Şeref, hangi şeref...

Komşum Şeref sık sık; adının zikrinden, değişken mealinden nasıl rahatsızlık duyduğunu paylaşırdı benimle de, içerlerdim kendisine, etme Şeref yapma Şeref diye...

Bir gün yine oflayıp poflarken yakaladım onu, dayanamadım sordum; yine isim meselesi mi Şeref?..

Ne olsun ki başka...

Peki niye, niye?..

Başladı anlatmaya, bir dolu ağızla...

İffetli hanımım için ben yani Şeref; olmazsa olmazdır, ne mutlu bana...

Anam, babam için Şeref yani ben; sakınılası, el değmeden saklanılası, toz kondurulmadan yaşatılası biriyim, ne mükafat bana...

Çoluk, çocuğum için ben yani Şeref; büyüdükçe daha sıkı bağlandıkları, her geçen gün çok daha önemsedikleri bir abideyim, ne lütuf bana...

Dostlarım için Şeref yani ben; mesele ne olursa olsun, karar süreçlerinde her daim akıllarından geçen önemli bir ahlak nişanesiyim, ne güzellik bana...

Uzak arkadaşlarım için ben yani Şeref; menfaatlerine göre şekillenen, icap ettiğinde hatırlanan, hasır altı bir ismim, ne acı bana...

Patronum için Şeref yani ben; kendisine ne zaman yakın, ne zaman uzak olacağımı bilmediğim, duruma göre başına taç ettiği, bazen ayağının altında ezdiği biriyim, ne muamma benim için...

Hiç tanımayanların gözünde ise; adı sanı bilinmez, koca bir değersizim... Hiçbir şeyim...

Bir de kadeh çınlamaları var ki adımla; herkesin kendinden geçtiği anlarda, aslında umursamadan, özünde düşünmeden andığı bir garip dil afyonuyum...

Heyhat!.. Kimse sormaz bana, Şeref sen nesin diye!.. Mutlu muyum bakalım böyle anılmalardan...

Keşke olaydı bir soran da, anlataydım içimden geçenleri...

Deseydim ki mesela;

Şeref, kimsenin tekelinde değildir, bu böyle biline...

Şeref, kimseye baki de değildir, bu da böyle ezberlene...

Şeref, kazanılır, iyice öğrenile...

Ve ekleyiversem;

Şeref, herkese yetecek kadar değildir, parçalanıp durmanın alemi yok, bazıları Şerefsiz yaşayacaktır...

Üstüne de bir mesaj yazıversem sözlerimin...

Türkiye Başbakanı, Şerefsiz değildir...

Türkiye Başbakanı, Şerefsiz kalmaz...

Vardır yanında yorasın da bir sürü Şeref...

Biri ölse, öbürü girer mutlak devreye...

Öncekiler gibi, çoğumuz gibi...