İnşallah

İnsanlar bayılıyorlar bana,

Ben sahneye çıktığımda bir türlü yıkılıyor indiğimde bir türlü yıkılıyor salonlar,

Çünkü mutlu ediyorum onları,

Dillerini konuşuyorum, içlerini,

Ellerine dokunuyorum,

Yüzlerini okşuyorum,

Kalplerini seziyorum,

Gözyaşlarını biliyorum,

Kahkahalarını atıyorum,

Sevinçlerine ortağım,

Üzüntüleri benim,

Güya anlıyorum, anlatıyorum ve yine anlatıyorum,

Ama insan başına gelmeden hissedemiyormuş ağırlığınca hiçbir duyguyu,

Duygu cehennemindeyim sanki,

En sevdiğim bu hayatta iki kişinden en küçüğü,

İkisi de küçük ya benim için her daim,

Benim küçüğümün yavrusu,

Tam bakamıyor bana,

Bakıyorum baksın diye iyice, sesleniyorum bakmıyor bana,

Gözlerim hiç bu kadar yalnız hissetmemişti kendini,

Ve ben bakamıyorum yeşil gözlerine doya doya çünkü o beni görmüyor yeterince,

Hiç bu kadar yaşlanmamıştı gözlerim durup durup,

Ağlamaklıyım,

Ağlamaktayım,

O fecr bu vakit işte,

Gözyaşlarımın tadına bakmaktayım,

O saat bu saat belki binlercesine,

Biliyor musunuz tadı aynı değilmiş hiçbirinin,

Her damla başkaymış,

Ellerim uyuşuyor,

Titriyorum,

Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum,

Köşe bucak ağlıyorum,

Ağlıyorum, Ağlıyorum,

Tüküreyim içine anlattığım herşeyin,

Meğer beni dinleyenler içinde en zayıf, en yenik benmişim,

İmanım kurtarsın beni inşallah,

Zira ben kendimi yuvarladım öylece,