullanıyormuş, Veli Küçük de öyle dedi: “ben Zafer olarak biliyorum” Kod adı herhalde o. Biz Zafer’in Muzaffer Tekin olduğunu anladığımızda, fotoğraf arşivimizi bir taradık, adamın elli tane resmi var. Bunu yayınladık, bazı meslektaşlarım bunu size polis mi verdi dedi. Olsa olsa polis bizden almıştır. Biz tüm faaliyetlerini yakın takip altında tutuyorduk. Ben Veli Küçük ile uçakta karşılaştım. Elini tuttum, paşam beni tanıyor musun? dedim, cevabını beklemeden kendimi tanıttım. Sizi yakından takip ediyoruz dedim. Hakikaten hangi faaliyete gidecek olsa, nerde konuşma yapacak olsa bizim muhabir orda. Çünkü olayın bir gazeteci ayağı var. Bu adamın ismi Susurluk’ta geçmiş. Hanefi Avcı ne dedi? “Bu örgütün üç sacayağı var. Birisi emniyette, birisi MİT’te, öbürü askerde” dedi. Hadi insanların hafızası zayıf, gazetecilerin niye hafızası kayıp? Emniyet dediği Mehmet Ağar’ın ismini verdi. Askerde de Veli Küçük yapıyor dedi. Ama bu zamana kadar adamın gölgesine basılamadı. Yakından takip ediyorduk, Danıştay saldırısı çıktığı zaman bunun emarelerini daha ilk dakikada gördük. O günlerde gece yarılarına kadar burada mesai yaptık. Hatta ekonomi, spor muhabirlerini bu işe sevk ettik. Dedik ki bu olayı araştıralım. Çünkü bu Türkiye’ye kurulmuş en büyük tuzak. Nitekim ilk bulgular böyle çıktı. Bazı medya grubu arkadaşlar çok basit gazetecilik olaylarını bile bizi etkisiz hale getirmek için kullandılar. Alparslan Aslan kimdir? Ne yapacaksın? Çevresine, okuluna, komşusuna gideceksin. Bu en basit gazetecilik refleksi. Ve gittik çocuğun aslında dindar olmadığı çıktı ortaya. Çok büyük bir gazete ”Muhafazakar, dindar” diye başlıklar attı. İnsanlar bulduk, çok içtik beraber, öyle dindarlığı yoktur dedi. Sonra baktık ki, çocuk kiminle yatıyor, kalkıyor kiminle gezip tozuyor, bütün ulusalcılar, kızıl elmacılar. O kuşkuları yavaş yavaş doğruladılar. Meşhur bir başlığımız vardır: ”Deştikçe çete çıkıyor” ,“Saldırı da TİT izi” Bakın TİT, Türk İntikam Tugayı. Bugün Ergenekon davasında yargılananların hepsi orda.

“BANA TÜRKİYE’DE İÇKİ SATMA LİSANSI İPTAL EDİLMİŞ HERHANGİ BİR İŞ YERİ SÖYLEYEBİLİR MİSİNİZ?”

Bunun da bir sembol kavgası olduğunu düşünüyorum. Önemli Amerikalı bir yetkili geldi 3-5 gazeteci konuşuyoruz, o da döndü Türkiye’de neler oluyor anlatın bakalım! dedi. Herkes içki satan yerlerin yasaklandığını, durumun kötüye gittiğini falan söylüyor. Fakat yetkili benim de fikrimi almak istiyor fark ediyorum. Ben de istiyorum ki, herkes eteklerindekini bir döksün, Çünkü o görüşte olmayan herhalde bir tek ben varım orada. Sonunda siz ne düşünüyorsunuz? dedi. Arkadaşlara basit bir soru sorabilir miyim dedim. Bana Türkiye’de içki satma lisansı iptal edilmiş herhangi bir iş yeri söyleyebilir misiniz? dedim. Tak her şey durdu. Bir tane meyhane, bar söyleyin dedim. Ben bulamadım. Sonra o ülkenin konsolosluğundan gelen biri var, o da biz de bulamadık demez mi? Sonra dedim ki: “Arkadaşlar abartıyorsunuz. Ben size bir hatıramı anlatayım” dedim. Boston’da yaşadığım yıllarda bir akrabam geldi, çocuk lise öğrencisi. Dedim ki hadi sana bir kahve içereyim, çok iyi bir restoranın cafe bölümünde iki tane kahve söyledik. Garson çocuğa kimliğinizi görebilir miyim dedi. Benim de bir an canım sıkıldı, “neden kimliğine bakacakmışsınız? İki tane kahve istiyoruz” Garson dedi ki: “Biz bu kahveye likör damlatıyoruz, bu arkadaşın içebilmesi için en az 21 yaşında olması lazım” Amerika filmlerini hatırlayın, bütün holmeslar içkilerini gazete kâğıdının içinde saklarlar, yasaktır çünkü. Aslında bu ülkenin öz kültürüne bakıyorum, içen içmeyene karışmaz, aynı evde içen vardır, içmeyen vardır, yan komşusu içer, o ona saygı duyar. Allah’tan Türkiye’de en büyük avantajımızı sosyal dinamizmimizde görüyorum. 30 yıldır PKK meselesi var. Allah’a çok şükretmek lazım ki, bir insan kalkıp da bu komşumuz Türk, Kürt demedi. Ortaklık, komşuluk, evlilik devam ediyor birbirleriyle. Benim çocukluğumda çok arkadaşım aleviydi, ama alevi olduklarını bilmiyordum. 80 darbesine doğru giderken baktım ki, biz Sünniymişiz, onlar aleviymiş. Hala da kaybettim izlerini bulamıyorum. Nerdesiniz diye yazdım da. Her mahallede içki içen vardır, hatta içki içmeyen içenlere çok müsamaha ile yaklaşır, tövbe etsin isterler, kendine göre çok insani macerası vardır ama bilemiyorum ki bir kırmızı şarap edebiyatıdır gidiyor. Hatırlarsanız, Başbakan uçak aldı Başbakanlığa, yok içki servisi yapılacak mı, yapılmayacak mı? Türkiye kaç gün bunu konuştu. Yapıldı, ne oldu, kıyamet mi koptu, uçak mı düştü?

BİRİNCİ BÖLÜMÜ OKUMAK İÇİN TIKLAYIN