Hakkında
Henüz açıklama eklenmemiş!
  • Yaşadığı yer Türkiye
  • Şehir Avcılar
  • Doğum tarihi 08 November
Henüz albüm eklenmemiş!
Sayfalar
Henüz sayfa eklenmemiş!
Gruplar
Henüz grup eklenmemiş!
Etkinlikler
Henüz eklenmiş etkinlik yok!

Mutlu muyuz?!

Diyelim ki, “yağ satanın da, bal alanın da” diyerek, siyaset denilen herc-ü mercin pençesinden kurtardık kendimizi…

El çekip dünyadan, oturduk hane-i viranemizde…

Çok şükür aç değiliz, açıkta değiliz…

Yaslandık koltuğa, uzattık ayaklarımızı…

Trakyalı kızanın “te para pençemde” dediği gibi; orta şekerli kahvemiz de pençemizde…

Şükürler olsun, ocağın üstünde bir tas çorba da kaynıyor…

O zaman asıl soru şudur:

-Mutlu muyuz?!

***

Diyelim ki biz, özgürlüğü vird, ülkenin ve milletin meselelerini de dert edinen bedbahtlar ve iflâh olmaz bedbinleriz…

Eyvallah…

Lâkin gerçek odur ki:

Yüzlerin, binlerin değil; yüz binlerin, milyonların derdini yüklemişiz yüreğimize…

Ağır yük…

Cennetmekân Şenlik Baba’nın dediği gibi:

“Ne gergedan taşır, ne de fil çeker!”

***

Fuzûlî merhum “Yükü arttıkça ecri de artar hammalın” dediğinde, en azından bazı gönüllerde adalet ve merhamet mefhumu henüz yerini koruyormuş, demek ki…

***

Geliniz bugünü bir fasılâ olarak kabul edelim…

Şeyh-ül İslâm Yahya Efendi’nin “Mescidde riyâ-pişeler itsünler ko riyâyı” düsturuyla; mürâîleri kendi riyâlarıyla baş başa bırakalım…

Ömrü boyunca bir takvim yaprağının arka sayfasını dahi okumamış cahil lümpen, bırakınız istediği kadar kudursun!

Dehan-ı kebirinden salyalar akıtsın, cehlin dehlizinde istediği kadar bağırsın…

Beytülmaldan beslenen cahil tetikçi, gûşe-i mundarında her gün yine birilerini hedef tahtasına oturtsun…

Hem müddei olsun, hem müstantik, hem de kadı…

Hem suçlasın, hem yargılasın, hem ceza versin, hem de cezayı infaz etsin…

Yeni bir şey değil ha! Tarihte on binlerce, günümüzde yüzlerce örneği var…

Eğer olmazsa, bu kan emici sülükler neyle yaşarlar?!

***

Fakat biz aldırmayalım, görmezden gelelim…

Ve asıl soruyu yine kendimize soralım:

-Mutlu muyuz?!

***

El cevap kendi adıma:

-Elbette ki değiliz…

Kör olası vicdan!

Şenlik Baba’nın sözleriyle:

Cellat gibi tutup giribânımdan
Ne alır canımı, ne de el çeker!

 

Devamını Oku

On4 TV Yeniden Yayın Hayatına Başlıyor!

Müjdeli haberle ilgili ON4 TV Yönetim Kurulu tarafından yazılı açıklama yapıldı.

ON4 TV’nin açılması ve mağduriyetlerin giderilmesi adına OHAL inceleme komisyonuna başvurulduğu ve 05.06.2018 tarihli 2018/18953 sayılı OHAL İnceleme Komisyonu Kararı ile yayın yasağının kalktığını belirten yazılı açıklamada şu ifadelere verildi:

“23 Ocak 2017 sabahı bir 683 no’lu Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile ON4 TV’nin kapatıldığını öğrenmiştik. Kanalımızın kapatılmasının üzerinden bir buçuk yıl geçti. Bu süreç içerisinde mağduriyetleri gidermek ve bu yanlıştan dönülmesi adına sık sık Ankara’ya giderek görüşmeler gerçekleştirdik. Milletvekili, bakan ve siyasi parti genel başkanları düzeyinde birçok görüşmeler yapıldı. Kanalın kapatılması sonrasında kamuoyunda ciddi bir tepki oluşarak, ON4 TV’nin açılması adına halk nezdinde de tepkiler daha yüksek bir sesle dillendirilmeye başlanmıştı. Bu mağduriyetin bir an önce giderilmesi konusunda yoğun bir çalışma yapılmıştır. Sonuç olarak yetkililer bu tepkilere kayıtsız kalamayarak, ciddi bir adım atıp bu yanlıştan dönmüşlerdir. Bu yanlışın düzeltilmesi adına emeği geçen siyasetçilere, Ehlibeyt alimlerine, STK yöneticilerine ve dualarıyla bize destek olan halkımızın her birine ayrı ayrı teşekkür ederiz. Gerekli resmi belgelerin tarafımıza ulaştırılması ve bürokratik işlemlerin gerçekleştirilmesi sonrasında ise kanalımız tekrar tüm Ehlibeyt dostlarıyla buluşacaktır.

Kamuoyuna saygı ve sevgilerimizle duyurur, hayırlı Ramazanlar ve Bayramlar dileriz.

ON4 TV Yönetim Kurulu”

Devamını Oku
On4 TV Yeniden Yayın Hayatına Başlıyor!

25 Yıl Sonra Kars Ziyareti…

Aniden bir Kars’a gitme isteği sardı benliğimi…

Kesemize uygun uçak bileti de bulunca, hanımla birlikte beş günlük bir ziyaret için sabah saatlerinde Sabiha Gökçen’den kalkan uçağımızla, özgür bir kuş misali Kars’a doğru süzüldük…

Her ne kadar dört ay evvel, cennetmekân dayımın vefatı için iki günlüğüne Kars’a gitmiş olsam da, kar kıyamet içinde sadece cenazemizi defnetmiştik ve hiç kimseyi ziyaret etme imkânım olmamıştı…

O nedenledir ki, bu gidiş, 25 yıl sonra gerçek bir Kars ziyareti olacaktı ve oldu da…

***

Kars’a indikten sonra aracıyla bizi karşılayan, teyzem oğlu sevgili Tarık, tarihi Taşköprü üzerinden geçerek Dereiçi yolunu takiben kaleye çıkan yol üstünden bizi Kars’ımız eşi menendi bulunmaz kalesine çıkardı…

Bizim hanımın ilk Kars seferiydi bu. İlk memnuniyeti de kaleyi ziyaretimiz oldu…

***

Kale bıraktığımız kale de, Karadağ’a doğru olan uç kısmına bir kafeterya kondurulmuş…

Ahşaptan yapılmış ve verandası bulunan bu kafe, hiç de iğreti durmuyor. Şark usulü döşenmiş ve hafif yiyeceklerle birlikte çay ve kahve servisi yapılıyor. Çayı, ya demlikte veriyorlar ya da semaverde… Kalabalık gruplar için semaver daha uygun kanaatimce… Fiyatları da ehven…

