Kördüğüm...

Ben, aslında sensin... Sen, suretimsin... Aynada gördüğüm benim sadece bedenim...

Bir et, kemik halindeyim yamru yumru...

Arkamdan vuran güneşin, önüme serdiği ise yalnızca gölgem...  Ne ben, ne benim suretim...

Sadece bedenim... Siyah bir et, kemik halindeyim belli belirsiz...

Gerçek ben, sadece sensin...

Anladın mı emin değilim!..

Bakarken sana tam, gözlerin, o anda, o sırada benim... Konuşurken gözlerindeyim ya işte o benim, sen değilsin...

Bana tavırların, sözlerin sen değilsin aslında benim... Sendeki, benim... Dolayısıyla aslıma en yakın benim, aynada göremediğim...

Sorunlarım, ben değilim... Senin bana verdiğin tepkiler, sorunlarım benim... Yani sendeki ben sorun yaratan... Yani aslıma en yakın ben...

Mutluluklarım da ben değilim... Ben, sensiz, mutluluğun ne olduğunu kavrayamam... Senin bana verdiğin tepkiler, benim mutluluklarım... Beni mutlu eden sendeki ben... Yani aslıma en yakın ben...

Biraz daha oturdu mu aklında şimdi!..

Aşk, benim değilim... İçimde kıpırdananlara, senin verdiğin tepkiler aşkım benim... Yani yine sendeki, benim...

Hayatım, öz ben değilim... Hayata yönelişime, içinde akışıma, hayatın verdiği tepkiler, hayatım benim... Evet, aslıma en yakın benim ama özben değilim...

Bu nasıl bir kördüğüm Yarabbim!..

Bildiğim...

Kendimi tanımak için gözlerine bakmaya devam etmeliyim...