Bir Unutma Hikayesi

Sıcacık evimde oturmuş bilgisayarın karşısında öylece birşeyler karalamaya çalışırken, gözümün önünde çırpınarak birşeyler anlatmak istercesine iki rakam yan yana gelmiş duruyor.- 11.  Hani aklın durduğu bir an vardır ya, öyle bir an işte. Birkaç dakikamı alıyor bu iki yanyana gelmiş 1 sayısının ne anlama geldiği anlamak. Hem üstelik yanlarında, tam da sol yanlarında bir çizgi de var, anlamını buralarda çok nadir yaşadığımız. Yazıyla eksi on bir. Bir nefeste içinize çekmek zorunda olduğunuz eksi onbir.

Unutmak.. Unutulmak.. Nasıl da insanın içine içine dokunan bir duygudur. Belki milyarlarca kez  şükretmem gereken bir duygudur ki, bu zamana kadar unutmak ve unutulmak ile ilgili başıma gelen olaylar hep önemli günlerde ortaya çıkmıştır. Doğumgünü, ve lüzumluymuş gibi görünen ama aslında lüzumsuz sayılabilecek yıldönümleri gibi biz sıradan ölümlüler için sıradan olmayan kapris günleri..

Bir an için kendimi benden 1637 km uzaklıkta, tam da bugün olduğu gibi, sıradan bir kış günü sıradan olmayan bir sallantıyla evini, ailesini, sevdiklerini, yaşadığı bir yerleşimi kaybetmiş olan, ya da tüm bu saydıklarımı kaybetmese bile yaşadığı korkuyla huzurunu kaybetmiş olan bir insanın yerine koymaya çalıştım.

Evet, unutmuştum, unutmuştuk işte. Orada, bizden çok çok uzaklarda, yazıyla binaltıyüzotuzyedi kilometre uzakta, bazılarımız, birkaç saniye süren şiddetli bir sarsıntının ardından çok zor günler yaşıyor. Pek çoğu sevdiklerini, seveceklerini, geçmişlerini ve hatta geleceklerini kaybetti. Pek çoğu bizim adını bile anmaktan koşar adımlarla kaçtığımız çaresizlik duygusunun en ağır hallerini yaşıyor.

Van.. Bir unutma hikayesinin tam kalbinde bir şehir. Bugüne dek hiç gitmedim, hiç görmedim. Sadece Van’lı dostlar edindiğim bir şehir. Bezen de izlediğim bir belgeselden hatırımda kalan bir kaç karenin sahibi Van..

Bugün.. Bu satırları okuyabiliyorsanız eğer, ve hala kendini unutulmuş hisseden insanlar varsa yaşadığımız bu hayatta, birşeyleri bir yerlerde yanlış yapıyoruz demektir. Umursamazlık, vicdan sahibi olmayan insanların sahip olduğu insana hiç te yakışmayan bir durumdur. Umursamazlık duygusundan azıcık bile uzaktaysanız mutlaka yapabilecek birşeyiniz vardır. Bazen hiç tanımadığınız bir insan için dua etmek bile bir varlık göstermektir. Ne Van, ne de dünyanın herhangi bir noktasında herhangi bir sebepten ötürü unutulmuş hisseden herhangi bir insan.. Parmağınızı bile kıpırdatamıyor durumda iseniz kalpten edilecek bir dua, imkanınız varsa da yapabileceğiniz nice güzel şey. Bugün, belki yanıbaşınızda, belki de sizden kilometrelerce uzakta sizin güç verebileceğiniz, umut olabileceğiniz insanlar var.

Hem onların hem de kendinizin farkına varın ve bugün, tam da şimdi, hiç vakit kaybetmeden, unutmayı unutarak güzel bir umut hikayesi yazın..


Popüler Kullanıcılar