Gazeteci olduğumu söyleyerek; sahibi ya da işletmecisi olan kişiyle biraz bilgi almak için görüşmek istedim ama adam her nedense görüşmekten imtina etti…

***

İlk iki günü, köylerdeki yakınlarımı ziyaret, taziye ve gönül almakla geçirdik…

9fe152d626aeaf3bd9613f029ed20931.jpg

Ne yazık ki kendi köyüme gittiğimde, tam da mezarlıkta büyüklerimize Kur’an okumaya başlamıştık ki, şiddetli bir fırtınayla karışık sağanak yağmura tutulduk…

0a69d30b3cb11bcb18956e01b181b6c3.jpg

Sağ olsunlar, komşularımız bize şemsiye yetiştirdiler, eşime ve bana çizme getirdiler. Ancak o şekilde dönüp arabamıza binebildik…

***

Akyaka ilçemize geldiğimizde, ata baba dostumuzun torunu ve aynı zamanda halamın kızıyla evli olan Engin Bey’in konuğu olduk…

Akyaka İYİ Parti ilçe başkanı (Yine ata baba dostumuzun torunu) Mutlu Taşdemir’i ziyaret ettik… Güler yüzlü, konuk sever Mutlu Bey ve kardeşiyle bir süre sohbet ettik ve ayrıldık…

c3e5fd93c5de8d0c8716c25c60537505.jpg

***

İlk iki gün süresince en büyük handikabımız ise, internet ve mobil telefonların bir türlü çalışmaması oldu…

***

Üçüncü gün, biraz da nostalji olsun diye, Akyaka – Kars trenine binerek Kars merkeze geldik…

1071ec6b220e21033e23dfbaf7631ac7.jpg

Daha önce seferleri durdurulan Kars – Akyaka trenin yeniden işler hâle getirilmesi ve sabah akşam olmak üzere günde iki defa karşılıklı sefer yapması ve de modern pulman vagonlarla hizmet vermesi takdire şayandır. İster Karslı Ulaştırma Bakanı Sn. Ahmet Arslan olsun, isterse ondan öncekiler olsunlar. Memleketim Kars adına onlara şükranlarımı sunarım…

***

Efendim…

Kars Öğretmenevi’ne yerleştikten ve bir müddet dinlendikten sonra, kırk yıl önce ayrıldığım şehrimin sokak ve caddelerini adımlamaya başladık…

Faikbey caddesinden girdik, aslan heykelinin olduğu yerden Kâzımpaşa caddesinden yürüyerek Halitpaşa caddesine ulaştık…

Sona saklamadan peşinen söyleyeyim: Kars’ta içimi acıtan en çok Kâzımpaşa caddesi oldu. Bir defa kaldırımlar o iri boyutlu beton kalıplarla (veya teknik olarak her ne diyorlarsa) döşenmiş ve tamamına yakına eğilip bükülmüş. Yani bozulmuş. Nerede o eski kiremit rengi karo döşeme taşları?!

İkincisi, şehrin tamamında olduğu gibi bu caddenin de tarihi dokusu bozulmuş. Ara ara yeni betonarme ve çirkin binalar kondurulmuş. Ya da eski Rus yapısı Baltık mimarisi tarihi binaların birçoğu bakımsızlıktan yıkılmış…

Üçüncüsü, tek yön trafiğin işlediği caddenin neredeyse yarısı, Faikbey yönünden girişte cadde boyunca sağ tarafa park eden araçların istilâsına uğramış…

***

Uzaktan gelip sırf lâf olsun diye ahkâm kesenlerden değilim. Ama açık yüreklikle söylüyorum: Kâzımpaşa caddesine yazık olmuş. Bir zamanlar Kars’ın ticaret merkezi olan o cadde, (Değerli başkanım Murteza Karaçanta beni bağışlasınlar) şimdilerde adeta çöplük görüntüsü veriyor…

***

Halitpaşa’dan Atatürk caddesine (Çocukluğumun ve gençliğimin İstiklâl-î Millî caddesi. Adını değiştirenlere, bir hemşehri olarak hakkımı helâl etmiyorum. Yüce Atatürk’ün adını verecek cadde kıtlığı mı vardı?!) girdik…

Tarihi doku bozulmuş ama cadde temiz. Ara sokaktaki Hüryurt Gazetsinin ofisini ziyaret ettik.

Genç, bilgili, dinamik, istidatlı, başarılı ve saygılı kardeşimiz Erbil Hüryurt’un konukseverliğine mazhar olduk…

Benimle yaşıt Hüryurt Gazetesinin varlığını sürdürmesi, öteden beri beni hep mutlu etmiştir…

92f9cdc05f9b8b1ab15bac6a502eb860.jpg

***

O gün, merkezi teşkil eden caddelerin tamamını yürüyerek dolaştık. Yürüme özürlü olan beni anlatmak için, bizim hanım kızıma şu mesajı attı: “Baban, bugün Arap atı gibi sonradan açıldı. Emin ol yetişemiyorum!”

Genel olarak şu tespiti yapabilirim: Evet, şehrin tarihe dayalı fiziki yapısı kesinlikle bozulmuş, ihmalin ve rantın kurbanı olmuş… Öyle anlaşılıyor ki, başta Kültür Bakanlığı olmak üzere; diğer kurum ve kuruluşlar, görevlerini yeterince yapamamışlar. Şimdilerde bol turist çeken Kars’ın, kaleden başka turiste gösterecek pek fazla yeri kalmamış…

İkinci olarak: Üniversite, şehrin demografik yapısını değiştirmiş. Caddelerde cıvıl cıvıl üniversite gençliği dolaşıyor. Şehrin hemen her caddesi, gençliğe hitap eden kafelerle dolmuş taşmış…

Her ne kadar o kafelerde 3-4 TL’ye çay satılıyor olsa da, üniversiteli gençler, şehrin çehresine müspet bir görüntü katıyorlar…

***

İkinci günümüzde, Ani’yi ziyaret ettik. Restorasyon çalışmaları yapılıyor. Olumlu bir gelişme olarak değerlendirdim ve memnuniyet duydum…

***

Hz. Ali Çarşı Camii’ni ziyaret ettim. Başka hiçbir camide görmediğim çifte Türk Bayraklı mihrabının fotoğrafını çektim.

eabcec8df57fe6353ccea8884b9b9775.jpg

Bir kenarda Kerbelâ toprağından kalıplara mühür döken, Tuzlucalı bir Hacı kardeşimizle kısa bir sohbetimiz oldu. Eksik olmasın, bana da bir mühür hediye etti. Ölünceye dek saklayacağım.

Ani dönüşünde Işıklı Camii’ni ziyarete gittim. Cami avlusu cemaatle doluydu zira cenaze varmış.

