Karanfil kadınlar...

Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisidir karanfil...

Kadın rengi vardır yaprakçıklarının çiçekçiklerinde...

Gitmeyen rengidir ayırt ediciliği...

Her mevsim kalıcıdır yapraklarının yeşili...

Yaşlansa da, çiçek açıp, dökse de zaman zaman...

Hiç solmayan, tükenmeyen kadınlar gibi...

Karanfil bitkisinin çiçeği tomurcuktur önce...

Yalnızlıklarda ağzı leş kokar ya erkeğin...

Ağız kokusunu gideren, tomurcuk karanfil kadınlardır işte...

Ne acı ki!..

O tomurcuk aynı zamanda koyu renkli ve acımsıdır...

Ve bazı kadınlar...

Uzun ömürlü su karanfilleri gibidir...

Ya orman içinde inzivaya çekilmiştir kuytu bir köşede...

Yahut gizli bir göl kenarında hayatın dalgalanmalarını seyrediyordur...

Belki de bir akarsu kenarına saklanmış, sinmiş, korkularıyla yüzleşiyordur...

Geçmişi düşlüyordur, düşünüyordur, yeniden, yeniden ve yeniden...

Ve yine bazı karanfiller kendilerini sıkarlar...

Oradan gelir karanfil sıkmak deyimi zaten...

Tehlikelere, güçlüklere göğüs gerebilmek anlamındadır, insan dilinde...

Kadınlara karanfil yakıştırılmasının sebebi de açıklanmış oldu böylece...

Kadınlar karanfil kokar...

Karanfiller de kadın...