Eve dönüş...
Bir sebep ararım eve dönmek için; her sabah eşikten adımımı atıp arkama bakmadan karanlıklarda yol alırken türlü terennümlerle...
Beni akşam alacalarında büyük heveslerle, heyecanlarla geri getirecek, envai nedenler düşlerim bütün gün zihnimde sessiz sessiz...
Kendi sebeplerimi yaratmaya çalışırım meyletmeden başkalarının sözlerine, vaatlerine, öğütlerine, diktelerine, sözümona gerçekçiliklerine...
Eve dönüş isteğimi mütemadi kılacak; diri, öz sebepler araştırırım içimin derinliklerinde...
Bazen mizahını yaparım bıyığımın altından, sırıtık tonlu sesimle...
Derim ki tam kapıyı vurmadan;
“Ben çıkıyorum şimdi... Ya nasip, ya kısmet şüphesiz!.. Geri gelmem için bir sebep yarat ama... Bu ne nasip, ne kısmet... Anlayana, çok basit bir marifet!.. Kucağını daha çok aç mesela yahut daha güzel gül ya da can kulağıyla dinle beni, belki tavırlarında bir başka anlayış, belki sözlerinde daha bir yakınlık... Başıma kondur merhamet elini ben gariban otururken, gözyaşlarımı parmaklarınla topla içlenmişken ve büzülmüşken iki soğuk taş arasına hiç sarılmadığın gibi sarıl gönülden, yürekten, candan!.. Ne olur eve dönmem için sebepler yarat bana...”
Dedim ya, eve dönüşümün mizahını yaparım bazen, sırıtık yüzümle, bıyığımın altı gülüşlerle...
Çünkü bilirim, eve dönüş sebeplerinin mütemadilerini insan ancak kendi yaratabilir...
Başkalarının ellerine bırakılamayacak kadar mühimdir, eve dönme isteği...
Misal; bir tas tarhananın sıcak buğusunu çekme hevesi beni koşa koşa döndürür eve...
Özlediğim yastığım çeker beni kendine tepe taklak...
Bizimkilerin elektriksiz akşamlarda anlattıkları hikayeler çağırır sağır edercesine...
Anamın sıcak kucağı açar bana kendini, seslenir de seslenir, dolmaz yerin dolmaz diye...
Babamın, ‘yavrum bir su getir’ nidasını duymak isterim de, hemen dönüveririm eve...
Oğlanın, ‘anne babam geldi’ deyişini duymazsam ölürüm ben ölürüm...
Hele kapıda adımı bağırışan dostlarım yok mu!..
Eve dönmem için o kadar büyük sebepler ki bunlar...Daha mühimlerini bilmiyorum ben...
Her gün kendi ayaklarımla büyük bir heyecan ve istekle dönerim eve, hiç pişman olmadan...
Çünkü bilirim; benim eve dönmem benden başka hiç kimseyi ilgilendirmez aslında...
Bu yüzden eve dönmek için çok büyük nedenler aramam, aramalarını da öğütlemem kimseye...