Cami imamı Sayın Seyyid Ahmet Erdem ile çok kısa bir selamlaşma ve sohbetimiz oldu. Hacı Ahund Malik gibi yeri doldurulamaz büyük bir din âliminin varisi olarak görev yaptığına vurgu yaparak kendisine başarılar diledim ve ayrıldık…

***

Ayrılmadan birkaç saat önce, Belediye Başkanı Sayın Mürteza Karaçanta’yı ziyaret ettik. Sayın Başkan, lütfetti, bizi kabul etti…

7ff78506cfefde6a545dbd09a8048645.jpg

Fevkalade alçak gönüllü, cana yakın, güler yüzlü, hoş sohbet, memleket ve millet perver bir insan.

Daha önce sosyal medyadan tanışıyorduk. Yüze yüze tanışmaktan büyük memnuniyet duydum…

Gazeteci refleksiyle, konuştuğum kimselerden Sn. Karaçanta hakkında ne düşündüklerini sordum.

Hemen hepsi çok iyi bir insan olduğunda hemfikirdiler. Bazıları da “fazla iyi insan, o nedenle birtakım güçler, önünü kesmek ve hizmetlerini engellemek istiyorlar” dediler…

***

TEŞEKKÜR…

En başta sevgili teyzem, Hacı Fethiye Hanıma, teyzem oğlu sevgili Tarık Beye…

Dilan’daki bütün akrabalarıma…

Bacıoğlu’ndaki komşularımız Muhsin Ülker, Nevruz Ülker, Nubar Hanım ve genç delikanlılara…

Taksi şoförü Yıldıray’a…

İYİ Parti ilçe başkanı, baba dostunun torunu ve kardeşim sevgili Mutlu Taşdemir’e…

Akyaka’da bizi sıcacık evlerinde konuk eden sevgili Belgin ve Engin Yıldırım çiftine…

Eski Şehir Kulübünde elit bir mekân işleten, baba dostu, merhum Medet Alibeyoğlu’nun sevgili kızı ve yine baba dostu Asker Aras’ın torunu hanımefendilere…

Belediye Başkanı, can gibi can başkanım Sn. Mürteza Karaçanta’ya ve güler yüzlü belediye personeline…

Bizi, bir yakınlarıymış gibi ağırlayan, güler yüzlü, samimi ve candan insanlardan oluşan Kars Öğretmenevi personeline…

Beş gün boyunca ilgilerine ve sevgilerine mazhar olduğumuz ve onların varlığıyla gurur duyduğum bütün Karslı hemşehrilerime…

CAN-I GÖNÜLDEN TEŞEKKÜR EDİYORUM… İYİ Kİ VARSINIZ…

Cahit Kılıç

25.05.2018

Devamını Oku

Absürdistan’da Memokrasi!

 

 

Kendi kendini eskiten bir dost…

Ya da eskiden dost olduğunu sandığım bir zat-ı muhterem, bugünkü köşesinde şöyle yazmış:

“Gelişmiş Batı demokrasilerinde ‘birey’ siyasi partiden daha değerlidir.
  Doğu demokrasilerinde ise önce parti gelir, sonra birey”

Ha?

***

Şu Doğu denilen coğrafyada demokrasiyle yönetilen kaç ülke var ki?

Doğu, yani Şark sözcüğü telaffuz edildiğinde akla “Müslüman ülkeler” gelir.

Şöyle bir düşündüğümüzde görüyoruz ki, demokrasiyle yönetilen tek Müslüman ülke Türkiye idi…

O demokrasiye de bendeniz “topal demokrasi” diyordum…

Topal da olsa demokrasimiz, kendilerine Müslüman diyenler tarafından “iğdiş” edildi…

***

“Birey” bir hukuk terimidir.

Bir ülkede demokrasi varsa, hukuk da var demektir…

Hukuk varsa, birey de, bireyin hakkı da vardır…

Eğer demokrasiyi iğdiş etmişseniz; adaleti temin eden hukuku (yargıyı) da mesaneyle birlikte kökünden söküp çöpe atmışsınız demektir…

Böyle durumlarda, hukuk beklenen musluklardan kan ve irin akar!

***

Parti, partili, birey, vatandaş…

Meslek odaları…

Sivil toplum kuruluşları…

Hekimler, avukatlar, serbest meslek sahipleri…

Sendikalar…

İşçiler, memurlar…

Köylü, çiftçi…

Esnaf, tüccar, sanayici…

Sosyolojik bölünmüşlükler…

Din ve mezhep mensupları…

Bunlar, demokrasilerde ya da göstermelik demokrasilerde size ne ifade ediyorlar?

***

Biz, göstermelik demokrasinin penceresinden bakalım…

Seçime az bir süre kala:

“Sizler, başımızın tacısınız. Biz bu ülkeyi, kendimiz için değil sizler için uçurttuk!”

Seçim bittikten sonra:

“Sen kimsin yaa?!”

***

Uçurttukları yer uçurum…

Hele yiğitlik yapmaya kalk, azıcık aykırı duruş sergile; seçilmiş olsan dahi, bizzat birinci ağızdan “Bedelini ağır ödeyecek” tehdidine maruz kalırsın…

Sözünün eridir; ağır da ödetiyor gerçekten…

***

Sonra sen kalk “Şark Demokrasisi” diye ahkâm kes…

Olmaz mir-i azizim, olmaz…

Çünkü mücerrettir

Demokrasi - memokrasi yerine, gel şuna “absürdistan” diyelim…

Zira…

Şarkın değişmez gerçeği: İki dudağın arasından süzülen emirnamelerdir…

***

Çünkü…

Şarkta esas olan Hz. Hünkârdır…

Netice itibariyle müşahhastır da…

Pek bir münevveri de, kara cahili de, eli kanlı katili de görülmüştür…

Artık senin şansına hangisi düşmüşse…

Öp koy başının üstüne! 

