Ülkemizde meslek yüksekokulları, yeni bir potansiyel oluşturarak hem lisans programlarının önündeki yığılmaları önlemek, hem artan yükseköğrenim talebini karşılayarak eğitim olanaklarını genişletmek; hem ülkemizin tarım, ticaret, sanayi, hizmet ve bilişim alanlarının değişen ve gelişen ihtiyaçlarına cevap verecek kalifiye ara eleman ihtiyacını karşılamak, hem de toplumsal gelişmeyi yaygınlaştırmak amacıyla kurulan okullardır.

Bu okulların geçmişi 1950’lerdeki Tekniker Okullarına kadar gider. Bunu 1965-1971 yılları arasında Yüksek Tekniker Okulları, 1974-1981 döneminde üniversitelere bağlı Ön lisans Okulları ve MEB bünyesindeki YAY-KUR Meslek Yüksek Okulu uygulamaları izlemiştir.

Söz konusu okullar, 1981 yükseköğretim düzenlemesinin ardından üniversitelerin çatısı altına alınmıştır. Ülkemizde meslek yüksekokulları özellikle 1982 yılından itibaren üniversiteler bünyesinde yoğun olarak açılmaya başlanmış ve şuanda sayıları 600’ü aşmıştır.

Ancak;

Şu anda Meslek Yüksek Okulları ve yaklaşık 2 milyonu bulan mezunları muhtelif sorunlarla boğuşup durmaktadırlar.

Bu sorunlara kısaca değinmek istersek;

1. Öncelikle Meslek yüksekokulu mezunlarının sosyal statü, istihdam ve özlük haklarına yönelik sorunlar, askerlik süresi ve statü sorunları yıllardan beri bir türlü çözülememiştir. Örneğin askerlik meselesinde 4 yıllık fakülte mezunları 5 ay askerlik yaparken, 2 yıllık Meslek Yüksek okulu mezunları 15 ay ve bir de er olarak askerlik yapmaktadır, tıp kı hiç bir eğitim almamış hatta okuma yazmayan bir insan gibi…

Somut bir örnekle ifade etmek gerekirse, İTÜ denizcilik fakültesi mezunu (4 yıllık) kaptanlık yapan bir kişi 5 ay askerlik yaparken, 2 yıllık mezun olan bir kişi 15 ay askerlik yapmaktadır.

2. DGS (Dikey geçiş sınavı) konusunda da ciddi sıkıntılar yaşanmaktadır. Kontenjanlar çok düşük olduğundan 2 yıllık eğitimini tamamlayıp 4 yıllık lisans diploması almak isteyenlerin geçme oranları çok kısıtlıdır.

3. Mezunlar çalıştıkları işyerlerinde imza ve yetki sıkıntısı yaşamaktadırlar. İmza ve yetkileri kısıtlanarak lise mezunu gibi değerlendirilmektedirler.

4. Meslek yüksekokulu eğitiminde okul, bina, atölye, laboratuar, ders araç-gereç ve iç donanımıyla ilgili sorunlar had safhadadır. Çoğu okul çağın gerektirdiği eğitim araç-gereçlerinden yoksun durumdadırlar.

5.Öğretim elemanı temini, bunların nicelik ve nitelik sorunları da ayrı bir meseledir.

6. İş dünyasının beklentileri iyi bir şekilde analiz edilerek sanayi-üniversite işbirliği sağlanamamıştır. Bu durum da, öğrencilerin yeterli pratik yapma imkânlarını azaltmıştır.

7. YÖK ve üniversite yönetimlerinin, meslek yüksekokullarına, bakışı ve onları algılayışında sorunlar vardır; özellikle sınavsız geçiş sisteminin getirilmiş olması öğrenci kalitesini oldukça düşürmüştür. Lise hayatında başarısız öğrenciyle, başarılı öğrenci farklı iken sınavsız geçişle meslek yüksek okullarında bu farkın bir anlamı kalmamış, başarılı ve başarısız öğrenci aynı kefeye konmuştur. Bu da eğitim kalitesinin düşmesine neden olmuştur.

8. Bu okullar, üniversite yönetimleri tarafından kampüs alanı dışında tutulmaktadır. Bu durum, meslek yüksekokullarına ’üniversite’nin bir bölümü denmesini, öğrencilerinin de ’üniversite atmosferini soluyup, onu yaşayarak gelişmelerini engellemektedir. Bir anlamda üniversite değil de, lise öğrencisiymiş gibi muamele görmektedirler.  

Çözüm olarak;

1. Meslek yüksek okulları prensip olarak büyük yerleşim birimlerinin sanayi, hizmet ve ticaret bölgelerinde veya bu bölgelere çok yakın mekânlarda kurulmalı, öğrencilerinin sanayi, hizmet ve ticaret bölgelerinde çok yoğun bir pratik eğitim yapabilmeleri, bilgisayar ve yabancı dil öğrenme olanakları dikkate alınmalıdır.

2. Lisans tamamlama (DGS) şartları iyileştirilmeli; devlet üniversitelerindeki kontenjan artırılmalı, vakıf üniversitelerinin ücretleri asgari düzeye çekilmelidir. AÖF’de teknik bilimler için de lisans tamamlama bölümleri açılmalıdır.

3. Meslek yüksekokulu mezunlarına, kamu sektöründe, kendi alanlarında, işe alınacaklar arasında öncelik tanınmalı ve özlük hakları eğitim düzeylerine uygun olmalıdır.

4. Sanayileşmiş illerde meslek yüksekokulu sayısının artırılması özellikle sanayi-yüksekokul işbirliği açısından daha iyi olacaktır.

5.  Askerlik konusunda da 2 yıllık mezunlara kolaylık tanınmalıdır. Okuma yazma bilmeyen bir kişi gibi 15 ay askerlik yapmak yerine, yüksek okul mezunu oldukları gerçeği kabul edilerek 5 ay olmasa da en azından 8-9 ay gibi orta bir yol bulunmalıdır.

6.Mezunlara imza ve yetki konusunda lise mezunu değil de, yüksek okul bitirmiş bir kalifiye eleman muamelesi yapılmalıdır.

Bu bağlamda çözüm isteyen binlerce genç adına hepimize düşen vazifeler vardır.

Bizim oylarımızla meclise gelen sayın milletvekillerine, Sayın Milli Eğitim Bakanımıza ve özellikle ülkemizin eğitim meseleleri konusunda hassasiyetiyle tanıdığımız Sayın Başbakanımıza büyük görevler düşmektedir.

Çözüm anlamında, Türkiye genelinde bulunan dernek ve kuruluşlar meclisimize gerekli başvuruda bulunmuşlardır.

Lütfen bu sese kulak veriniz, bu insanların her biri kendi dünyasında birçok sosyal, ekonomik ve ailevi sorunlar yaşamaktadırlar.

Vakit;

Sayıları yaklaşık 2 milyonu bulan meslek yüksek okulu mezunlarının sorunlarına sahip çıkma vaktidir.

Vakit;

Bu gençleri kazanma vaktidir. Unutmayalım bu gençler bizim geleceğimizdir.

Hemen şimdi!