TOKTAMIŞ ATEŞ- Babam Türkiyat değil, Şarkiyat Enstitüsü’nün Müdürü idi. Edebiyat Fakültesinde öğretim üyesiydi. Tipik memur ailesi bizim ailemiz. Annem lise öğretmeni, babam akademisyen…Laleli’de doğdum büyüdüm. O zamanlar Laleli’de bir yandan Kapalı Çarşı esnafının yaşadığı, bir yandan memurların ve üniversite mensuplarının yaşadığı, kültür düzeyi yüksek, gelir düzeyi orta bir semtti. Türkiye’ye özellikle edebiyat ve edebiyat bölümleri arasında tarih vs..ün kazandıran öğretim üyelerinin çoğu komşularımızdı. O günlerin ve İstanbul’un Türkiye’sinde kamu ulaşımı fevkalade zayıftı. Bir araba, otomobil sahibi olabilmekte hayal bir değildi bir üniversite öğretim üyesi için. Ömer Lüfti Barkan, Reşit Rahmeti Arat, İbrahim Kafesoğlu, Abdülkadir Karahan gibi bir çok ünlü edebiyatçı komşularımızdı. İşte bu ortam içinde ve üst düzeyde sohbetlerin yer aldığı toplantılara çocuk kulağıyla misafir olurduk. Sonra Koca Ragıp Paşa ilkokulu. Şimdiki çocukların lüksüne akıl erdiremiyorum. İlkokul’dan sonra Avusturya Lisesi ve Vefa’yı bitirdim, lise iki’den sonra. Ve hep kendimi vefalı saydım. Vefanın havası başka etkiledi beni. Fakat enteresandır. Benim ilkokulda okuduğum sınıflar hep 50 kişi civarındaydı, daha aşağı değildi. Ve sonra Avusturya Lisesinde 40 kişiden aşağı değildi. Hele Vefa’da mezun olduğum sınıf 83 kişiydi. Şimdiki eğitim sisteminde:”Yok efendim, sınıf 40 kişi, çok kalabalık” dedikleri zaman çok gülüyorum. Ama böyle güzel, mutlu bir çocukluk yaşadığımı söyleyebilirim.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Tabi o gün bugün Nevin’e göz kulak oluyoruz. Ondan önce yine bir evliliğim oldu. Maalesef ayrılıkla sonuçlanan. O da şu anda Yıldız’da öğretim üyesi bir arkadaşımız. Çok değerli bir insandır o da. Yürütemedik maalesef. Ondan sonra öğretim üyesi hayatımda ilk aşamadaki enerji bir bakıma ilk evliliğimden geldi. Daha sonra Nevin’le evlendikten sonra profesörlük aşamasında onun enerjisi geldi. Onun yarattığı huzur ortamı içinde ve çok ileri yaşta baba oldum. 47 yaşında yani 1990’da baba oldum. Bunun yarattığı mutluluk ortamı içinde günümüze kadar geldik.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Aslında rahmetli Ecevit’le arayışımız arasında bir fark yoktu. İkimizde daha mutlu, daha huzurlu, daha dengeli…Refahın daha güzel paylaşıldığı ve arttığı bir Türkiye’nin arayışı içindeydik. Ecevit’in yazılarında da bunu görüyordum. Hatta Düşün Dergisinde yazmaya başlarken ilk sayısında:” Ecevit’in böyle bir ismi kullanmış olması beni rahatsız etmiyor, o kendi arayışını sürdürüyor, ben kendi arayışımı” demiştim. Ve çok şükür Ecevit’le bu konuda polemiğimiz olmadı. Karşılaştığımızda bir iki espri yaptık. Herkes kendi arayışını yapmalı bence. Ve o arayış hala devam ediyor.