Devamını Oku

Türk Entelijansiyası…

 

 

Çok afili bir tanımdır başlıktaki “Türk Entelijansiyası” tanımı…

Ülkemizde kendisini böyle bir tanımın içine dâhil etmek için çok çırpınan, “entelektüel” görüntüsü vermeye can atan çok adam gördüm…

Hatta hazırlayıp sunduğum bir TV programımda “Ben, bir aydın olarak” söze başlayan bir konuğum bile oldu…

Bir konuda uzman olmanın veya birçok şeyi bilmenin “aydın” sıfatını kazanmak için yeterli kriter olduğunu sanan çok insan var bu ülkede…

***

Aslında “Jön Türkler” kadar bilinir ve kullanılır bir tanım değil… Ve hattı zatında “Jön Türkler” seviyesine çıkmış, onların mücadelesine eş değerde bir mücadele vermiş herhangi bir Türk Entelijansiyası da bugüne kadar varlık göstermiş değil…

***

Millet olarak, on dokuzuncu yüzyılın ortasından itibaren başlayan ve yirminci yüzyılın başlarına kadar devam eden bir süreçte; yetiştirdiğimiz aydınlar (Jön Türkler de dâhil) kadar bir aydın topluluğunu bir daha yetiştiremedik…

Özellikle 1925’ten sonra sertleşen Cumhuriyet devri de, 1950’ye kadar geçen süreçte varlık gösteren aydınlarımızın çabalarının bireysel çabalar olmaktan öteye geçmesine izin vermemiştir…

150’liliklerin affı, kısa bir süre için soluk almaya imkân vermiş olsa da, İkinci Dünya Savaşı’nın şartları, yeni baştan aydınların nefeslerini kesmeye devam etmiştir…

***

1950’den sonra ise, daha önceki kötü tecrübelerin tesiri ile olsa gerek; asla bir “Türk Entelijansiyası” diyebileceğimiz aydınlar topluluğu kurulamamış, bireysel çabalar, toplu mücadele verebilecek bir ortamın yaratılması için yeterli olmamıştır.

1950’lilerin başlarında alınan kısa bir soluk da, kısa bir süre sonra boğulmaya mahkûm can kafeslerine dönüşmüştür…

1965-1970 arasında yine bir soluk alma olarak nitelenebilecek kısa süreç ise, 68’liler hareketiyle “aydınlar topluluğu” yaratma yerine “gençlik hareketine” dönüşmüş ve gençliğin heyecanı ve tecrübesizliği ile anarşik ortama alan açmıştır…

***

1980’den günümüze kadar olan sürece bakarsak, hiçbir aydınlanma hareketine şahit olmadığımız görülmektedir…

Son 70 yıldaki başlıca eksikliğin, belki biraz da kamplaşmanın etkisiyle, aydın çabalarının hep bireysel olmaktan öteye gitmediğine şahit oluşumuzdur…

Ve en acı tarafı ise…

Tanzimat öncesi ve sonrası, zıt kutuplarda olan aydınlarımızın bile, iş aydınlanmaya veya hak ve hukuk talebine geldiğinde; fikir birliği oluşturmaktan asla kaçınmadıkları gibi ortak mücadeleye de direkt olarak katkı sağladıkları gerçeğini, son 40 yıldaki aydınlarımız ne gördüler, ne idrak ettiler, ne de denediler…

***

İnandığı yolda ve dâvâda; Cenevre’de tek başına kalsa dahi, taş baskıyla Hürriyet gazetesini çıkaran Ziya Paşa’dan kaç tane var günümüzde?!

Paris – Londra – Cenevre üçgeninde hürriyet mücadelesi veren Ziya Paşa, Namık Kemal ve diğerlerinin o günkü şartlar altındaki azimlerini, gayretlerini ve ortaya koydukları canlarını dikkate aldığımızda:  İletişim çağının zirvesini yaşadığımız günümüzde; çok daha fazla maddi ve manevi imkânlara sahip aydınlarımızın, hangi çabalarını onlarla kıyaslayabiliriz?!

Jön Türklerin, 1888-1908 yıllarında “insan hakları” adına verdikleri mücadeleyi, bugün hangi aydınlar veriyorlar Allah aşkınıza…

Kastımız, bireysel aydın mücadelesi değil; “Aydınlar Topluluğu” yani bir “Türk Entelijansiyası” diyebileceğimiz bir hareketin var olmamasıdır…

Eğer biz, bugün gerçek bir istibdat devri yaşıyorsak; ki yaşıyoruz. Bunun belki de en büyük sebebi, son kırk yıldaki aydınlarımızın eksikliklerinden ve gerçek aydın kimliklerini sergilemek yerine yüzlerine çeşitli maskeler takmalarındandır…

***

Her müstebit çok iyi biliyor ki, ülkeyi ele geçirmek arzularında başarılı olabilmelerinin yolu, herkesten önce toplumun aydınlarını ve o aydınların sesi olan hür basını susturmalarından geçer…

Aydını susturulmuş ülkenin yolu, karanlıklar dehlizine gider…

Cemil Meriç merhumun tespit ettiği gibi: Aydınların susturulduğu toplumlar, şarlatanların elinde yok olmaya mahkûm olurlar…

***

Ve aydın olmak, bir ya da birkaç diplomaya sahip olmak, akademik kariyer yapmak, makam ve mevkie malik olmak değildir…

Aydın olmanın birinci şartı, bilgi birikiminin, dünyaya ve insanlığa vakıf olmanın da ötesinde, vicdan sahibi olmaktır…

 

Devamını Oku

Kuzey Irak Siyasetimiz Doğru Şekillenirken!

 

Sadece hisleriyle dış politika belirleyen bir devlet otoritesinin olduğu bir ülkede, dış politika üzerine analizler yapan siyaset yorumcusunun çok büyük zorluğu vardır…

Burada, gerçek manada dış politikaya kafa yoran, tarihi bilgilerinin yanı sıra bahse konu coğrafyanın etnik ve dinî şartlarını iyi bilen ve hadiselere bilinçli bir şekilde yaklaşan siyaset yorumcusunu nazarda tutuyoruz. Tetikçilik yapmak için konuşlandırılan cahil kalemşoru değil…

Bu zorluğun birincisi: Olayları yakından takip ediyor ve gerçekleri görüyor olsanız dahi, emrinde kalem salladığınız otoritenin hilâfına doğruları dile getiremiyor olmanızdır. Kör olası ekmek parası; viran olası hanede evlâd-ü ayal var…

İkincisi: Emre amade medya platformlarının birinde konuşlanmış olmanızdır. Doğruları dile getirdiğinizde ya sansürleniyorsunuz ya da işinize son veriliyor. Üstelik önünüz de kesildiğinden, kendinizi ifade edebileceğiniz ve büyük halk kesimlerine ulaşabileceğiniz bir mecra bulamıyor olmanızdır…

***

Diğer yandan…

Her şart altında; olaylara objektif olarak bakan, en azından bakmasını bilen ve değerlendirmelerini kendi penceresinden gördüğü gibi aktaran siyaset yorumcuları var…

İşte bunlardan biri de bende-i hakirdir.

Suriye hadiseleri başladıktan ve bir müddet sonra teröristik harekete dönüştüğü günden itibaren nerede konumlandıysam, beş yıl boyunca o konumda gerçekleri yazdım ve televizyon ekranlarından haykırdım…

***

Yeri gelmişken:

Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetinin Başbakanı Binali Yıldırım, bozulan ilişkileri düzeltmek için Irak’a gitmişti. Sanıyorum bu yılın başları veya geçen yılın son ayıydı…

Bizim Başbakanımız, Bağdat havaalanında Irak Başbakanı tarafından karşılanmış, T.C. Devletinin şanına yakışır şekilde ağırlanmıştı…

Ertesi gün Bağdat’tan Erbil’e geçmiş, Erbil havaalanında sözde Kuzey Irak başbakanı Neçirvan Barzani tarafından karşılanmış, havaalanından hareketle Erbil’deki çapulcubaşı Barzani’nin sarayına geçmiş, ancak çapulcubaşı tarafından sarayda karşılanmış, bir devlet başkanı edasıyla güya “kabul etmişti”…

Siyaset yorumculuğu yaptığım televizyon kanalında, sabah saatlerinde bu görüntüleri canlı yayında gördüğümde, adeta başımdan kaynar sular dökülmüştü…

“Bu, Türkiye Cumhuriyeti Devletine ve onun Başbakanına çok büyük bir hakarettir. Nasıl olur da bir geda, bizim devletimizi bu şekilde aşağılar” mealindeki sözlerle isyan etmiştim.

