Hakkında
Henüz açıklama eklenmemiş!
  • Yaşadığı yer Türkiye
  • Şehir Bursa
  • Doğum tarihi 11 December
Henüz albüm eklenmemiş!
Sayfalar
Henüz sayfa eklenmemiş!
Gruplar
Henüz grup eklenmemiş!
Etkinlikler
Henüz eklenmiş etkinlik yok!

HAYAT GELDİĞİ VE YAŞANDIĞI GİBİ

 

Yaşlı kişiler bilge olabilirler; gençler de bilgili olabilir; ancak yalnız çocuklar anlayabilir. Hz. İsa’nın da dediği gibi: ‘Sadece çocuk gibi olanlar benim Tanrı dünyama girebilirler.’ Bir çocuk gibi taze, geçmişin yükü olmadan, önceden belirlenmiş cevaplarla dolmadan yaşıyorsan(…) içinde sadece derin bir boşluk varsa, işte o zaman bir şeylerin farkına varabilirsin.

Her geçen gün daha çok şey öğrenip daha az şey anlıyoruz. Anlama yetimizi yitirdikçe de dünyayı yaşanılmaz bir hale getiriyoruz insanlık olarak. 

İnsanların her şeyi karmaşık bir hale getirmek için harcadıkları çabanın tam tersine, bitkilerin sessiz maceraları ve yabani hayvanların uyumu insanlığın keşfedemediği bir doğa uyumu. Bu uyumdan nasibini alamayan ve kendini gerçeğin ve bilginin yargıcı sanan insanlık, tanrıların kahkahaları arasında boğuluyorlar.

Daha az şey anlamanın yanında bir de çağımızı hüzünlü hale getiren önyargı mefhumu sarmış dört yanımızı. Öyle ki atomu parçalamak önyargıları parçalamaktan daha kolay hale gelmiş durumda.

Önyargılardan beslenip ayakta durmayı başaranlara, Popüler bir hikaye olan ‘Dört Mevsim’ hikayesi yerinde bir örnek olur.  

Dört çocuğu olan ve dördünün de olayları basitçe yargılamamayı öğrenmelerini sağlamayı kendine görev bilen bir adam. Baba olarak evlatlarında ki önyargıyı yıkma görevini kendine şiar edinmiş adam çocuklarını çok uzaktaki bir armut ağacının yanına göndermiş.

İlk çocuğu kışın, ikincisi ilkbaharda, üçüncüsü yazın ve dördüncü ve en genç olan da sonbaharda gitmiş…

Son çocuğu da geri döndüğünde adam hepsini yanına çağırmış ve teker teker gördüklerini  anlatmalarını istemiş.

İlk çocuğu ağacın korkunç, eğik, yamuk olduğunu söylemiş. 

İkinci çocuğu ise yemyeşil, meyvelerle dopdolu olduğunu.

Üçüncü çocuk çiçeklerle dolu olduğunu, çok güzel koktuğunu ve göründüğünü anlatmış. Hatta gördüğü en güzel şey olduğundan bahsetmiş. 

Son çocuk ise hiçbiriyle aynı fikirde değilmiş. Ağacın çok olgun olduğunu , üzerindeki meyveleri artık taşıyamadığını ama yine de hayat dolu ve iyi göründüğünü söylemiş. 

İşte o zaman adam da çocuklarına hepsinin ayrı ayrı haklı olduklarını çünkü her birinin ayrı ayrı ağacın farklı yaşam döngülerini gördüklerini anlatmış. 

Dördüne de bir ağacı ya da bir insanı sadece onu farklı dönemlerde gördükleri için yargılamamaları gerektiğini, özlerinin, hayatla gelen zevkin, neşenin ve sevginin dört mevsimde geçtikten sonra ölçülebileceğini söylemiş.

Belki de doğru açıdan ve doğru zamanda  bakıldığında hiçbir insan önyargı ile hükmedilmeyi hak etmiyordur. 

İnsanlar başarının yanında  erdem sahibi olmaya çalışmaları gerekir. Her insan eğitimine, yaşadığı deneyimlere göre erdemler edinir ve bunlar da onun davranışlarını, karar mekanizmasını, iradesini ve önceliklerini, varoluşunun anlamını, hedeflerini , hayat tarzını ve başkalarına tutumunu belirler. Kısacası erdem sonradan edinilir ancak aynı zamanda karakterimizi de şekillendirir. Erdem sahibi olmayı başaramayanlar davranış zayıflıklarını bolca yaşarlar. Davranış zayıflıkları da bir süre sonra karakter zayıflığına dönüşür. Yetenekleri davranışlarından üstün tutma eğiliminde olanlar hoşuna gitmeyen kişi ya da olaya verdiği tepki de seviyesizleşir. Ancak iyi davranışlar yeteneklerle birleşince mükemmel sonuçlar verir. 

Devamını Oku

KURTLAR KUZULARI NASIL SEVERSE AŞIKLARDA SEVGİLİLERİNİ ÖYLE SEVER

Twitter: A_Vldn

 

Önce kendini sev sonra başkalarını demiş Platon. Ne güzel de demiş. Çağın vebası, aile kavramına gölge düşüren cinayetlerin yegane sebebi zira .