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Asıl sebebi şu…O 15 yeni üniversite’de AKP’ye destek de vermedim. Öyle saçma şey olur mu? Sayın İsa Eşme YÖK Başkan Vekiliydi. Biraz rahatsız bir arkadaştır. Ben onu buradan da tanırım. Öğretmen kökenli, biraz kompleksli bir arkadaş. AKP’nin politikasını mı destekliyorsun   diye bir mektup yazdı, Hayır dedim. Böyle saçma şey olur mu? Fakat kendisi benim bu cevabımı, mektubumu almadığını iddia etti. Sonra o okur mektuplarına yazılmış ve yayınlandı. Tabi bu da bardağı taşıran bir damla oldu. Cumhuriyet içinde maalesef farklı birkaç ekip var. Beni orada tutan, her zaman saygıyla andığım, aleyhine tek bir kelime ağzımdan alamadıkları İlhan Selçuk’un varlığıydı. Oradaki kimi insanlar beni bir kaşık suda boğmak için uğraşıyorlardı. Ama İlhan Selçuk’un manevi desteği arkamda olduğu için, diş geçiremiyorlardı. Fakat bir rahatsızlığım benim de vardı. Sonunda bir yazıda bir kelime biraz ağır kaçmış, beni aradı oradan öğrencim bile olmayacak kadar genç bir arkadaş.”Hocam bu paragrafı atsak mı” diye. Dedim: Lüzum yok. Şükran hanım de araya girdi.O kelime yerine şunu kullanalım.dedim. Ondan sonra bir baktım; değil paragrafı koymamayı, yazıyı koymamışlar. Bu olacak terbiyesizlik değil. En basitinden İlhan Selçuk bana bir telefon açsaydı;” Toktamış şu yazıyı koymayalım” deseydi, “-tabi abi” derdim. Ona diyecek hiçbir şeyim olamazdı.Ama çocuğum yaşında bir insanın edepsizliği ve onun arkasındakiler bardağı taşıran son damla oldu. Ben de yazmaktan vazgeçtim.

“BANA DUYULAN TEPKİLERİN HEPSİNDE HAKLIYDILAR.” “FETHULLAH GÜLEN’LE ELELE RESİM DE ÇEKTİRDİM. ŞEREF DUYARIM BUNDAN”

TOKTAMIŞ ATEŞ- Hepsi haklı. Fakat bunların hepsinin haklı olması şunu gösteriyor; ben hiç birine angaje değilim. Ben sırasında Fethullah Gülen’le elele resim de çektirdim. Şeref duyarım bundan. Bugün gelsin, yine o şerefi yaşamak isterim. Dilipak’la bir mesaj vermek istedik topluma:” Biz çok farklı insanlarız ama beraber tartışabileceğimiz şeyler de var.” Bilgi Üniversitesi’nin yönetimin de değil, dokuz kurucusundan biriyim. Orada her türden insan vardır. İkinci Cumhuriyetçi de vardır, Sorozcu da vardır, Komünist de vardır….Bir Üniversitenin olması gerektiği şekilde o üniversiteyi kurduk ve yaşatıyoruz. Rotarcilerden de ödül alırım. Onlar da bu toplumun aydın insanları. Bu toplumu ileri götürmeye çalışan insanlar. Bunların hepsini yaparım ama ben bunların hiçbiri değilim. Bunların hepsinin dışında ben kendimim. Ama eğer bu toplumda bir arada yaşayacaksak, ortak paydaları bulmak zorundayız.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Siyasal İslam bir çaresizliğin ürünüdür. Aynı şekilde PKK, bir çaresizliğin ürünüdür. Çok değerli bir sendikacı arkadaşımız, bir tarihte toplantı da:”PKK, bölge gençlerinin isyan silahıdır. “Bir toplulukta sınıflar arasında bir uçurum ortaya çıktığı zaman, insanlar hele hele gençler en olmadık yollara saparlar. Maalesef Türkiye’de çok ciddi bir refah ve gelir uçurumu ortaya çıkmıştır. Ve bunun getirdiği bir takım sorunları da y aşıyoruz ve bir süre daha yaşayacağız.