Kanal yönetimi, programın akşam saatlerindeki tekrarında o bölümü çıkarmak durumunda kalmıştı… Çünkü bu ülkede doğruları söylemek suç kabul ediliyor, yanlış politikaları alkışlayanlar ise taltif ediliyordu…

***

Beş yıl boyunca:

“Komşularımızla iyi geçinmek zorundayız. Çünkü ateş çemberinden oluşan bir coğrafyada yaşıyoruz. Suriye’de rejim ya da devlet başkanı değiştirmek, sadece Suriye halkının yetkisindedir. Biz, ne diye orada Emevî artıklarından bir devlet kurma peşindeyiz?

Rusya, İran, Irak ve Suriye, hatta bütün komşu ülkelerle iyi geçinmeli ve ticaret hacmimizi sürekli yükseltmenin yollarını aramalıyız. Kolay değil, 80 milyon gırtlağı doyurmak zorunda olan bir ülkeyiz…

Kendi içimizde farklı ırklardan, dinlerden ve mezheplerden vatandaşlarımız varken, neden mezhepçilik yapıp komşularımızla düşman oluyoruz?

Barzani gibi bir aşiret reisini tercih ederek koskoca Irak devletini ve halkını neden karşımıza alıyoruz?

Kerkük Türkmenlerinin yukarıda Allah, aşağıda bizden başka kimseleri yoktur. Onları neden bir aşiret reisine râm ediyoruz?

İki savaş sonrasında tarumar edilen Irak’ın yeniden imarında en çok Türk müteahhitleri yer alacakken, neden devasa bir pazarı elimizin tersiyle itiyoruz?

İran, her bakımdan yakın olmamız gereken bir büyük komşu devlet. Mezhepçilik mülahazaları ile bu çapta bir komşumuzdan neden uzaklaşıyoruz?

Rusya ile bozulan ilişkilerimizi derhâl düzeltmenin yollarını aramalıyız. Evet, biz Rusya’ya mahkûm değiliz, doğrudur. Ama unutmayalım ki Rusya da bize mahkûm değil. Rusya ile tek başına dış ticaret hacmimiz neredeyse Avrupa devletlerinin tamamına yakın bir hacimdir. Soğuk savaş döneminde Sovyetler ile düşman olmamız bize ne kazandırdı? Amerika’nın emir kulu durumuna düştük. Bize köhne silahlarını verdikleri yetmediği gibi, Kıbrıs hadisesinde bizi ambargo altında inlettiler.

İşte Rusya, bugün bir alternatif olarak karşımızdadır. Amerika’nın kulluğuna itiraz etme gücümüz artacaktır. Derhâl yeni baştan iyi ilişkilerimizi tesis etmeliyiz”

Bunları ve bunlara benzer şeyleri hep yazdım veya televizyon ekranlarından söyledim. Bugün de aynı noktadayım…

***

Şimdi gündemdeki S400 antlaşmaları hangi politikanın eseridir?

Sen hangi noktadasın ey sahtekâr analist?!

***

Pekiyi, yandaş medyada her gün Irak ve İran düşmanlığı pompalayan sözde siyaset yorumcularının bugünkü konumu nedir acaba?

Her Allah’ın günü Şia ve İran aleyhdarı yazılar serdeden, hayâli komplo teorileri üreterek İran ve Şia’yı fitneci, istilâcı hatta İslâm düşmanı gösteren, kıt aklıyla Osmanlıcılık oynayan Ceride-i Fecr-i Cedid’in sermuharriri, bugün hangi pencereden olaylara bakıyor?

Zerrece utanması, arlanması, sıkılması varsa çıksın özür dilesin…

***

Türk Silahlı Kuvvetleri, dün Irak askerleriyle birlikte tatbikat resimleri verdiler medyaya…

Cumhurbaşkanı Erdoğan, İran ile birlikte hareket ettiğimizi söyledi. 4 Ekim’de İran’a gidiyor.

Sermuharrir de Cumhurbaşkanın uçağında olacak mı? İranlı meslekdaşlarının yüzüne nasıl bakacak?

***

Son olarak…

Başta Sayın Cumhurbaşkanı olmak üzere, Türk yetkililerin Kuzey Irak ile ilgili tutumları, son iki haftada toplumun ağır baskısı altında şekillenmiştir. Neresinden bakarsanız bakın, bu iyi bir gelişmedir. Yanlıştan dönülmüş, toplum baskısıyla doğru bir politika sergilenmiştir…

Devamını Oku

Ahmet Taşgetiren gitti, saat baki…

 

 

İktidara yakın gazete…

İktidara yakın televizyon kanalı…

Dergi, radyo, şu bu…

Gazeteci, radyocu, televizyoncu…

Ezcümle: Medya…

***

Birisi kalkıp da “iktidara yakın” medya dediğinde; gülmekten karnıma ağrılar girer benim…

Keza…

Ana akım medya dendiğinde de…

Yaşlılık nedeniyle ayaklarıma hücum eden ve kütük gibi şişiren kan, ters tazyik ile beynime doğru hücuma geçer…

Sizin anlayacağınız; “beyin kanaması” denilen illet yakındır…

***

İnsaf dinin yarısıdır derler…

Bizzat Şehinşah hazretleri tarafından beytülmal ile beslenen bu kuruluşlar, iktidara yakın değil, bizzat iktidarın emrindeki beslemelerdir…

Bu mevkutelerde kalem sallayan cehl-i mürekkeplerin velinimetleri, tetikçiliğini yaptıkları Şehinşah hazretleridir…

Kimisi bir tas çorbaya talim eder…

Kimisi de put put, batman batman götürür…

Çünkü despotik düzenlerin değişmez kaidesidir bu…

***

Sovyetler Birliği dönemindeki “Pravda” gazetesini gençler bilmezler…

Komünist rejimin resmi organıydı…

Pravda, Rusça “doğru” demektir…

70, 80, 90 yaşındaki Ruslarla konuştuğumda sorardım:

“Bu gazete, ne menem bir şey idi?”

