Süpürgenin sapıyla uçarken karşıma Noel baba çıkmış gibi hissediyorum. Onun kızağında devam edebilir miyim bilmiyorum yolculuğa? Çok sevdiğim biri ile beraberdim dün…

Gözleri insanın başını okşuyor, elleri ruhunu sıvazlıyor, sözleri düz bir zeminde kalan alçı artığı gibi ilk kazıyışta yerinden çıkıyordu. Kişiler ve olaylar üzerinde öylesine mutabık şeyler söylüyorduk ki, kendimi kiminle aldattığımı bulmuş olmanın üzüntüsünü bile yaşayamadığımı söyleyebilirim. Kendime bu görüşmenin maksadını sorarken, çayın tabağına taşmış olmasına kadar her şeyin nedenini bilmenin mümkün olamayacağını da hatırlatıyordum. Çok ilginçtir, onu gördüğüm son tarih, 2007’nin Ağustos ayı..Ve değişen hiçbir şey yok. Kot pantolonu, siyah tişörtü onlar bile aynı. Sanki bu konuda bir şaşkınlık yaşamamı istememiş, dondurulmuş bir anı tekrar gözümün önünde çözmüştü. Buza çözülmesi için tuz atmamın gerekmemesi de yine onun hünerlerindendi diyebilirim. Hani derler ya, karşılıklı tarafların biri buz kütlesiyken diğeri ateş olsa olay biter diye, hani bilinir ya vizör ve otomobilin ön camlarının buz tutmaması bir spreylik olay, işte  böyle bir erime noktasındaydık…

Duvarlarım inşaat harcından sonra ilk kez ıslanıyor ve kokusunu yeniden dışarı vermeye başlıyordu. Hani ütülenen kıyafetler kırışmaya daha müsait olur ya, bu nedenle süslü, özenli kelimeler seçmedik konuşmamızda. Benim enerjim ona fazla geldiğinde, suya düşen bir damla boya gibi küçük bir gülümseyişiyle beni yakalamayı başardı. Evcil bir köpeğe giydirilen giysi gibi beni aşırı koruyan, iyi hissettiren ama o olmasa da hayatım için bir tehlike sayılmazmış gibi duran bu arkadaşlık için istek hakkım dolmuş gibi. Çünkü onun adımları benimkinden daha büyük ve yere basan cinsten….

Bilgisi, pilavın pirinç taneleri gibi ziyan edilmeden toplanıyordu yine tarafımdan. Bu arada sipariş alan garsonun onun gözlerinden muhallebili cheesecake istediğini anladığını söylemesi üzerine, bunu bozmak için mi, çok zeki olduğunun düşünülmesi için mi, kiminle konuştuğunu bilmemesi üzerine küstahlığından mı, sadece ve sadece boş boğazlılığından mı yaptığını anlamak için geçirdiğimiz zaman dışında hiçbir anına acımadığım bir gün geçirdim kısaca. O garson fotoğraf çekimi yaptığımız güzel bir deniz manzarasını bölen belki de renk katan bir balıkçı gibiydi ama hala yazımın içinden de geçtiğine göre fotoğrafımızın bölünmez bir parçası olduğunu kabul etmek gerek. Evet şimdi sıra bu fotoğrafı asmak için bu güzel köşenin simetrik ayarlarını yapmaya geldi. Tozunu alacağım zaman haberiniz olmasını sağlayabilirim belki…

 
hulyaokur06@gmail.com