Bugün anneler günü. Kendi annemin acısını hiç unutmadım. O çoğaldı, kocaman bir çığ haline geldi.

Annesizlik en fazla da yaşlılık dönemlerinde zor oluyor. Anne adama yaşlanınca gerekir mi?

Hem de nasıl. Onu daha fazla kaçırmamak için onun gibi davranmaya çalışıyorum. Ama bu mükemmelliği yakalamak kolay değil.

Benim anneliğime gelince, o da epey rütbeli oldu. Annelik, anneannelik, babaannelik, büyükannelik derken, anneler gününün içini doldurma çabalarının sonu.

Bugün 4O yıl önce anneler gününde anne olmuştum.

Zaman içinde büyümüş de küçülmüş, ama fazla konuşmayı sevmeyen, kıt cümleler kurarak, yaşamın ana hatlarının altını çizmeye çalışa biri ile karşılaştım.

Bir yabancı değildi. Ama kolay raslanır biri de değildi.

Bugünün yazısını anneler günü için yazdım. Özel yaşamı dillendirmek akımından birgün olsun yararlanmak istedim. Hem böylelikle daha cazip bir gazeteci olurum diye düşündüm. Bu işin modası var. Ben yapmasam da.. Bari yaşayayım.