“Adına rağmen, yayın hayatı boyunca tek kelime doğru yazmayan bir melânet idi” derdiler…

***

Hikmetinden sual olunmaz…

Her nedense bizde yüzlerce “Pravda” türetildi…

Ve onlardan ziftlenen binlerce cahil tetikçi

On binlerce kara cahil troll…

Gizli servislere parmak ısırtacak yüzlerce “stalker”…

***

Bunlar, önceleri önlerine konulan nişan tahtasına ateş ediyorlardı…

Yani…

Şehinşah hazretlerinin muarızlarına…

“Bey menim arkam, men kimden korkam” diyerek, öyle çakaralmaz tabancalarla değil, muharebe silahı mitralyözlerle ateş ediyorlardı…

Haktan yana, haklıdan yana olmak gibi bir kaygıları yoktu… Hiç olmadı, olmayacak da…

Güya referansları İslâm diniydi…

İcraatları: Hak ve hakikate saldırmak…

Amaçları: Korkutmak, sindirmek, susturmak…

Enstrümanları: Bu uğurda kullanacakları Allah’ın verdiği her şey… Zira bunları hedefe götürecek her yol mubahtı…

İnsafın kökü kurumuştu; vicdan, Nuh-u Nebi’den beri izindeydi zaten…

***

Biraz zaman aldı ama olması mukadderdi…

Önce “ana akım medya” dedikleri kesimi sıradan çıkardılar ve teslim aldılar…

Teslim olmak istemeyenlerin defterini, bizzat patronları eliyle dürdürdüler…

Her şey zamanın ruhuna uygun hareket ediyordu…

Direnmek isteyen solo, cehl-i mürekkeplerden mürekkep koronun çıkardığı Kıptî haykırışların arasında duyulmuyordu bile…

***

Gayet modern silahlarla mücehhez Şehinşah ordusu, kılıç kalkan ile er meydanına çıkan az sayıdaki yiğitlerle göğüs göğse meydan muharebesi yapacak değildiler ya…

Şer ve iftira füzeleri, yağmur gibi yağıyordu hakikat mevzilerine…

***

Gelinen noktada, ortalıkta muarız falan kalmadı bittabi…

Cehlin ilme galip geldiği ilk savaş olmadığı gibi son savaş da değildi bu…

***

Başladılar kendi kendilerini yemeye…

“Ben, yüzde yüz sadık kulum. Sen kripto kulsun, sahtekârsın…”

Yetmedi…

Sıra, kendi mevzilerine sıkışmış bir iki köhne vicdan sesine geldi…

***

Onların da bir kısmını sıradan çıkardılar…

Meselâ, merhum Akif Emre, öldü kurtuldu…

(Erzurumlu merhum Âşık Reyhani’nin şu sözleri kalmış aklımda: Bir Abdullah vardı, öldü dediler / Ne eyi oldu gardaş, öldün gurtuldun.)

Sıradan çıkarılan son kişi ise, bir iki cılız vicdan sesi çıkarmaya çalışan Ahmet Taşgetiren oldu…

Bahse konu saat ise yerinde baki…

 

Devamını Oku

Gündeme Kısa Not!..

 

 

Doğrusu şaşkınlık yaşıyorum.

Ne oldu, kapalı kapılar ardında neler yaşandı ki, ansızın fikirler değişti?

Dolayısıyla açıklamalar da peş peşe yağmur gibi gelmeye başladı…

***

Bin yıllık Türk devletini çocuk oyuncağı yerine koymak arzusunda olan, istediği gibi oynayacağını ve oynatacağını sanan aşiret reisi, birdenbire ummadığı tepkilerle baş başa kaldı…

Ne olduğunu, kapalı kapılar ardında neler konuşulduğunu bilmiyorum ama…

Görünen o ki, “Yareli şir-i jeyan” hab-ı gafletten uyandı ansızın…

***

Önce dışişleri bakanlığı sert çıktı…

Peşinden başbakan Binali Yıldırım, yumuşak bir üslupla ama kararlı bir çıkış sergiledi…

Başbakan Binali yıldırım ve Irak başbakanı Haydar Abadi bir görüşme gerçekleştirdiler ve “referandumun engellenmesi hususunda mutabık kaldılar” açıklaması yapıldı…

Ve nihayet Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan uyarılar geldi…

“Asıl tepkimizi 22 Eylül’de toplanacak Milli Güvenlik Kurulu sonrasında açıklayacağız” dedi…

Üslubundan, 22 Eylül günü bir “Sen kimsin ya?” manifestosu çıkacağa benziyor…

Peşinden de “Ayağını denk al” ültimatomu…

***

Elbette ki, bu referandum meselesinde kilit ülke Türkiye’dir…

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ilk günlerde “Dostum Barzani’ye bunun yanlış olacağını söyledim” mealindeki yumuşak demeci…

Uzun bir süre Cumhuriyet Hükûmetinin suskunluğu…

Ve yandaş medyanın hadisenin vahametini kavramaması ve sefil bigâneliği…

Aşiret reisine ve “bir Kürt devleti kurulsun” diye yanıp tutuşan İsrail’e büyük cesaret vermişti…

***

Şimdi onlar da büyük bir şaşkınlık içindeler…

Beyaz Saray, Türkiye, İran ve Rusya karşısında; Suriye örneğinde olduğu gibi Irak’ta da bir hezimet yaşamak istemediği için, bir açıklamayla “referandumun iptal edilmesini” istiyor…

***

Bütün umudunu Türkiye’ye bağlayan ve bu umudun verdiği cesaretle etrafa meydan okuma cür’eti gösteren aşiret reisi de ne yapacağını şaşırdı…

Son gelen sinyallere göre; amiyane tabirle kıvırmak ve zevahiri kurtarmak için esaslı bir bahane bulmak için çırpınıyor…

***

Görünen o ki, Kerkük – Erbil arasında bir Türkmen beldesi olan Altınköprü civarında bir askerî üs kurma hayâlleri kuran İsrail’in hevesi de kursağında kalacak…

Ağababası ABD’nin bile eli kolu bağlanmış durumda…

***

Bundan sonra ne oluru bilmek için müneccim olmak gerekir…

Bendeniz, bu kısa yazıda, gözlemlediğim şu üç hususu anlatmaya çalıştım:

1- Devleti yönetenlerin, toplumun doğru teşhisi ve topluca baskısı sonucunda daha sağlıklı kararlar alabildikleri, bir defa daha anlaşılmıştır…

2- Birtakım kişisel menfaatlerin cazibesine kapılarak yanlış siyaset gütmenin, hem o siyasetçinin hem de yönettiği devletini itibarına zarar verdiği gerçeği bir kez daha görülmüş oldu…

3- Doğru zamanda alınan ve gerçekçi temellere dayalı kararların, hem ülke ve milletin hayrına olduğu, hem de siyasetçinin kendi halkı nezdinde de itibar kazanmasına sebep olduğu bir kez daha ispatlanmıştır…

***

Konuyu yakından takip etmeye devam edeceğiz…

 

Devamını Oku

Kerkük Barzani’ye Niye Kurban Veriliyor?

