Espride Kalmasa Keşke

Yer: İstanbul TEM Otoyolu

Tarih: 31 Ekim 2010 Pazar

Saat : Henüz geceyarısı bile olmayan, trafiğin yoğun işlediği bir saat

Sakin sakin orta şeritte ilerliyoruz birden yanımızdan hızla en büyük modelinden bir tır geçiyor, benimle birlikte yanımda seyahat eden eşime dönüp ‘ne kadar tehlikeli araç kullanıyor bu adam’ diyorum. En sağ şeride doğru geçmeye karar veriyorum ancak birden arkamdan az önce geçen tırdan daha da hızlı başka bir tır yaklaşıyor. O da aynı boyutta ve belli ki önden giden tırı yakalamaya çalışıyor. ‘Tövbe tövbeee’ şeklinde bir ifadeyle en sağ şeride zar zor geçiyorum ve benden uzak olsunlar mantığıyla iyice hızımı düşürüyorum. İki dakika bile geçmemişken bir de ne göreyim; TEM otoyolunun iki şeridi kapanmış, iki tır birbirlerine çapraz bir şekilde duraklamışlar. Neyse ki ben ve benim gibi bu olayı gören diğer vatandaşlar çok hızlı değiliz ve durabiliyoruz. Duraklamanın nedeni ne olsa beğenirsiniz; iki tır şoförü birbirleriyle TEM otoyolunun ortasında araçlarından inmiş kavga ediyorlar, en sağdaki iki şeridi kapatarak, arkalarından gelenleri, olabilecekleri, ölebilecekleri bir saniye bile düşünmeden..

Onlar ve onlar gibiler sebebiyet verebilecekleri felaketleri düşünmeden hep böyle ilerliyorlar yollarımızda. Bense bu sahneyi gördükten sonra pek çok şey düşünüyorum..Örneğin bu eğitimsiz ve eğitimsizliğiyle ehliyetini alabilmiş, çalıştığı firmada ya da kurumda görev alabilmiş insanla neden birlikte yaşamak ve canımı bu insana karşı korumakla yükümlüyüm? Hayatı boyunca onlar hep başka insanları düşünmeyerek yaşayacaklar, ben ve benim gibiler ise hep o insanların varlığını düşünmek ve önlem almak zorunluluğuyla yaşayacağız. Onlar kendilerini geliştirmek için en ufak bir çaba göstermeyecek, kurallara uymadığında hiçbir denetimden geçmeyecek, bizlerse hep diken üstünde yaşayacağız acaba o bir hata yapar da bize zarar verirse diye..

Onlarla hiçbir zaman siyaset,sanat,eğitim,kültür vs. gibi konularda hiçbir ortak noktada buluşamayacağız mesela çünkü onlar en basitinden araba kullanırken bile başka insanların varlığına tahammül gösteremeyecek. Ben yeni yollar yapılsın, güvenle seyahat edelim diye vergiler öderken, onlar yapılan bu yolları nasıl bozabileceklerinin, yarattıkları terörle ülke ekonomisine ne gibi zararlar verebileceklerinin, hangi ocakları söndüreceklerinin derdinde olacaklar. Ben Youtube yasağı kalksın, internet kullanımında yasaklar olmasın falan diye dert yanarken onlar youtube da yer alan kaza videolarının baş aktörleri olacak, Youtube’un ne olduğunu bile bilmeden..Ben belki günün birinde kamyon şoförlerinin olumsuz çalışma koşullarının değişmesi için biryerlerde birşeyler yapmaya çalışırken onlar, benim yaşama hakkımın bile farkında olmayacak.

Düşünmek bile üzüyor böyle durumlarda. Budur işte bizim en büyük gerçeğimiz, çözümüne öncelik verilmesi gereken yegane eksikliğimiz. Esprilere bile konu olan cümledir bizi ileriye taşıyamayan; Eğitim artık şarttır. Espride kalmaması gerekendir, acildir, tek çözümdür..

 

 

Popüler Kullanıcılar