Bir insan tanıdım ruhum kirlendi…

Hava kasvetliydi,

Elbisesi havaya uygundu,

Yüzü elbisesine çalıyordu,

Gözleri yüzüne hakimdi,

Havanın kasveti, o gözler yanında, nevbahar kalıyordu,  

Sarhoştu ruhu, bilmiyordu ne dediğini, kesilesiydi dili…

Ne yapacağından emin değildi, ömrünü nerede harcayacağına karar verememişti belli ki,

Duyguları karmakarışıktı, kendiyle konuşuyordu, sövüşüyordu, dövüşüyordu, saygısız bir mücadele içindeydi,

Kinliydi, altından tabureler iteklenecek kadar,  

Vicdandan, edepten, ahlaktan yoksundu, dipsiz kuyulara atılsa gam yemezdi gönlüm bir lahza,

Adalet, merhamet sadece kendineydi,

Hasetlik, fesatlık iliştirmişti her bir yanına siyah siyah,

Herkesi, herşeyi yok sayıyordu, kendini öldürtecek kadar,

Nasipsizdi insanlığın zerresinden dahi,

İnsanı, kendinden korkutacak kadar insan değildi,

Öyle oldum ki bir ara, ‘Seni kim yarattı bre melun, Ey Yaradan senden değil bu’ çıkıverdi ağzımdan, o ağza kaç kez su verdim hatırlamıyorum ardından, tevbe tevbe tevbelerimdem damağım kurudu, dilim şişti…

Bu yazıya sebep olan tek bir kişiydi, o kasvetli havada ruhumu kirleten lakin şimdi çok pişmanım yazdığıma…

Düşündükçe meğer ne çokmuşlar!..

http://twitter.com/volkan_akay

http://www.facebook.com/group.php?gid=41137683382#!/pages/BAY-Ifade-volkan-akay/151242634908162

http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=41137683382

http://www.facebook.com/#!/

baygusto@gmail.com