 

25 Eylül 2017 tarihinde, Kuzey Irak’ta bir referandum oyunuyla, bir Kürt devletinin kurulması ve uluslararası alanda meşrulaştırılması oldubittiye getirilmek üzeredir…

***

ABD’nin yaşadığı 11 Eylül travmasının intikam hırsı, öldürdükleri milyonlarca bigünah Müslümana rağmen bir türlü bitmedi…

Peşinden bir de kendi çıkarlarına ve İsrail’in emellerine hizmet edecek, yeni bir Ortadoğu dizayn etmek istediler…

O dizayn planının içinde önce Irak, peşinden Suriye vardı… Bu iki ülke teslim alınıp parçalara bölündükten sonra sıra Türkiye’yi bölmek, tamamen etkisizleştirmek ve emre amade bir/birkaç peyk devlet kurmaktı.

***

Irak’ı zaten tarumar etmişlerdi. Arap Baharı denilen ve başlarda “özgürlük rüzgârı” diye telakki edilen başkaldırıları, derhal kendi emellerine hizmet edecek teröristik hareketlere dönüştürdüler ve Suriye’yi yıkmak için ellerinden gelen her türlü melâneti jet hızıyla yapmaya başladılar…

***

Özetin özetiyle geçelim: On binlerce sapık katil ve ellerindeki en modern silahlar Suriye ve Irak topraklarına gökten zembille inmedi ya!

Her şeyi bunlar organize ettiler ve silahlarıyla birlikte o on binlerce teröristin iaşe ve ibatelerini de bunlar temin ettiler…

***

Kötü emellerin hedefindeki bir başka devlet de, hab-ı gafletten uyanmak ve gardını almak yerine; bunların emellerine hizmet ettiği yetmediği gibi, kaçınılmaz bir başka gerçeği fehmedemediği için de, terörizm denilen bumerangın da hedefi oldu…

***

Kaç insanımızı terörizme kurban verdik, hesabını bilen var mı?

Devletin bütün varlıklarını da satarak, kişi başına düşen gayri safi milli hasılâmızı on bin doların üstüne çıkarmıştık…

Şimdi beş bin doların da altında…

Hangisine yanalım…

***  

Döndük geldik bugüne…

İsrail, Irak’ı bölmek ve kendisinin uydusu olacak bir Kürt devletini kurmak için on yıllardır sarf ettiği emeğin semeresini almak üzeredir…

Bu bağlamda, Amerika Birleşik Devletleri de, Suriye’de Rusya ve İran karşısında yaşadığı hezimetin rövanşını almak üzeredir.

Ve elbette aynı zamanda Siyonizm’e hizmet etmek için tarihî bir fırsat yakalamış olmanın önemini de çok iyi bilmekte ve gerçekleştirmek için, el altından her türlü oyunu oynamaktadır…

“Referandumu erteleyin” veya “ABD Kuzey Irak’taki referandumu desteklememektedir” gibi bir iki cılız açıklamayla dünyayı kandırma siyasetine devam etmektedir…

Oysa alttan alta oynadığı oyun, bir an önce bir Kürt devletinin kurulması ve Irak’ın parçalanmasıdır.

Saddam döneminde vatanına ihanet ederek ABD saflarında Irak ordusuyla savaşan Barzani hainini, bir devlet olarak ödüllendirecek ve o devletin bütün nimetlerinden (Kerkük petrolleri) de sonuna kadar faydalanacaktır…

Yukarıda da bahsettiğim gibi, Rusya, İran ve son zamanlarda Rusya ve İran ile aynı çizgide hareket eden Türkiye’ye karşı da çok önemli bir mevzi ve tıpkı Suudi kralı gibi sadık bir uşak kazanmış olacaktır…

***

Pekiyi…

Hâl ve vaziyet böyle iken biz ne yapıyoruz?

Gaflet uykusu devam mı ediyor yoksa başka ince hesaplar peşinde miyiz?

Bütün dünya görüyor ki, Türkiye’nin “Referanduma karşıyız” çıkışı, cılızın da cılızıdır…

***

Kuzey Irak’ta kurulacak bağımsız bir Kürt devletinin, Türkiye’yi bölmek isteyenlerin ekmeğine yağ süreceğini görmemek için kör olmak lâzım…

Güneyimizdeki PYD/YPG oluşumuna binlerce TIR silah ve mühimmat yığan ABD, bu işi babasının hayrına mı yapıyor sanıyorsunuz?

Irak’ta kurduracağı ve Birleşmiş Milletlere üye yaptırarak meşrulaştıracağı bir Kürt devleti ile Suriye ve Irak’ın akıbetini yaşatmak istediği Türkiye emeline bir adım daha yaklaşmış olacağına göre; biz, bu referandum ve sonucunda doğacak olan Kürt devletine neden şiddetle karşı çıkmıyoruz?

Bile bile ABD ve İsrail’in amacına hizmet ederek kendimize kefen mi biçiyoruz?

***

Irak merkezî hükûmetiyle hareket ettiler diye çok kızdığımız ve kin beslediğimiz Kerkük Türkmenlerini bir aşiret reisine teslim mi ediyoruz?

PKK’nın hamiliğini yapan, Kürtlerin bir kedisini bile Türkiye’ye vermem diyen Barzani’ye bu muhabbetin sebebi nedir?

***

Diyelim ki, Kuzey Irak’ta bir Kürt devleti kuruldu ve Kerkük petrollerinin yegâne sahibi oldu…

Bu petrolleri, dış dünyaya nasıl ve hangi yoldan pazarlayacak?

Suriye üzerinden pazarlaması mümkün görünmüyor. Türkiye’nin Irak’tan Akdeniz’e kadar olan sınırı boyunca kurulması hayâl edilen bir başka Kürt devleti, hayâl olmaktan öteye geçmeyecektir. Eğer kurulursa, Maazallah o zaman Türkiye bölünmüş demektir. Veya bölünmeye mahkûm olmuş demektir…

Bölünme sonrasında Güney Irak ile düşman olacağına göre, hatta büyük ihtimalle bir savaş hâli yaşayacağına göre, Basra üzerinden ve Fars körfezinden de dış dünyaya ulaşma ihtimali sıfırdır…

İran, hiçbir şekilde bir seçenek değil…

Geriye kim kaldı?

Türkiye…

Zaten mevcut bir boru hattı var. Mevcut BOTAŞ depolama ve denizden tankerlere yükleme tesisi var…

Irak merkezî hükûmetinin itirazı üzerine, bölgesel Kürt otoritesi bu hattan dış dünyaya petrol ihraç edemiyordu…

***

Ancak…

Meşru bir devlet olduğunda, şarıl şarıl petrol akıtacak bu hattan…

Yumurtalık tesislerinden vızır vızır petrol tankerleri hareket ederek bütün dünyaya aşiret reisinin petrolünü taşıyacaklar…

Eee?

