Ve sordu bana...

Sırasız, karışık, aklına eseni...

Gençliği sordu; bir sürü niyettir dedim...

Yaşlanmayı sordu; dedim ki, iyi bir dilek tut engellersin...

Korkuyu anlat dedi bir cümleyle; yapmak istediğin şeye yakın durmaktır...

Tecrübeyi merak etmiş; çuvala kılıç sokmaktaki ısrarını hatırlattım ona...

Deldiğin çuvalları sergilemektir gözünün önünde, iğneyle onarmaya çalışmaktır uzun zaman içinde diye kestirdim meseleyi...

Aşk dedi; en yaşanırı, şefkat üstü sevişmek dedim...

Yalnızlığı sordu; dedim ki, kadın duygularından yoksunluk...

Peki erkeksizlik nasıl tarif edilir; beter yalnızlıkla dedim...

Dostluğa dil uzattı; kimden kazık yediğini bilmek ve hiç unutmamaktır kanımca...

Sonra düşmanlık için dedim ki; mert bir düello olması gerekir...

Öngörü’yü sorunca başa döndüm; korkuyu sevip sevmediğine karar vermektir açık açık...

Cesaret bence; öpüşmektir dedim...

İyilik dedi; huzurlu bir huzursuzluktur sanırım...

Sormadan söyleyeyim, kötülüğün; bilinen bir tanımı yok gibi geliyor bana...

Azap benim için; durup dururken içimin acımasıdır dedim...

Kin’i sorunca; insanın en büyük arazlarından olduğunu düşünüyorum... Ömürden tırtıklayan bir güve gibi dedim...

Öfke’yi de açıkla bari; anlayan için ömür törpüsü ve eziyet, sahiplenen için büyüklük hezeyanı ve kişilik kaybı...

Kader’i sormadan olmazdı ve; Yaradan’ın varlığını kabuldür dedim...

Ve hayatı sordu bana; derindir, dipsizdir dedim...

Derin ve dipsiz düşünmektir... Kaybolup, kaybedip, tekrar tekrar ve tekrar bulmaktır...

Ve bir gün, beklemediğin bir gün biteceğini bilmektir...