ANKARA, 21/07(BYE)--- Mısır’da yayımlanan el Ahram gazetesinin 21 Temmuz 2010 tarihli internet sayfasında ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan başyazının çevirisi şöyledir:

Mısır ve Türkiye iki komşu ülkedir. Akdeniz, bu iki ülkeyi ayırmamakta; tam tersine deniz yolu ağı aracılığıyla birbirine bağlamaktadır. Kahire ve Ankara bölge istikrarının mihverini, Afrika ve Avrupa arasındaki köprüyü oluşturmaktadır.

Mısır ve Türkiye birbirleriyle rekabet etmeyen; iş birliği, eşgüdüm ve bütünleşme içerisinde olan iki ülkedir. Her iki ülkenin yönetimleri, bölgesel ve uluslararası meselelere yönelik ortak bir vizyonu paylaşmaktadırlar. Dolayısıyla bu iş birliği, bölge ve dünya halkına menfaat sağlamalıdır. Her iki ülke ortak bir tarihi paylaşmakta ve Bosna-Hersek, Afganistan, Filistin, Darfur, Beyrut ve San’a’yı içine alan bölge meseleleriyle ilgili benzer yaklaşımlar benimsemekte.

İstanbul’da kasım 2007’de iki ülke arasında Stratejik Diyalog Muhtırasının imzalanmasından sonra Mısır-Türkiye ilişkileri farklı alanlarda büyük gelişmelere sahne oldu. Türkiye Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün Kahire’ye gerçekleştirdiği ziyaret ve Mısır Cumhurbaşkanı hüsnü Mübarek ile yaptığı görüşmeler, kuşkusuz söz konusu ilişkilerin derinliğini ve gücünü yansıtmakta ve ortak çıkarlar doğrultusunda büyük adımların atılmasına neden olmaktadır. Çünkü Mısır ve Türkiye geleneksel ekonomik altyapı ve üretim gücü açısından birbirini tamamlayan ortak özelliklere sahip. Türkiye, bölge sorunlarının ve özellikle de Filistin meselesinin dış politikasında öncelikli bir yere sahip olduğunu her fırsatta kanıtladı ve Mısır’ın Orta Doğuda istikrar, güvenlik ve barışın sağlanması çabalarına katılmak için bütün imkânlarını sundu. Türkiye bunu yaparken rekabet arzusuyla veya Mısır’ın rolünü azaltmak amacıyla hareket etmemektedir. Çünkü; Türkiye, Mısır’ın bölgesel ve uluslararası düzeydeki öncü rolünü çok iyi bilmektedir.

Türkiye'nin politikasındaki bu yeni eğilim, bütün Arap halkları ve Arap hükûmetleri tarafından memnuniyetle karşılanmakta. Çünkü; Bu politika, Araplara zorla dayatmayı amaçlayan belirli bir kültürü beraberinde getirmemekte ve İran’ın yaptığı gibi, bölge güvenlik ve istikrarına yönelik bir tehlike oluşturmamaktadır.