Bizim elimiz armut mu topluyor?

Elbette ki aslan payını biz alacağız…

Ve o pay, bizim Kars deyimiyle “iki unluğa bir denliğe” pay edilecek!

***

Şimdi anlaşıldı mı ülkemizi niye tehlikeye atıyoruz?

Şimdi fehmettik mi Kerkük Türkmenlerini neye kurban veriyoruz? 

Devamını Oku

Mülk-i İslâm Viran Edilirken!

 

 

Ülke gündemi, tetikçiler için bayram armağanı gibi sanki…

***

Birazcık eskiye doğru baktığınızda ya da hafızanızı tazelediğinizde; bugün falanca muhalifi, ertesi gün filanca muhalifi, bir başka gün falanca aydını, berisi gün filanca akademisyeni yaylım ateşine tuttuklarını gördüğünüz günlerin geride kaldığını sanmak üzeresiniz…

Zira hedeftekilerin bir kısmını hapislere doldurdular, bir başka kısmını işlerinden kovdurdular, küçük bir kısmı çekti başka ülkelere gitti…

Hâl böyle olunca ve saldıracakları adam pek kalmayınca; birbirlerine düşmüşlerdi…

Hangisi daha çok, hangisi daha az reisçiydi…

Hepsi de okkalıklardı, içlerinde hiç gramlık yoktu…

Ayrıca hepsinde de aynı terane: “Bey menim arkam, men kimden korkam?!”

***

Bey dedikleri: Bittabi Reis-ül Âlem…

Her Allah’ın günü, gûşe-i mundarlarında onun adına ahkâm ve de en üst perdeden racon kesiyorlar ve âleme nizamat veriyorlardı ki…

Reis-ül Azam aniden “Kendi raconumu kendim keserim” mealinde gürledi…

Haydaaa…

Hadi şimdi gel ayıkla pirincin taşını…

***

Küçük bir panik ve tereddütten sonra, yine Arap atı gibi açıldılar…

-Saa dedi…

-Yoh la, saa dedi…

-Baa niye desin ki? Ben yaylım ateşi yapmıyom ki, teker teker idareli atış yapıyom… Onun için getür Kur’an’ı el basam ki saa dedi…

-Ben üstüme alınayım barim.

-Yoh la, sen ne üstüne alınıyon? Ooa dedi...

-Gel anlaşalum. Diyelim ki hepimüze dedi… 

***

Sonunda toplu sözleşme imzaladılar:

-Bize deel, sürekli fenteziler guran Feriştah’a dedi… Hani şu Mükremin’in dizisindeki mahrukatçının garısı vardı ya, hah işte o, yüzünün yarısını ben sarmış Feriştah’a…

Islak imza ve mühür…

***

Ve…

Filmi yine, yeniden başa sardılar…

İlk yaylım ateşine de ahper Etyen Mahçupyan hedef olduydu galiba: “Ya sen ne terbiyesiz adamsın!”

Breh, breh, breh…

Kendileri, Madam Bovary’i dansa kaldıran Fransız kontu nezaketinde bir gerçek beyefendi sanki…

***

Bunları niye mi yazıyorum?

Bunların seviyesine inmeye çok mu meraklıyım?

Tabii ki hayır…

Dile getirmek istediğim şudur:

Basın yayın organlarındaki köşe başlarını hep bu tipler tutmuşlar…

Ne yazdıklarında, ne konuştuklarında fikrin zerresi yok…

Ülke felâkete sürükleniyor, bunlar birer toplu tabanca kuşanmış kovboylar gibi bilâ fasılâ söz düellosundalar…

***

Reis-ül âlem, Almanya ile kavgada… Sanıyor ki rakibi sadece Almanya’dır…

Bakanlar, kurusıkı lâflarla Alman yetkilileri bombaladıydı mı, olay bitmiştir…

Şu canım tetikçilerin biri de kalkıp gûşe-i mundarında dese ki: Hele bi yol durun yahu! Bu Alaman gâvuru, Avrupa Birliği denilen 28 (Eksi bir diyebilmek için erken daha, İngiltere henüz tası tarağı toplayıp ayrılmış değil) ülkenin, ekonomik açıdan liderliğini yapıyor! İş son haddine gelirse, o 27 ülke onun arkasında saf tutar, sen de dımdızlak ortada tek başına kalırsın. Katar bile imdadına yetişemez…

O, her hâlükârda Mercedes’in, BMW’sini ve Volkswagen’ini satar amma…

Önümüz kış, senin narenciyen kasalarda çürür…

Bir türlü Rus’a satamadığın domatesin gibi…

*** 

Bir başka husus:

Şu Suriye meselesinde gerçekleri yazan/söyleyen herkesi bertaraf ettiniz, susturdunuz…

İyi de, Suriye’de ne elde ettik?

Yaklaşık 4 milyon mülteci…

Mehmetçik gitti savaştı orada, onlarca şehit…

Rus’un İvan’ı, hâlihazırda orada savaşıyor…

Amerikan John’isi YPG’ye silah ve mühimmat depoluyor ve Rakka’da sivil halkın başına bomba döküyor…

İranlı, Lübnanlı canını ortaya koymuş, teröristlerle savaşıyor…

Pekiyi, ya ülkenin gerçek sahibi Suriyeli ne yapıyor?

Hiiiiç… Türkiye’de ekmek elden, su gölden plajlarda turist kadınları dikizliyor…

Hem şimdi de bayram diye, her birinin sırtında bir çuval, komşu ülke Suriye’ye bayramlaşmaya gidiyorlar…

Canım tetikçide bu hususta da tek kelâm yok…

***

İslâm âlemi zulmeti yaşıyor…

Afganistan’da El Kaide, Taliban ve IŞİD üçlüsü, camilerde cuma namazı kılan Şiî Müslümanları öldürüyorlar…

Arakan Müslümanlarının ölü bedenleri topluca sahillere vuruyor…

Suudi despotları sivil Yemen halkının başına her gün bomba yağdırıyor…

Yemen halkı hem bombalarla hem de kolera ve benzeri salgın hastalıklarla boğuşurken aynı zamanda açlıktan kırılıyorlar…

Afrika’da El Kaide türevleri olan Boko-Haram ve Eş Şebap adlı teröristler Afrikalı Müslümanları öldürüyorlar…

***

Bizim tetikçi taifesi ise, güya İslâmî tandanslı bir iktidarın yandaşıdırlar ama bu işlere hiç kafa yorma zahmetine katlanmıyorlar…

Onlar, bir şekilde bertaraf edilmeyen üç beş muhalifi kılıçtan geçirme peşindeler…

***

Ziya Paşa merhumla bitirelim yazıyı:

Diyar-ı küfrü gezdim beldeler kâşaneler gördüm;
Dolaştım mülk-i İslâm’ı bütün viraneler gördüm… 

Devamını Oku