ANKARA, 15/03(BYE)--- İspanya'da yayımlanan El Periodico gazetesinin 14 Mart 2010 tarihli internet sayfasında, İspanya'nın Ankara Büyükelçisi Joan Clos imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan yazının çevirisi şöyledir:
Şu günlerde Türkiye, adli soruşturmalar sonucunda periyodik bir şekilde ifşa edilen darbe planlarıyla ilgili olaylar dizisi nedeniyle gündemin odak noktası oldu. Bir yanda devletin laikliğinin garantisi olarak hukuku sonuna kadar koruduklarını söyleyen yargı ile ordunun bazı kesimleri ve ülkenin laik rejimine saygılı olduğunu ifade eden muhafazakâr İslamcı hükûmet arasında kalan Türk toplumunda, sürekli bir gerginlik var.
Soğuk savaş sırasında Türkiye, Avrupa'nın doğusunda NATO'nun ileri cephesi pozisyonundayken ülke içi statüko da orduya doğal olarak önemli bir rol veriyordu. Misyonu, Batı'nın koruması altında olduğu için her şey mazur gösteriliyor ve meşruluğunu kimse sorgulamıyordu. Büyük Sovyet düşmanının ortadan kalkmasıyla iç statüko değişti, yani millî öncelik olan savunmanın yerini, Avrupa ülkelerindeki refah düzeyine ulaşma amaçlı ekonomik gelişmenin aldığını söyleyebiliriz. 1923'te Atatürk tarafından kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin modernleşme ve Batılılaşma arzusu tamamen böyle ele alınıyordu.
Hâlen sonuçlarına katlanılan bu senaryo değişikliği hem Türk toplumunda hem de egemen elitlerin gözettiği çıkarlara bakıldığında özellikle karmaşıklaşıyor. Ekonomik ve sosyal kesimlerin adapte olduğu belirli bazı statüko yılları yaşandı. Şimdi, yeni halk çıkıntıları adım atmak istiyor ve başı bozuk da olsa hükûmette söz sahibi olmak istiyor. Ayrıca nüfusun ortalama yaşı 28 ve bu gençlerin önemli etkisi var.
Haber başlıklarını işgal eden olayların ötesinde, anılan başlıklardan daha da önemli olduğunu düşündüğüm, halkın kökeninde derinden bir hareket, bir gelişme süreci ve değişiklik oluyor.
Soğuk savaş sonrası Türk vatandaşı, Avrupalıların yaşadığı modernlik, gelişme, başarı ve refahtan faydalanmak istiyor. Ayrıca farklılıklar içeren dinî inançlarına saygı duyulmasını ve -radikal İslamcılardan veya Batı'dan- birileri tarafından bu inançlarının alet edilmemesini istiyor.
Büyük gerginliklerin yanı sıra ordu, yargı, Kürt kimliği, Alevi azınlığı veya Ermeni meselesi gibi şimdiye kadar anılmamış tabulara dokunan demokratik ilerlemeler de oluyor. Başlarını başka yere çevirip bu zor sorunların zamanla kaybolacağını düşünenler yanılıyordu. Bu tür konulara dokunuldukça devletin temelleri hareket ediyor ve herkes yavaş yavaş inşa edilen binanın çökmemesini umuyor. Görüldüğü üzere karışık ve zor bir liste, nazik bir süreç. Hiç de kolay değil ancak daha iyi bir gelecek umudu, 1923'ten beri Avrupa arabasına binmek isteyen bir halka ivme kazandırıyor.
Bütün bunlar size, bizim geçiş dönemimizi hatırlatmıyor mu?