Yaşamda çok yakın arkadaşlırımdan biri de Vivet Kanetti’dir. Bütün sıkıntılarımda buna dokunmayı başarmış bir arkadaşım. Yıllarını sevgiyle ve saygıyla, daha da ötesi aşkla doldurduğu Ömer’i kayıpetti.

İnsanüstü bir mücadele ile onu yaşatttı. Gerçek bir tıp mucizesi yaratıldı. Ömer’in yaşama tepeden bakışını, yaşamı hafifletmek istemesini, hiç gözönünden ayırmadan.

Ömer’i bana göstermedi.. İki kez yanına gittiğimde beni teselli etmek yoluna gitti. Beni korumaya çalışırken, canım arkadaşımın bünyesindeki fırtınaları toplamak istedim.
Toplayamadım. Bir fırtına gibi görev başındaydı. Herkese karşı. Hatıralarımızı ayıklamak istedim. Ona da fazla izin vermedi... Bana bir bilge adam, bir dahi ressamın eşinin olması gerektiği gibi davrandı. Bana Ömer’in şen kahkahalarını armağan etti.. Sen onu öyle hatırla dedi. Eser’in ölümünün bende bıraktığı derin acıya sahip çıktı..

Ömer’le aryalar çalarak vedalaşmış. Bu örnek beraberlik de Vivet’i kızdırmamak için göz yaşlarımı tutmaya çalışacağım. Zaten de bu yoksunluk ortamında bir duruş bulmak çok zor.