Gece ölür hasetler...

Kızgın bir komedyenin, yaptığı sinematografik uzun metraj şakasından mütevellit; içinde bulunduğu toplumun duygu, akıl ve his seviyesine çoğu zaman tepeden bakmış bir matbuatın ve günegün ona malzeme olan ünlü simaların yazdıklarından, söylediklerinden, demeçlerinden biriktirdikleriyle; ‘sabrım sana saygılıyım ama ben de insanım’ nidalanmalarıyla; öfke tükürükleri ve gülmekten uzak diş göstermelerle verdiği, altında ‘daha neler demek istiyorum da, ah benliğim, karakterim, seviyem, sevenlerim, aklım’ saklı mesajını barındıran belagatlarında, art niyet aramak, terbiyesizlik, cüretsizlik, tahammülsüzlük sezinlemek yahut hadsizlik işaretlemek doğruymuş gibi gelmiyor bendenize...

Komedyenlerde, alev topu gözleri sığdıracak yer bulamasam da mizah anlayışım içinde; Kel Hasan Efendi’nin kavuğuna fiilen veliaht bir adamın başına gelenleri film şeridi gibi sarınca tepemde haklılık tesliminde bırak beis görmeyi, gecikmişlik hissettim kendimde...

Ve kendisine hakaret derecesine varan eleştirilere de kucak açan matbuata verdiği beyanatlarından ateş alarak bazı hayat gerçeklerini yinelemek isterim acizane!..

Hezeyansız insan, ölü insandır... Ölü insanların film seyrettikleri görülmemiştir...

Haset dilin, düşük, edepsiz uçkurdan farkı yoktur...

Bir kulak arkası olarak her dem hatırlamalı ki, mürekkepin nereye bulaştığı önemlidir insan siluetinde... Kiminin yanak kenarında birikmiş gizli bir zehir, kiminin dudağından akan kuduz bir tükürük...

Bilgi, dürüstlük, samimiyet boyası, adalet terazisine ağırlık olduğu ise az görülür...

Hırsızlık yaftası, her zaman dayanıklı kanıtlarla çalınmaz omuzları geniş göğüslerin üzerine mertçe... Bazen kıçtan alınan bir bokla bulandırılır, bazen yerden kapılan bir avuç çamura karıştırılır, ispat unsurlarının zayıflığında... İtibar edip, cevap vermek boka, çamura el sürmek demektir... Ve zinhar parlak zekalara kaçınması tavsiye edilir...

Hafızanın kuvvetli olması güzeldir... İnsanı olgunlaştırır... Lakin bellek kinin tetikleyiciliğinden ve yakışmaz hoyratlığından uzak durmak gerekir...

Ve hiç unutulmamalıdır; argo, kötü söz ve büyük küfür arşivinden daha fazla şeye ihtiyacı vardır bir şaka erbabının, ince düşünüş ustasının, zarif çizerin; milyonlarca izleyici toplayabilmesi için... Bunu becerebilenler hiç mi hiç meyletmemelidir tacizlere, ‘tahrik oldum ama’ yeltenmeleriyle...

Sabır dayanamayıp gitse, terketse de ruhu; zarif çizerler, pir mizahçılar kendilerine hükümranlıklarını asla kaybetmemelidirler; giden sabra şaka yollu takılacak kadar büyük bir heybetle...

Gerçekler göz ardı edilip, yeni karalamaların işaret fişekleri olarak servis edilmemelidir ve; ‘beyin göçü’ gibi lüzumsuz ve mesenetsiz kelamlar...

Nimetlerin kaynaklarına hakaret sayılır heyhat!.. Kaçınılmalıdır, bu tip yanlış manalardan...

Son sözler olarak...

Hınçlı gulyabaniler gece basar...

Haset, el ayak çekilince insanı yakalar...

Gırtlak yutkunamaz olur çiğ düşünceleri, duyguları...

Hayat başarısızlıkları, birer birer acımasız kurşunlara dönüşür karanlık vakitlerde...

Ve gece uyumaz kıskananlar, ölürler can çekişerek bir an evvel sabah olsun diye...

Varın nasıl fırladıklarını yataktan siz düşünün...

Hele bir de yazar, çizer, konuşur sayfasındansa bunlar...

Sana gülmemek ayrıcalık olamaz Cem Yılmaz...

Büyük ahmaklık ve aptallıktır onun adı olsa olsa...

Gafiller ve cahiller ‘RRRrrrr’ lara sığınırlar...

Ve her seferinde başka harflerden terane okurlar, okuyacaklar...

Bizimse tercihimiz, ‘ALKIŞLARRRrrr’, ‘ALKIŞLARRRrrr’, ‘ALKIŞLARRRrrr’...