Omuzlarımızdaki tuğlalardan ilkinin adı, "insanlık" tır...
Kalplerimize aynı Ruh'tan üflenmişti.. Her birimiz o soruya, "bela" demiştik. Sonra zamanla kendimizi unuttuk. Kendimize öyle duvarlar ördük ki, öyle sınırlar çizdik ki aşılması imkansız hale geldi. Birimiz siyahiydi diğerimiz beyaz adamdı. birimiz budistti diğerimiz hristiyan bir diğeri müslüman. birimiz batılıydık diğerimiz doğulu. Birimizin en sevdiği renk kırmızıydı bir diğerimizin mavi. Ayrıldıkça ayrıldık bölündükçe bölündük. Ruhumuzu unuttuk.
İnsan olmanın gereklerini yerine getiremeden etiketler yapıştırdık üstümüze. İlk tuğlayı yerleştiremeden tuğlalar yığdık omuzlarımıza. Müslüman olduk muhafazakar olduk sosyal demokrat olduk hümanist olduk solcu olduk liberal olduk kemalist olduk...
"İnsan" olduk mu? Dur oraya gelmedik daha...

Ve etiketlerimiz öyle bir hal aldı ki, karşımızdakinin insan olduğunu, aynı ruhtan ona da üflendiğini unuttuk... Hunharca saldırabiliyoruz artık! bizim dilimizden konuşmuyor, bizim ırkımızdan değil, aynı ideoloji uğruna savaşmıyor! O, bizden değildi değil mi... Ama hiçbir yere sığmayan Rahman'ın, onun kalbine sığmış olabileceğini düşünmeden, yaktık yıktık dağıttık nice kalpleri(burada mü'minler kastedilmiştir).

"Zulüm" gören nicelere "iyi oldu" diyebildik, bu hakkı bulduk kendimizde... Bir Filistinliye mesela. "topraklarını satmasalardı". Bir Japon'a. "adamların dini mi var". bir Amerikalıya.."elin gavuru"

VE BİR ERMENİ'YE!
"Soysuz"!

Yazık bize!...
Atın şimdi üzerinizdeki etiketleri! İnsanlıktan başlayın ve bugün arkasından vurulmuş bir Ermeni için ağlayın.. Yarına Allah Kerim.

"Kaldı bu yaşamak suçu üzerimde.."

Vesselam
...