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Bu sevincin kökeninde, halkımızın orduya duyduğu büyük sevgi var. “Ordu millet” diye bir yaklaşımda vardır. Yüzde yüz katılmasam da askerliğin bir vatan borcu olarak kalbimizin çok derinliklerinde yeri olması vardır. Bu konuda ben epeyce yazdım çizdim. O asker uğurlamalarındaki sevinç, sevgi gerçekten rastlanmaz bir şeydir.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Valla CHP bana çok kötülük yaptı. Ben üstelik CHP’nin kayıtlı üyesiyim. Tabi haliyle çok üzülüyorum. Baykal, insan olarak mükemmel bir insandır. Hakikaten şuraya gelse otursa sizde bayılırsınız. Ama maalesef siyasal parti lideri olarak çok kötü performans gösteriyor. Ve bu nedenle Halk Partisi beni çok yaralıyor, çok üzüyor. İçinde bulunduğumuz günlerde ki Kuzey Irak’a, PKK kamplarına yapılan hareket ve ondan sonra parti grubunun yaptığı konuşmaları dinlerken yerin dibine girdim. “Yok ameliyatta parça unutuldu. Yok bir kere girersem işi bitirmeden çıkmam!”gibi laflar, ilkokul talebesinin söyleyeceği şeyler değil. Ama Baykal söylüyor. Yemek ısmarlamak falan değil, bunları dinlemek beni perişan ediyor.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Kemal Alemdaroğlu çok enteresan bir kişilik. Hem hekim, hem cerrah, hem laz. Rektör olduğu zaman garip bir megalomaniye kapıldı. Bizim bütün geçmişimiz, çok yakın olmasa bile aynı paralel de geçti. Türk devrim ocakları, milli gençlik teşkilatı…hep aynı yerlerde, Atatürkçülük hedefi yönünde çalıştık. Fakat rektör olduktan sonra bir garip havaya girdi. Ve maalesef sosyal bilimlere karşı bir olumsuz tavrı vardı. İstanbul siyasalı, hukuku, bizi iktisat fakültesine çok yaraladı. Ve benim bölümüm, uluslar arası ilişkiler bölümünü de fevkalade sudan sebeplerle diğer altı bölümle beraber kapattırdı. Senatodan bu kararı kendi başına aldı. Kemal Alemdar oğlu’nun yönetim tarzına da, Atatürkçülük anlayışına da, her şeyine karşıydım. Bu eninde sonunda ciddi çatışmaya götürdü.Şu andaki duruma bakıyorum. Kemal Alemdar oğlu bir Rotary Kulübü’nde başkanlık yapmaya çalışıyor. Çok şükür onun kırdığı her şeyi biz yeniden yapıştırdık. Hem lisansta, hem lisans üstünde eğitimimize başladık. Zaman bir şeyleri düzenliyor, onarıyor. Tabi yaradan akan kanla kalıyor iş. Çok üzüntü verdi, değmezdi.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Ben Atatürkçülüğe yüzde yüz uyduğumu düşünüyorum. Ve Atatürk yaşasaydı, benim şu anda uğruna mücadele ettiğim her şeyin içinde olurdu diye düşünüyorum. Ben Atatürk düşmanı kitapları köşeme taşımadım. Bu bahsedilen; Armstrong’un "Bozkurt’ kitabı. Ben bu kitabı öğrenciliğimde duymuştum. Bir özetini de çıkarmıştı zannederim Ekici yayınları. Atatürk düşmanı bu adam. Yani Armstrong, bir İngiliz subayı. Mütareke İstanbul’unda faaliyet göstermiş sonra Türkiye’de kalmış. Atatürk’e düşman bir adam. Yalancı. Sonra kitabın ben İngilizcesini buldurdum. Okudum. Orada adam, Atatürk’e düşman ama Atatürk’ün büyüklüğünü ortaya koyuyor. Yani Atatürk ne kadar büyük işler yapmış? Orada aklın sıra Atatürk’ü eleştiriyor ama o kitabı okuyan biri, insan Atatürk’ü