BİR ZAMANLAR

Bir zamanlar, oğlum,

yürekten gülerdi insanlar,

gözleriyle gülerdi:

oysa şimdi dişleriyle gülüyorlar,

üstelik buz kalıpları kadar soğuk bakışları

geziniyor arkasında gölgemin.

Bir dönem vardı gerçekten

İnsanlar el sıkışırdı yürekten:

Hepsi tarihe karıştı, oğul,

Sevgisiz el sıkıyorlar şimdi.

Sol elleri yokluyorken bir yandan benim boş ceplerimi.

‘Çekinme!’ diyorlar, ‘yine bekleriz!’

gidersem yeniden, bir iki kez çekinmeden

gerçekleşmeyecek bir üçüncüsü,

çünkü biliyorum yüzüme kapanır o zaman kapılar.

Böyle öğrendim nice şeyi, oğul,

elbiseler gibi giymeyi öğrendim

donuk bir portre gülüşü benzeri

uyumlu bakışlarıyla bir yığın maskeyi.

ev maskesini, iş maskesini, sokak maskesini,

ev sahibi maskesini, kokteyl maskesini.

Öğrendim hem de 

dişlerimle gülmeyi sadece,

el sıkmayı içtenlik göstermeden.

Öğrendim ‘iyi günler’ demeyi de,

‘iyi baştan savmalar’ anlamına gelen;

‘tanıştığımıza memnun oldum’ demeyi de öğrendim,

memnun olmaksızın; ve ‘sizinle sohbet etmek çok hoştu’ demeyi sıkıldıktan sonra

Fakat inan bana oğlum,

senin yaşında ki gibi olmak istiyorum. Vazgeçmek

istiyorum bu dilsiz davranışlardan.

En çok da yeniden öğrenmek istiyorum

nasıl gülüneceğini, çünkü aynalardaki gülüşüm benim

gösteriyor sadece dişlerimi, bir yılanın sırıtan dişleri gibi!

İşte bu yüzden oğlum,

göster gülmeyi bana; göster

nasıl güldüğümü, gülümsediğimi

bir zamanlar senin yaşındayken…

Gabriel Okora

Güney Afrikalı şair.