VİYANA, 06/07(BYE)--- Tirajı günde 114 bin olan liberal sağ eğilimli Die Presse gazetesinin 3 Temmuz 2010 tarihli sayısında, Jan Keetman imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan İstanbul çıkışlı haber-yorumun çevirisi şöyledir:
--Ankara, Rusya ve İran Gibi Ortaklarla Kendine Alternatifler Arıyor--
İspanya'nın dönem başkanlığının sonunda, Türkiye'nin AB ile müzakerelerinde yeni bir başlık açıldı. Avrupalıların şu günlerde dış politikası çok aktif olan Türkiye'ye gönderilecek olumlu bir işaret olarak gördükleri şey, Ankara'da hiçbir surette heyecan fırtınası koparmadı. Konunun özü basit bir istatistikte yatıyor: Başlıklardan 31'i müzakere edilecek; bunlardan 11 tanesi açıldı, sadece biri kapatılabildi. Pek çoğu da zaten Kıbrıs yüzünden bloke durumda. Şimdi bir de gıda güvenliğinin müzakere edilmesinin fazla bir etkisi olmayacak.
Ankara, ikide bir sürüncemede bırakılan katılım sürecine dair ısrarından çok önceleri vazgeçti. Dış politikasında yeni denge noktaları belirliyor ve kendini AB'den giderek daha bağımsız hale getirmeye çalışıyor.
Türkiye'nin Alman Şansölye Merkel'in AB'ye tam üyelik yerine sürekli tavsiye ettiği imtiyazlı ortaklığa ihtiyacı var ise, böyle bir ortaklığı buldu bile. Bu ortaklığın imzasını mayıs ayında hem de Rusya ile attı. Rusya Cumhurbaşkanı Dmitri Medvedev bir Ankara ziyaretinde, Türkiye'yle bir dizi anlaşma imzaladı. Rusya, Türkiye topraklarındaki ilk nükleer santrali Akdeniz kıyısındaki Akkuyu'da kuracak ve işletecek. İki ülke arasında 30 günü geçmeyen ziyaretler için vize şartı kaldırıldı. Bu durum, Rus turistlerin Türkiye ziyaretlerini teşvik edecek. Ne de olsa geçen yıl 2,6 milyon Rus turist bu ülkeye gitmişti.
Rusya ile ekonomik ve politik ilişkilerin parlaklığı, bu anlaşmadan itibaren başlamıyor. Rusya asırlar boyunca Türk boğazlarını fethetmeyi tasarladıktan sonra, şimdi işbirliği konusunda uzlaşılıyor. İki ülke arasındaki çıkar çatışmaları, tam anlamıyla bir kenara bırakılıyor.
Türkiye dostu Yorgo Papandreu göreve geldiğinden beri Yunanistan'la ikili ilişkiler de hayli düzeldi. Ayrıca şu dönemde, arzuladığı silahsızlanma anlaşması imzalanmasa bile, Türkiye ile ilişkilerde gerilimin azaltılması Papandreu'nun puan toplayabileceği az sayıdaki alanlardan biri.
--Artık AB'ye İhtiyacımız Yok--
Washington'un arzusu hilafına Erdoğan'ın Tahran'a karşı okşayıcı siyasetini nereye kadar sürdürebileceğinin belirsizliği nedeniyle biraz dengesiz olsa da Erdoğan hükûmetinin İran ve Suriye'yle ilişkileri deyim yerindeyse harika. İsrail, Ermenistan ve Kıbrıs'ı saymazsak, Türkiye şu dönemde bölgenin bütün ülkeleriyle mükemmel siyasî ve çoğu zaman da ekonomik ilişkiler yürütüyor.
Türkiye'nin esasen AB'ye halen ihtiyaç duyup duymadığı sorusu giderek daha sık sorulur oldu. Geçen nisan ayında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Avrupasız bir Türkiye fikrini yüksek sesle dile getirmişti. Gül'ün cümleleri diplomatik açıdan belli şartlara bağlanırken, hükûmet partisinin önde gelen milletvekillerinden Suat Kınıklıoğlu, "artık AB'ye ihtiyacımız yok" diyerek Ankara'daki havayı bir kez daha açıkça ifade etti.
Bu, Türkiye'nin Başmüzakerecisi Egemen Bağış'ın yakın zamanda Brüksel'de ülkesinin fikir değiştirdiğini açıklayacağı anlamına gelmiyor. Brüksel'de söz hakkına sahip olmak hâlâ Ankara'ya çekici geliyor, ayrıca ihracatın yarıdan fazlası halen avro bölgesine gidiyor. Yine de kendi bölgesinde ağırlığını artırmak Türk dış politikasının destek ayağı olurken, AB seçeneği bu politikanın hareketli ayağı haline geliyor.
Egemen Bağış işte bu yüzden kendinden emin. Avrupa'da çağın zihniyetinin Türkiye yönünü işaret ettiğini, Türkiye'nin AB'ye kabul edilmesinden sonra Birlik için bir hazım sorunu teşkil etmeyeceğini, tam aksine Birliğin hazım sistemini güçlendireceğini söylüyor. Bağış artık oldukça iyi ekonomik gelişme rakamlarına da atıfta bulunabilir.