Ağır yalnızlık, koca dünyada bu düşünceler...

Korkmadım hiç ağlamaktan; acı veren duygu ve düşüncelerimden ancak böyle arınabileceğimi biliyordum çünkü...

Ruhumun arkasında kalmadım hiç... Ya da izin vermedim, benden evvel adımlamasına hayatı... İkimiz yan yana olursak güçlü yaşayabileceğimizi düşündüm hep ve yanılmadım çok şükür...

Gizli saklı gülmedim... O kadar bencil olmadım...

Dostlarımı yok saymadım, ne kadar olsa azdır dedim... Düşmanlarımda beni sırf bu yüzden bir sayamadılar sanırım... Korktular; görünürde yalnız bir kişiye yenilmekten...

Saygıya boş vermedim hatta en çok önemsediğim şeylerden biriydi... Çünkü sevgi dahil bir çoğundan daha güvenliydi...

Kardeşliği asla fikir birliğiyle ölçmedim... Dünya değişti, devran değişti ama kardeşlerim bu yüzden hiç eksilmedi...

Su gibi yaşamaya çalıştım; çok zor oldu, oluyor... Yokluğu azap, varlığı hissedilmeyen, kızdı mı yıkıp virane eyleyen ama o yıkıntılardan yeni gökler yaratan... Sakin, sinmiş, güçlü bir koca dev olarak...

Ne doğanın kimin mirası olduğunu, ne kime miras bırakacağımı, ne mirasın ne olduğunu unuttum bir lahza...

Günahkarları anlamak için zaman zaman da olsa, peştemallerini sardım belime, pabuçlarını taktım ayağıma, sözlerini doladım dilime... Ve hiç gocunmadım... Üstüne, nice bilgeler tanıdım...

Ölmeden, bildiğim her şeyi konuşmak istedim; mezarımda onları saklayacağım bir kütüphane bulamayacağımdan emindim çünkü...

Alan olmaktansa, veren olmayı yeğledim hep... Çünkü gerçek yüzümün nasıl olduğunu merak ettim sıkça...

Yüreğimi, gözümden evla bildim... Sordular, ‘neden diye’; eğer göz, yürekten daha önemli olaydı, onu da bedenimde bir yere saklardı Yaradan dedim...

Yaptıklarım, düşündüklerim ve söylediklerim benim gelecek kehanetlerimdi; başka şeye lüzum görmedim...

Çoğu zaman kendimden gayrı başkaları için bir şeyler yapmaya çalıştım; sırf onlar da başkaları için bir şeyler yapsın diye... Bu benim mutluluk zincirimdi...

Elime, dilime hakim olamadığım anlar oldu... Sonradan anladım lakin; yanlışlara karşı bir refleksti benim ki...

Kötülüklerden, yaptığım kötü şeylerden, günahlarımdan, yanlışlarımdan hiç bahsetmedim; zira kimsede merak uyansın istemedim...

Vicdanımla ayrı yatmadım bir gece dahi... O da beni bırakmadı, hiçbir vakit ne güzel ki...

Kalbimi gözlerim, gözlerimi sözlerim yapmaya çalıştım... Bilmem layık olabildim mi her üçüne de!..

Çünkü bilirim; bir gün kuruyacak akan suların tümü, otlar boyun bükecek istisnasız ve ben de solacağım sayısız çiçekler gibi...

Layıkıyla yaşamaya çalışmam bundan hayatı!..

Ağır bir yalnızlıkla olsa da...

http://twitter.com/volkan_akay

http://www.facebook.com/group.php?gid=41137683382#!/pages/BAY-Ifade-volkan-akay/151242634908162

http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=41137683382

http://www.facebook.com/#!/

baygusto@gmail.com