Hayat ölüme uzatılan bir sigara paketi. Ölümünde aşk niyetine seve seve kabul etmesi. Sonra  ölümden çıkan dumanın havada dağılmak için darmadağın olmuş bir insanı  koridorda beklemesi…

Korktuğum kadar var. Kavşakta elini bana vermeyen huysuz çocuğumun, elinin altından kayan eteğim gibi ona doğru uzayıp, kısalan bir hayatın diğer adının yerine geçen bir ‘yavrum’ gibi ‘aşk’

Bir iskeleye kurulmuş masanın, denize bakarak kuru kalmasının, gözlerimin yüzümdeki kurulumu gibi ne ıslak, ne kurak. Ne denize karışabiliyor masa, nede deniz, dibine kadar çekilip, ‘gel’diyor tek başına.

Seni tülbentimin altında yassılaşan saçlarım, anlıma kadar inen bahtım, arkasından görünmeyen yüzün ve süzülürken torbalaşarak biriken yoğurdun katılaşabileceği kadar unuturum. Yani…

       Sevdayı türkü yapıp iki kaşının arasına aldığın günden, şiir yapıp iki dudağının arasına aldığın günden, ayrılık yapıp, iki gönül arasına koymana kadar biliyor olacağım artık.

İzledim ben. Ailenin en büyük yavrusu ve ebeveynleri ava çıktığında kardeşlerine bakan abla  Çita’yı gözüne kestiren erkek Çita’nın, dişinin ailesinin çizdiği bölgeye tüm tehlikelerine rağmen girmesini, sonra ailesi tarafından uzaklaştırılmasına rağmen  dişiyi tekrar görmeye geldiğinde, saldırıya uğrayacağını; gözlerinden, dişlerinden ve kükremelerinden ölümüne mi susadığının sorulmasını umursamamasını. Sonra ailenin ona kur yapan aşık Çita’nın etrafını çevirmesi üzerine devreye giren abla Çita’nın, erkek Çita’dan kaçmasını istemesine rağmen, pes etmeyip, yasaklı bölgede kalması üzerinde bir tercih yapmak durumunda olduğu anlaması…Ve babasının önünde, sırt üstü yatıp ayaklarını havaya kaldırarak,  “ben seviyorum ve gidiyorum, saygı gösterimi kabul edin” merasiminin ardından sevdiğine teslim olmasını da…

Ve hatta yaşadım…Bu kez fedai kimdi bilmiyorum!
Düşmanlarının eline düşmüş yavrularını korumak için daha kolay bir av gibi yaralı numarası yapıp, avcının dikkatini üzerine çeken biri oldum belki de…

      Sevda, şimşeği üzerine çeken ağaç gibi içi en dolu  insanı seçer kendine. Ben ağaçtım, sen şimşek. Altımızda kalanları öldürmeden son verdik bu afete.