yani insan üstü güçlerle izafi etmediği zaman bütün üstün vasıflarıyla görüyor. Sonra Arba Yayınlarından arkadaşım Bülent, yayınlayacağı kitapları tartışırdı benimle. Öğrencimdi. Bunu çevirtmiş fakat yayınlanama korkuyor. Ne yapalım? Dedi. Dedim: “Bülent, hiç gerekmez, getir ben bir çevirisine bakıyım, doğru mu?” Doğru çevrilmiş. Dedim ki: Hiç korkma yayınla. Bu Atatürk’ü zem eden bir kitap değil, Atatürk’ü zem etmek amacıyla yazılmış ama öven bir kitap. Ve yayınladı. Tabi bende saldırılara göğüs gerdim. Birkaç baskı da yaptı kitap. Öyle zannediyorum ki o zamanki gençlerde Atatürk sevgisini arttıran bir kitap oldu. Ama işte Emin Çölaşan gibi at gözlüğü ile dünyaya bakanların bunu anlaması mümkün değil.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Yok öyle bir şey. Emre’yi de ben severim. Olduğundan daha allame geçinmeyi seven, genç bir arkadaş. Ama iyi kötü okuyan bir arkadaş. Hatta onunla ilgili bir cevap da yazmıştım. “Cehaletin kol gezdiği basın hayatımızda okumaya çalışan bir insan olarak onu tanımladım. Benim neye aklımın erip, neye ermediğini Emre anlayamaz. Diyanet işleri başkanlığının varlık sebebi: Türkiye’de Cumhuriyetin sunni İslam’dan gelebilecek siyasal talepleri engelleme çabasıdır. Çünkü islamiyetin devrik düzeniyle ilgili talepleri vardır. Yani eğer biz bunu başı boş bırakırsak, İran’da olduğu gibi bunlar eninde sonunda siyasal gerilim olarak karşımıza çıkar. O bakımdan Diyanet İşlerinin varlığını doğru buluyorum ve haklı buluyorum.

“BEN ASLINDA BAŞKANLIK REJİMİNİN ENİNDE SONUNDA BİR DİKTATÖRLÜK OLUŞTURACAĞINI DÜŞÜNÜYORUM.”

TOKTAMIŞ ATEŞ- Başkanlık rejimi, yürütme gücünü elinde tutan ve halk tarafından seçilen çok yetkili bir başkanın var olduğu bir sistemdir. Bugün ABD ‘de de gördüğümüz gibi. Orada bir Bakanlar Kurulu yoktur. Başkan ve içişleri, dış işleri sekreteri vardır. Bir tarafta da parlamento olacak halkın seçtiği. En yetkili organ olmasını düşündüğüm, halkın iradesinin yani demokrasinin tecelli ettiği kurum, parlamentodur. Ama netice olarak Başka da halkın iradesiyle seçiliyor. İşte bu ikisi arasındaki otorite, güç dengesi rejimi çıkmaza sokabilir. Bunun örneklerini mesela Almanya’da gördük. Hitler iktidara geldikten sonra parlamentonun yetkisini kısıp, Başbakan’ın yetkisini güçlendirmeye başladı ki, o zaman devlet başkanı Hinderburg da vardı. Ondan sonra gitgide Başkanın yetkisini arttırarak ve onu Başbakanlığa alarak rejimi bir diktatörlüğe çevirdi. Ben aslında Başkanlık rejiminin eninde sonunda bir diktatörlük oluşturacağını düşünüyorum. Ve o yüzden Başkanlık rejimini tehlikeli buluyorum. Başkan her ne kadar elini suya sabuna dokundurmasa da, ateşe yaklaşmasa da tarif icabı Başkanlık rejimi, insanlığı diktatörlüğe götürür.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Görürüm. İsim ver deseniz veremem ama ben Türk siyasal yaşamımdaki önemli bir bölümün böylesine kararlılık, böylesine onurlu bir tutum içinde olacağına inanan bir insanım. Görürüm ama örnek veremem.

