Mehmet Barlas

SABAH

Necmettin Erbakan'dan beklenilen davranış bu değildi

Erbakan "Milli Görüş" diye bilinen siyasi düşünceyi eyleme dönüştürmüş, partisini defalarca iktidar ortağı yapmış, Türkiye Cumhuriyeti'nin başbakanı da olmuştur.

Çalışkan, karizmatik bir liderdir.

Yetiştirdiği kadrolar arasında bulunan isimlerin kurduğu AK Parti de, iki dönemdir iktidarda...

Ama bir başka gerçek de var.

Erbakan yaşlanmıştır.

Bir dönemde seslendirdiği ve tabanını heyecanlandıran söylemleri eskimiştir. 

Saman dolu kuş gibi 

Saadet Partisi kongresinde AK Parti ile Saadet Partisi arasındaki farkı, "İçi saman dolu kuş başka, canlı kuş başka" sözleriyle ifade etmesi bile eskimişliğin bir yansımasıdır.

Neticede delegeler Erbakan ile Numan Kurtulmuş arasındaki farkı, Kurtulmuş'a destek vererek kanıtlamışlardır.

Hiç gerekmezken Erbakan kendi kurduğu parti içinde "İçi saman dolu kuş" konumuna düşmüştür.

Aslında bu durumun kaynağında insani bir zaaf var.

İnsanlar için "Yaşlılık" kendilerinden daha yaşlı olanların içinde bulundukları konumdur. Yaşlı Türk siyasetçileri ise, kendilerinden daha genç olanların da yaşlandıklarını ve siyasi ergenliğe kavuştuklarını asla kabul etmezler.

Bu nedenle de Türk siyasetinin yeni aktörleri eski liderlerini ancak onlar öldükten sonra korurlar, kutsarlar, anıtlaştırırlar.

Bu duruma Demokrat Parti- Adalet Partisi ilişkilerinde de, İnönü CHP'si ile Ecevit CHP'si arasındaki ilişkilerde de tanık olmadık mı?

İnönü'yü deviren kadrolar, şimdi İnönü hakkında bir eleştiri seslendirildiği zaman kan ter içinde onu savunmaya çalışmıyorlar mı? 

Yaşlılık bilgelik mi? 

Aslında yaşlıların da genç olanların da hiç unutmamaları gereken bir olgu var.

Yaş bir rütbenin veya bilgeliğin kanıtı değildir.

Çok cahil yaşlılar ve çok bilge gençler vardır.

Ya da her yenilikten ürken gençler ve yenilikleri yetersiz bulan yaşlılar görmediniz mi?

Eskilik ancak şarap söz konusu olduğu zaman değerliliği ifade eder. Ama bir şarap uzmanının söylediği gibi, kötü üzümden yapılmışsa eski şarabın da değeri yoktur.

Kanlarına ve genlerine partizan siyaset işlememiş insanların Erbakan'dan beklentileri, onun yetiştirdiği gençlerin başarılarından mutluluk duyması gerektiği şeklindedir.

Neticede kurduğu her parti kapatılan Erbakan'ın Milli Görüş kökenli öğrencilerinin iki dönemdir iktidar olmalarından ve daha özgürlükçü bir Türkiye için Anayasa hazırlamalarından mutluluk duyması gerekmez mi?

Ya da Saadet Partisi kongresinde Numan Kurtulmuş'u engellemeye çalışmak yerine ona destek vermek daha insani bir davranış olmaz mıydı? 

Demirel-Çiller örneği 

Ne var ki siyasetçiler diğer insanlardan farklıdırlar.

Yaşlılık ya da gençlik fazla fark yaratmıyor onlarda.

Sanki Süleyman Demirel Tansu Çiller'in başarılı olmasını mı istemişti?

Veya Deniz Baykal şimdi Kemal Kılıçdaroğlu'nun başarılı olması için dua mı ediyordur?

Ama yine de gönül isterdi ki Erbakan Erdoğan'a da, Kurtulmuş'a da destek vermese bile en azından şefkat beslemeyi başarabilmeliydi.