Sevgilim, yiyeceklerin öldürülerek daha sonra içimizde canlanmasını beklemek gibi önce öldürdüğüm, sonra kendisini ve beni yaşatmasını sağladığım duyguyla günümüzü kutluyorum.

        Böceklenen bir çiçekten, kurtlanan bir meyveden, küflenen bir ekmekten elde edilen primer metabolitler gibi faydasını ömür boyu saklayan aşkın, bozulmaya yüz tutmuş, içini yemiş her parçasından doğup yeniden sana geliyorum. Ben aşka yürüyorum, yani ölümsüze…

       Ne muhabbetname yazıyorum, ne de hallüsinasyon görüyorum, yaptığım bir muvazaa da değildir, sadece ömrümüzün sonuna kadar bizi bırakmayan bağımsız bir değişkenden söz ediyorum. Biz sabit kalırken büyüyen bir duygudan bahsediyorum. Büyüdükçe bizi ezmeyen, eritmeyen, sıvıya dönüştürmeyen, yaşamsal, doğal bir uzvumuzdan yola çıkıyorum.

       İlkinden sonuncusuna kadar hiç bitmeyen seferlerin yolcusu olmaktan hiçbir zaman yüksünmediğimi anlatmaya çalışıyorum….

İlkinin bütün gün sevdiğini bir kez görebilmek için mahallenin elektrik direğiyle bütünleşmesinin, sonuncusunun çamurlu bir yolda yine aynı beni sırtlanmasına kadar kaç hakkı bende kaldı bilmiyorum Aşkın? Sevilmek güzeldi, hele kurşunu yediğim ve son sarf ettiğim kelimenin “seni seviyorum”olması daha güzeldi.

Şimdi unlu bir bezi çırpıyorum, çırptıkça daha da çoğalıyor tozu, leblebi tozunu yutmaya çalışıyorum, yutkundukça daha da boğazıma yapışıyor yani kendimi bende kalmaya ısrarlı bütün aşklarımın varlığıyla teselli ediyorum.

Küsmedim değil, siyah gözyaşları dökmedim değil, yine de her güneş görmeyen evde en azından beyaz bir tuvalet taşı olduğunu düşünüp mutlu oluyorum. Yani kah içerde, kah dışarıda, kah herkesle ama nihayetinde bütün canlıların hayatında bir ‘aşk’ olduğuna bakıp, “İyi ki yaşıyorum”diyorum.

Akne gibi bir gözeneğe yerleşmeden

Şiarım olmaya yaklaşmış herkes için

Kalbimde üreyen her “aşk” hücresi hediyemdir.