Omuz omuza yaşanan günlerin arka fon oluşturduğu takvimler revaçta değil artık.

Her şeyin bireyselleştiği bir çağda, toplumu oluşturan insanlardır gerçeği, toplumu oluşturan yalnızlıklardır’a dönüştü.

Sokaklar dolusu ıssızlıklar solunmaya başladı yüreklerde.

Yanık bir türküyle paylaşılan gecelerde başı dayayacak bir omuz arandığında omuzlarda bireyselleşti

ve

şiirlerin yalnızlık imgelileri asıldı duvarlara.

İşte tam bu noktada,

Noktalarım, çizgilere

Çizgilerim harflere

Harflerim, heceye,

Hecelerim,sözcüğe

Sözcüklerim,cümleye

Cümlelerim sana sığındı.

Sense noktaya...