Allahuekber yat da geber!..

Ben Allahuekber deyip, ellerimi kulak yumuşaklarıma kaldırdığımda; cennet duyguları serpilsin isterim yüreğime, zihnime, ruhuma... Aklım, hafsalam yıkansın, arınsın dilerim...

Zira cennetlik duygularla, cehennemlik günahlarımdan sıyrılacağıma inanırım...

Ellerimi bağladığımda huzurunda; tüm gerçeklerimle, öteki beşerlerden gizlediklerimle senle hasbihala girişmiş bir fani olarak, bol rahmetinden nasiplenmeyi niyaz ederim...

Sefil yaşamımın her anındaki vesveselerden kurtulmak ümidiyle...

Belimi büküp, başımı eğdiğimde, cesaretimi gösteririm sana... Zaman zaman dizginleyemediğim kibirimden razı değilsen ‘vur boynumu al yanına’ diye fısıldarım içimden; bir gün bitecek pürüpak teslim ettiğin ömrümü, ben daha fazla kirletmeden...

- Almıyorsan da, değilse de daha vakti; elhak, hali pür melal’den bir an evvel selamate çıkar beni... -

Secdeye vardığımda mümkün olduğunca çok kapanır ve o karanlıkta gözlerimi açarım; ölümün ne demek olduğunu anlamak için...

Şaşılacak bir şey yahut hastalıklı bir durum da yok bu yaptığımda kanımca; zira ömrü vefa ettiği sürece ve inananlar için göçüp gittikten sonrasında insan her vakit, tüm karanlıklarını kendi kendine yapar; bazen kemiksiz dilinden dökülen kendi icadı sözcüklerle, el kemiklerini iyice sıkarak bazen ve tabii hor kullandığı, ilahinin lutfu kalbi, aklıyla çoğu zaman...

Ben de ‘ölümümü’ yaşıyorum her kavuştuğumda secdeye, burnumu sürterek, el ayalarımı yere iyice yapıştırarak; ‘mümkün olduğunca düzgün yaşamaya çalış’ emrinle mayaladığım, ‘doğurulduk ama yalnız doğduk, öldürüleceğiz ama yalnız öleceğiz’ dünyevi vecizesini çınlatarak kulağımda oradan oraya...

Ve elbet; vakitten, billur sesli hoca sana çağırmazdan az önce ettiğim cehennemlik laflarımdan, kör kuyuluk tavırlarımdan, ölüm karanlığını, soğukluğunu tadarak vazgeçerim umuduyla...

Ben sana geldiğimde hep bunları hissederim... Öyle yönelerim... Şeytanın, böğrüme sapladığı fitne oklarını tek tek çıkararak...

Şahidim sensin ki; hiçbir dem, ‘Allahuekber yat da geber’ densiz mizahı içinde gelmedim huzuruna...  Yahut bir başkasına bu gözle bakmadım...

Çünkü daim şunu söyledin bana ve bize; en azından benim kutsal rehber kitabımdan anladıklarım bunlardı;

‘İstediğim gibi yönelmesen de bana, karşımda el pençe dururken aklın zahirlerle boğuşsa da yine de ve yine de, olsun beni hatırladın ya, geldin kapımı açtın ya, adımın türlüsünü andın ya, dertleştin, ağladın, pişman oldun, selam verdin ya, benim için kafi bunlar... Hem unutma, huzuruma günahla çıkılmaz... Allahuekber deyince alırım tüm günahlarını, biraz daha uzaklaştırırım cehennemden seni, bolca cennetlik duygular serpiştiririm çoraklamaya yüz tutmuş bahçelerine... Günahın çok diye kaçma benden... Ve yine unutma; ben seni aciz olarak yarattım... Evet, nefsinle savaş diye cengaver tohumları kattım kanına ama zaman zaman dalaletlerin olacağını da biliyorum... Aşkın da olacak, meşkin de, öyle yazdım... Bazen onlarsız yaşamak zor ve sıkıcı da gelecek, benim emrimle tayin edildi o duygular da... Namaz kılmak zor da gelecek, var hepsi, anlattım... Bedava çalışan işçi gibi sanacaksın kendini şüpheye düşerek ya da sana öyle hissettirecekler gafiller, tek tek yazdırdım bunları Peygamberime sizlere iletsin diye... Lakin ne olursa olsun beni anmaya devam et sen... ‘Allahuekber yat da geber’ diyenlere kulak asma... Onlar, seni yolundan caydırmaya çalışan, benden yana duran ama adımı kullanarak bana ihanet edenlerdir... Uzak dur ve ayır içinden onları... Sen, çuval çuval günahlarınla da olsa, tokmakla fecrlerde, gecelerde kapımı... Kahramanlık değildir bana yönelmek... Kimseye ihtiyacın yok... Muhtaç olduğun itikatı ruh harcına kattık biz... Ve bilesin; insanı özgür yarattık, hakkıyla hesap sorabilelim diye... Vicdanları kararmış mihmandarlar(!) bizden değildir... Mübarek son Peygamber torununun adını lekeleyen, körpecik sebilere yan gözle bakan adamlardan (!) ve onların riyakar sözlerinden zinhar uzak dur!..’

Aldım, kabul ettim, son nefesime kadar!..

En koyu kara mizah örneklerinin bile yanında gülistan bahçeleri gibi durduğu, Hüseyin Üzmez’lerin hayatımızdan çıkması duamla...