TOKTAMIŞ ATEŞ- O bağı biz iyi kuruyoruz. Cumhuriyetin ilk yıllarında ciddi bir eğitim kampanyası vardı. Zaten kimi arkadaşlarımız Cumhuriyet’e;”eğitimle başlanılmış bir modernleşme projesi “olarak tanımlarlar ki doğrudur bu. O yıllarda yayınlarda yayınlanan ’Medeni Bilgiler’ diye bir kitap vardı, bütün okullarda mecburi. Yeni baskısı da yapıldı bunun. Bunu satır satır Atatürk yazmıştır. Ve vatandaş olmayı öğretmeye çalışıyor. Vatandaş nedir? Vali kimdir? Muhtar kimdir? Seçim nedir? Parlamento nedir? Yani insanlara vatandaş olmanın bilincini eğitimle vermek için yapılan şey. Ve bütün bu gayretler Türkiye Cumhuriyetinde insanlarda vatandaşlık bilincini uyandırmıştır. Nedir vatandaş? Yaşadığı toplumda insanlar önünde eşit, hak ve sorumlulukları yine eşit olarak objektif yasalarla belirlenen, özgür insan. Bu üç özellik, insanlık tarihince okuduğumuz kadarıyla insanoğlunun, insan kızının varmak isteyebileceği en ileri noktadır. Bugün Türkiye Cumhuriyeti bütün eksiklerimize, sıkıntılarımıza, çifte standartlara rağmen insanlarına vatandaş olmanın bilincini vermiştir. Mesela öylesine vermiştir ki bazen istismar bile edilmektedir. Bir şehirleşme süreci olmuştu, 90’ların ortalarında. Bir takım ilçeler il olmak istiyorlar. Mesela Yalova halkı gayet açık şunu söyledi: “Bizi il yaparsanız size oy veririz” oldu ama oy da vermedi. O da ayrı bir şey. Böyle vatandaşlıktan gelen o egemenlik hakkını ve egemenlik hakkının kullanımını bu toplumun en cahil insanları da, en sofu insanları da, en aydın insanları da bilir. Ve işte o çok dindar olan insanlarda bu vatandaşlığın getirdiği egemenlik hakkını din adamıyla paylaşmaz, o kendi kararını kendi vermek ister. İran’dan, Cezayir’den çok farklı bir yapı bu.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Enteresan. Bu biraz arkadaşların züppeliğinden gelen bir şey. Fransa’da şöyle bir alışkanlık var. Her anayasayla Cumhuriyet kurulduğunu düşünüyorlar. Şu an da Fransa’da Degol zamanında çıkan 4’ncü Cumhuriyeti yaşıyorlar. Bizde de 27 Mayıstan sonra francophone’lar Türkiye’de ikinci Cumhuriyetin kurulduğunu iddia ettiler. Bizde o ismin firakına kapılıp, çocuk aklımızla ikinci Cumhuriyetçiler falan deyip sağa sola yazılar bile yazdık. Geçenlerde bir öğrencim getirdi, dayadı burnuma;” Bakın hocam siz de yazmışsınız” diye. Çok güldük. Ondan sonra Silahlı kuvvetlerden: “Bir tek Cumhuriyet vardır, Atatürk Cumhuriyeti. Nereden çıktı bu şimdi? “diye bir öksürük gelince bu laflar kapandı. Ondan sonra 1980’li yıllarda bu kavram yeniden canlandırıldı. Birinci Cumhuriyet diye isimlendirdikleri Cumhuriyetimizin varmamış olduğu noktalar; "ekonomik zorluklar, paylaşım zorlukları ve Türkiye’de demokrasinin sorunları dile getirilip, bütün bunların sebebi, Cumhuriyetin yanlış kurulmasıdır.”deyip artık yeni bir Cumhuriyet kurmak gerekir. ‘İkinci Cumhuriyet’ diye kavram ortaya atıldı. Bu kavram ortaya atıldığı zaman yani 86’da Ahmet Özal tarafından star televizyonu kuruldu. Televizyonda bir ikinci Cumhuriyet tartışması yaptık biz. Neşe Düzel ve Ahmet Altan bir format oluşturmuşlardı, yönetiyorlardı. İki ekip, üçer kişilik farklı birer tezi savunuyordu. Birinci Cumhuriyetçiler; ben, Ergun Aybars, Aydın Aybay idik. Karşımızda da Mete Tuncay, Murat Belge ve bir kişi daha vardı. Zannediyorum, Türkiye’de ikinci Cumhuriyetin tartışıldığı