Duruşup, duruşup!..

Yaşını başını almış adamların, hanımların; kenarları sarı işlemeli yüksek yakalı hukuk akillerinin karşısındaki duruşlarını, malesef iyi çizerlerimizin renkli yahut siyah beyaz çizgilerinden takip edebiliyoruz...

Anlık mimikleri, nidaları, el kol hareketlerini, gözlerde hayat verecek kadar etkili çizseler de üstatlar; tüm kudretine rağmen insan tahayyülünün, bazı durumlarda sınırlanıp kaldığını hatırlatmak isterim...

Canlıdaki zevk, ayrıntı, ritimlik zihin çarpışmaları, duygu, düşünce, bilgi, his geçişleri; gözleri kapatıp çizikleri ete kemiğe büründürerek yakalanamıyor...

Yeni yetme deyimle, ‘insan tam giremeyebiliyor duyguya’, çizgiler üzerinden...

Haklarındaki upuzun ‘yaptıklarınız, ettikleriniz listesi’ okunurken ki ruh hallerini, yüz kıpırdamalarını; soğuk hatlarıyla bilinseler de, helecanlarının çehrelerindeki izdüşümlerini görmeden, tam haberdar olmuş da sayamıyor insan kendini olan bitenden...

Birçok konuda ‘aslında ne oldu’ sorusuna yanıt aranırken (!) Türk tarihinin en büyük davasında (!); yüksek yargıçlar tarafından ‘anlatın’ buyruğunun, sanıklar tarafından nasıl karşılanacağına tanıklık edememek de biraz can sıkıyor...

Bu minvalden hareketle ve günümüzün en basit isteklerinden biri olarak, insanın içinden şöyle dört başı mamur bir rejiyle; iddianame okunurken, en az futbol maçlarındaki profesyonellik gözetilerek; terleyen alınlara, titreyen kirpiklere, kaşınan enselere, karışmış kaşlara, yönlü taranmış saçlara, yerinde duramayan bacaklara, hop hop kıpırdayan ayaklara, açılıp çözülen el parmaklarına, nasırları didiklenen el ayalarına, kılık kıyafet biçimlerine ve renklerine, kıravatların bağlanış şekillerine, sakal bıyık kesimlerine, hadi televizyoncu deyimiyle ‘zoom in, zoom out’ olası geliyor...

Ve şayet, daha şeffaf olacağı kesin böyle bir ortam yaratıldığını ve ekran başında izlendiğini düşünürsek; neler olurdu acaba orlon iplikleri gibi birbirine dolanmış zihin karışıklıklarını çözerken baki seyirciler...

Sezilir miydi acaba; iddianamedeki gerçekler yahut yalanlar, iddia ve savunma makamlarının doldurduğu salonun havası süzülerek...

Anlaşılır mıydı emin değilim; okunanlar sırasında, kameralar dolaştırılırken pişman olanlar, ‘keşke yapmasaydım’ yahut ‘az bile yaptım, bir çıkayım buradan, bu işten bir sıyralayım göreceksiniz hepiniz gününüzü’ diyenler...

Beyaz camlara takılır mıydı kestiremem; savcı, sesi güre dikte ettirirken iddialarını, kendisine verilen vaadleri hatırlayıp, kandırıldığını hissedenler, kötü, yanlış emellere kurban gidenler...

Az da olsa tahmin edilebilir miydi bilemem; suçsuz olanlar, günahına girilenler...

Ve tespitlenebilir miydi acaba; vatan, millet diye yola çıkıp, suç örgütü elebaşılığına ve yandaşlığına soyunanlar... İliğinden kemiğine; haksızlık, uğursuzluk, menfaat düşkünlüğü, güç müptelalığı, kudret sapkınlığı akanlar...

En önemlisi; şer odaklarına karşı verdiği savaşlarla, uğraşlarla alnına çizgiler kazınmış adamlar da işaretlenebilir miydi, dört başı mamur tarafsız rejinin tarihe geçecek çekimlerine yakın uzak giren baki izleyicilerce...

Bence, kara kalem çizgilerin gözlerimize zamklanmasından evladır...

Kanaatimce, hakimle sanıklar arasındaki diyalogların mizahi boyutları da tüm çıplaklığıyla saçılırdı ortaya bu yöntemle...

Sanık: efendim kaç saattir okunuyor bu melanet, ben duramayacağım artık çıkıp bir hava alayım...

Hakim: senin melanet dediğin belki mihenk... hadi böyle duruşmayın karşımda zaten... Çık dışarı çık...

Bence de haklı hakim, duruşup duruşup gitmiyorlar mı sanki...

Ve sanırım, en büyük yararlarından biri de şu olacak mahkeme salonundan canlı yayının...

Cümleleri tam vermiyorlar kanımca; bizim meraklandırma öğütlü, katışıksız olması gereken haberci duygularına bazen simyacılık iddiasıyla avuç avuç ve bazen parmak kaşıklarla adrenalin, taraflılık, yandaşlık, cephecilik damlaları atan dostlarımız...

He işte artık onlar da, omuzlarında taşıdıkları, ‘gayemiz, sade ve yalın gerçekliği vermek’ büyük sorumluluğundan (!) kurtulmuş olacaklar; kameralar, reji masası ve anında düşen uydu sinyalleri marifetiyle...

Muzipliğimizden ziyade, demek istediğimizin hülasası; daha uzun bir süre mahkeme salonundakiler duruşacak, biz de onları seyredeceğiz, kara kalem çizgileri ete kemiğe büründürme tasavvur becerisiyle...

Onlar duruşup duruşup evlerinin yollarını tutacaklar, hakimler hanımın sabah dediğini unutmama telaşında katibesine çabuk çabuk diyecek, biz de BBG evi seyircisi kıvamında, etkisiz, tepkisiz zurnamızda peşrev (!) çekmeye devam edeceğiz...