Geçen hafta Samra ve Eser Tümen  beni yıllardır olduğu gibi yine teknelerine davet ettiler. Dostluğun, arkadaşlığın huzuru, yeni yazla birleşip, doğanın neşesi ile bütünleşti.

Doğada herşey değişiyor, ama yerliyerinde duruyor. Kurallar var, uyum var fantazi var, güzellik var, vahşet  de var.

Ancak insan toplulukları sınırlar için ölen biraradalık yok. Karın doyurmak macerası bir vahşeti içerse de, makulleşebiliyor. Yavrusunu besleyen, aslanın avcılığı gibi.

Toplumsal yaşamda ise karın doyurmak yetmiyor, sınırlar yetmiyor, siyasi güç yetmiyor, yeraltı güçlere toplumu eğmek gibi davranışlar da gündeme geliyor.

Bir an için deniz suyu içen keçilerin, çıngıraklarıyla kurdukları orkestra içimi burkuyor.Bu ne huzur,böyle..Bu anlamda bizim pek şansımız yok mu?