ilk toplantı bu oldu. Neşe Düzel ve Ahmet Altan tarafsız yöneticilik yapacaklarına hep onları kollayan bir şekilde çıkınca…Bir de azarladım Ahmet’i. “Orada ne oturuyorsunuz, geç karşıya, doğru dürüst savun!”dedim. Yani o gün bugün ikinci Cumhuriyetçilerle tartışırız. Ben hep şunu söyledim: “Diyelim ki Atatürk diktatördü, demokratik bir devlet kurmak istemedi. Peki bunu ispat ettiğiniz takdirde kazancınız ne olacak, Türkiye’ye katkısı ne olacak bunun? Kem küm müm tabi…Hiçbir şey söyleyemediler, söyleyemiyorlar. Ama hala:”Birinci Cumhuriyet demokrasiye yer vermiyordu, o yüzden bu haldeyiz” diye konuyorlar maalesef.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Genelde öyle. Halk egemenliği. Halktaki vatandaşlık bilinci.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Her ikisi de olabilir. 27 Mayıs’ı evladım olarak görecek yaşta değildim o zaman. Lise talebesiydim. Bilincim arttıkça, meseleyi soğuk kanlı olarak izledikçe hakikaten çok hayırlı sonuçlara ulaşmış bir günah keçisi olarak görme eğilimim arttı. Sizin tabiriniz enteresan bir tabir. Çok hoşuma gitti. Bu bir tebennidir. Çünkü 27 Mayıs kusursuz değildi. Özellikle o üç idam çok gölge düşürdü. Bizimde savunmamızı çok zorlaştırdı. Ama 26 Mayıs 1960 Türkiye’sine baktığımız zaman o üç idam, ordunun kışladan çıkma alışkanlığı gibi sakıncalar bir tarafa, 27 Mayıs bir iç savaşı önledi diye düşünüyorum. Ve 61 Anayasası ile Türk demokrasisine ciddi bir ivme kazandırmıştır.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Kürt sorunu, Türkiye’deki gelir paylaşımının, adaletsizliğin ortaya çıkardığı bir sorun. Ben bunu Kürt sorunu değil de, Güneydoğu sorunu olarak ele almak eğilimindeyim. Şimdi düşünün ki, olağan üstü halin kabul edildiği 13 ilde yaşayanların nüfus sayısı 4,5-5 milyondur. Bunun %70-80’nin Kürt kökenli vatandaşlarımız olduğunu düşünsek, orada 4 milyondan az Kürk vatandaşımız yaşamaktadır. Sırf İstanbul metropolünde yani Pendik’ten, Çekmece arasındaki bölgede yaşayan Kürt kökenli vatandaşımızın sayısı bundan fazla. Orada insanlar dağa çıkarken, burada iyi kötü hayatlarını sürdürmeye çalıştıklarını görüyorum. Bu bir etnik kavgadan ziyade bir eksiklik, yokluk kavgasıdır. O bölgedeki Kürt kökenli vatandaşlarımızın sorununun ben Kürtlükten ziyade, o bölgede doğmuş olma talihsizliğine bağlıyorum. Çünkü hani Yozgat’taki veya Doğu Karadeniz’in dağ köylerindeki vatandaşımızın durumu da hiç parlak değildir. Ama orası biraz da telkine ve propagandaya açık olduğu için maalesef bu sorunu yaşıyoruz.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Elbette bulmuyorum. Askerde bu devletin memurudur benim gibi. Ve yasayla belirlenen sınırlar içinde görevini yapar. İç ve dış düşmana karşı devleti, vatanı korumak. Onu bunu azarlama gibi bir yetkileri olduğunu düşünmüyorum. Muhtıraları yanlış buluyorum. Nisan ayı içindeki, şifai olmayan, internete düşen muhtıraları yanlış buluyorum. İçinde bulunduğumuz haftalardaki MHP, CHP tartışmasını da yanlış buluyorum. Bunlar olmaması gereken şeyler.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Böyle şey olur mu? Münasebetsizlik askeriyeden gelmiyor. Siyasetçiler bir defa münasebetsiz. MHP, Devlet Bahçeli biraz daha ağır başlı konuştu ama Baykal’ın konuşması tahammül edilebilir, kabul edilebilir gibi değil. Ondan sonra da vay bana hakaret ediliyor diye ortaya çıkmak garip bir ruh hali.