Ey insan!..
Yer yarıldı sonunda... İçine göçtü dünya... Farkındasın karanlık perdelerin salınışlarının...
Ve sen hala kendini kabul edemedin...
Gök patladı nihayet... Kahır, kıyamet sesleri hakim göçük altında...
Ve sen hala unutmak peşindesin kendini, başkalarına bakarak...
Zerrecikler, kocaman dağlar oldu... Damlacıklar, uçsuz sular...
Ama sen, beklemektesin her şeyi hala... Beklerken, beklettiklerin bir tarafta yığılmış üst üste öylece seyrediyor seni...
Mucizeler halesi ile çevrilmeyi düşlüyorsun hep, değil mi?..
Oysa...
Bir umut bağışla yanındakine... Bir hayal kurdur sınırsız...
Mutluluk sunmak zor mu mesela!.. Bir derdi duvara çarpmak şöyle...
Ağır tonajlı taşla egonun başını ezmek... Selam vermenin kerametine inanmak...
Arazlarını kabul edip, göğüs göğüse hesaplaşmak... Gidenleri omzundan yakalamak...
Yer yarıldı; zalimce... Gök patladı; dile geldi...
Ve sen hala taş duvarlarını yıkamadın...
Yalanla, gerçeğin, iyiyle kötünün ittifakını görmedin, oyuna geldin...
Heyhat!..
Kendini kabul et de, mucizelere ihtiyacın kalmasın ey insan!..
Zerrecikler, kocaman dağlar oldu... Damlacıklar, uçsuz sular...
Ama sen hala doğduğun günkü gibisin...
Özü saf, bilmez, anlamaz, gözü yaşlı, emekleyen, tek varlığı kendisi...
http://twitter.com/volkan_akay
http://www.facebook.com/group.php?gid=41137683382#!/pages/BAY-Ifade-volkan-akay/151242634908162
http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=41137683382
http://www.facebook.com/#!/
baygusto@gmail.com