Şakir Süter!..
Ölüm, süt gibidir bazılarımız için...
Yaşandığı gibi içilir, lıkır lıkır... Düğümlenmez gırtlağa... Tadına vara vara üstelik...
Büyük, huzurlu bir uykuya dalarmışçasına...
Bazılarımız için mutlu, rahat bir uykudur ölüm...
Süt beyaz ruhunu, çer çöp karıştırmadan belki vakitlice belki erken teslim edenlere; gözlerini ebediyete yummadan az önce rüyalarında bildirilmiş mükafattır...
Nazik bir davettir ölüm, az sayıda insan için...
Dili, sözü, beli terbiyeden şaşmamış, adaptan kaçmamış, edepten caymamış, riyadan sakınmış, inkara yanaşmamış, yalana cephe açmış, artık geçmiş ve az önce göçmüş abide ömürler için...
Ölüm, dürüst bir randevudur, tek tük insan için...
Son nefesini verirken bile geç kalmayan, sözünün eri yılların sahiplerine...
Ölüm, cesaret tescillerinin finali gibidir birkaçımız için, dudak titremeleri olmadan...
Hayata koyduğun cesur tavırlardan en sonuncusudur belki evet, ama en cesaret gerektireni değildir şüphesiz...
Yaşamak, ölümden çok daha cesur sözlere, davranışlara ihtiyaç duyar çünkü...
Çünkü kalem erbabı olmak, yazıya hakkını vermek, hak edene yazısını vermek; çokça göze almaktır; hain, serseri, başıboş ölümleri!..
Ne acı ki; sadece birkaçımız için...
Büyük bir tebessümdür ölüm, başkalarından tebessümünü esirgemeyenler için...
Kocaman bir beyazlıktır; süt gibi, bazılarımız için...
Allah size rahmet eylesin, mekanınız ala-ı cennet olsun...
Hakkınızı helal edin Şakir Abi...