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Hiç yok. Atatürk’ün çok güzel bir lafı var:” Dünya üzerinde hiçbir ulusun kadını bu işte benim katkım var diyerek konuşma hakkını Türk kadınından fazla bulamaz” der. Son yıllarda dejenere olmuş olan toplum kesiminde bende nefret duyguları uyandıran kadınlar maalesef var. Ama Seyyan Hanım gibi kadınların hiçbir eksiği yok.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Valla hatırlatmakta fayda var. Ayrıca insanlar öfkeli olabilirler de, bu öfkeyi dışa vurmak yanlış bir şey. Doğrusunu isterseniz, çocuklarımızın başörtüyle okula gelmesinden hoşlanmam, hoşlanmıyorum. Ama eğer insanlar kendilerine bunu yakıştırıyorlarsa bunu yaparlar. Ben hoşlansam da, hoşlanmasam da buna katlanmak zorundayım. O bakımdan öfkemizi gemlemek, içimizde tutmak zannederim bir arada yaşamanın temel koşuludur. Yoksa herkes öfkesini dışarı vurduğu anda kıyamet kopar.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Elbette. Hele rektörlerin önemli bir bölümünün tutumunu değil tasvip etmek, anlayabilmem mümkün değil. Bu kadar ilim irfanla uğraşan insanların, on paralık koltukları bırakmamak için yaptıkları mücadeleyi anlamakta zorlanıyorum. Kaldı ki bir öğretim üyesinin, Rektör olması resmen angaryadır. Neden insanlar buna bu kadar meraklı? Bunu da anlamakta zorlanıyorum.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Ben inanmış bir Atatürkçüyüm. Modernleşme denilen bir kavrama inanıyorum. Modernleşme süreci içinde kadınların örtünmemeleri gerektiğini düşünüyorum. Aslında örtüme bütün dinlerde vardır. Başta Katoliklik olmak üzere. Ama modernleşme süreci içinde biraz moda, biraz farklı giysiler…İnsanlar örtünmeyi bırakmışlardır. Mesela bugün Katoliklerde rahibeler örtünürler. Ben bir Katolik okulunda okuduğum için bilirim. Şvesterler sadece yüzlerini açık bırakan bir örtüyle dolaşırlar. Örtü değil insanları inkisar eden. Bir giysi halinde kalmıştır. Ve Türkiye’de de bu noktaya varmasını istiyorum doğrusu. Bir Katolik kadında kiliseye giderken başını örter. Elbette Cami’ye girerken, mevlide giderken dini bir ritüel içinde başınızı örteceksiniz. Ama gündelik hayatınızda, modern bir toplum içinde genç kadınlarımızın özellikle başlarını örtmemelerini tercih ederim.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Yok. O yazdığım doğru bir şeydi. Ben gençlerimizle ilgili umutluyum. Elbette aralarında dejenere, kabul etmeyeceğimiz gruplar var. Ama ben gençlerimizin iyi yolda olduğunu düşünürüm. O bakımdan benliğimizi yitirmek, kültürümüzden uzaklaşmak gibi bir yol seçeceklerini de düşünmem.

TOKTAMIŞ ATEŞ- Fethullah Gülen’in bir tarafını özetler. Fethullah Gülen çok değerli, çok katkısı olan bir insandır. Ve o okullarda gerçekten Türkiye’ye itibar getiren, Türkiye’nin ak yüzünü dünyaya gösteren kurumlardır. Çok takdir etmek gerekir. Çok güzel bir hazırlık yapmışsınız. Teşekkür ederim onun için. Ben Türkiye’nin geleceği ile ilgili çok umutluyum. Kimi böyle karamsarlık girdaplarına düşen arkadaşlarıma baktığım zaman üzülüyorum. Ben 21’nci yüzyılın bir Türk yılı olacağını düşünmüyorum. Bu biraz abartıdır. Ama Türkiye’nin yaşadığımız coğrafyada temel güç olduğunu ve bunun devam edeceğini düşünüyorum. Türkiye’nin ve bu toprakta yaşayan insanların gelecekleri ile de çok umutluyum.