Aşk nedir diye sorulduğunda günümüzdeki yaşanılan aşk’ın tanımı olarak; mantık dışı arzular en iyi olma düşüncesine baskın çıkarak insanı güzellikten keyif almaya yöneltir ve bedene yönelik cinsel arzularla güçlenerek bu gücünden dolayı aşk adını alır. Peki gerçekten aşk bu tanımın karşılığımı dır?

Aşkla ilgili bu tanım bedensel hazlarının kölesi olan ve sadece bu isteklerini yerine getirmek için mantıklarını devre dışı bırakıp duyduğu şehveti aşk zannedenler içindir. 

Platon, gerçek aşkı yaşayabilme ayrıcalığına sahip olanların ancak hakikatin yeryüzündeki yansıması olan akla danışanlar arasından çıkacağını ileri sürer. Gerçeğin, dünya denilen bu mekanda sahip olduğumuz bir çift gözle görülemeyeceğini, asıl olanı görebilmek için aklın gözüne ihtiyaç olduğunu ve ancak akıl sayesinde gerçek olana, hakikatin bilgisine erebileceğimizi düşünür. Bu sebeple gerçek olan aşk da ancak akıl eşliğinde bulunabilir. Platonun bu bakışına paralel olarak tasavvufta “Bu yol ancak akılla bulunur ve gönülle yürünür” yaklaşımı vardır. Ancak başta da belirttiğim üzere sadece tutkularıyla sevdiğini sanıp aşık olduğunu düşünen biri aslında sadece bedensel arzularının kölesidir. İnsan bedeninin arzuları arasında yemek yemek de vardır ve o, sevdiği kişiyi çok acıkmış birinin yemeğinin sabırsızlıkla önüne konulmasını beklediği gibi iştahla bekler.bu tıpkı kurdun kuzulara duyduğu sevgi gibidir. Kurlar aslında kuzuların değil, onları yedikten sonra alacakları hazzın ve doygunluk hissinin peşindedir. 

Aşık iyi bir yol gösterici ve yoldaş olamaz. Çünkü o aşık olduğu kişiyi kendine benzetmeye çalışır. İşte adına aşk denilen aslında aşk olmayan bu yapay durum iki sevgiliyi değil, birbirini sürekli alt etmeye ve kendilerini sürekli olarak birbirine benzetmeye çalışan rakipleri ortaya çıkarır. Ve kimse giriştiği bu yarıştan mağlup olarak ayrılmak istemez. Ne pahasına olursa olsun başta  kötülük olmak üzere her şeyi göze alır. Çünkü bu tür ilişkiler de asıl amaç sevmek,sevileni yüceltmek ve özgürleştirmek değil, bedensel ve duygusal olarak tatmin sağlamaktır. Böyle bir ilişki iki taraf için tehlikelidir. Aşkın, hakikatin içinden çıkmayıp sadece tutkularla yönetildiği her an, eşler birbirini özgürleştirmeye değil köleleştirmeye çalışırlar. Dünyada ve özellikle de ülkemizde yoğun bir şekilde meydana gelen cinayetlerin sebebi de budur.  Hatta kadın ya da erkek fark etmez, ortaya çıkan aşk cinayetlerinin sebebi insanların daha kendilerini tanıyıp sevmeden, bir başkasını sevmeye kalkışmasından, birbirlerini gerçekten severek evlendiklerinden değil , bedensel ve duygusal açlıklarının sevgi  ya da aşkmış gibi görünen yanılsamasından kurtulamamalarından doğar. 

Kıskançlık ise bu tutkuların kurbanı olan ve karşısındaki kişiyi sevip ona aşık olduğunu zanneden kişi de açığa çıkar. Çünkü gerçek aşık , aşık olduğu kişinin sürekli olarak gelişmesini ve özgürleşmesini isterken sahte aşıklar sevgililerinin ya da eşlerinin sade kendi isteklerine uymasını ve kendi belirledikleri gibi hayat yaşamasını ister. 

Bu aşk oyununu ve oldukça tehlikeli olan bu kısırdöngüyü kırabilmek için yapmamız gereken şey öncelikle kendimizi tanımaya başlamak olmalıdır. Mesela şu an yaşadığınız ilişki de gerçekten aşık olan tarafta mı yoksa tutkularının esiri olduğu için karşı tarafa duyduğu şehvetin aşk olduğu yanılsamasına kapılmış olan taraftamısınız?  Bu sorunun yanıtını verebilmek yaşanmış ve bundan sonra yaşanacak olan sorunların büyük bir kısmının çözülmesine yardımcı olur. 

İnsan altına gümüşe değer verir deriz de bu yanlıştır. Altının gümüşün peşinden koşarken asıl aradığımız, bunlar yoluyla elde edeceğimizi sandığımız ve her şeyden üstün tuttuğumuz şeylerdir. 

Öncelikle kendinize şu soruyu sormalısınız karşı tarafı sevmemizin gerçek nedeni nedir? Onu sadece olduğu kişi olmasından dolayı mı seviyoruz yoksa olmasını istediğimiz kişi olacağına duyduğumuz güçlü bir umut mu bu sahte sevgimizin kaynağı?

Daha kendini tanıyıp kim olduğunu, ne olduğunu, ne için bu dünyada var olduğunu anlayamamış olan birinin aşkı da, yapacağı evliliği ve yürüteceği işi de zayıf temeller üzerine kurulmuş olur. Kadın şiddeti, ahlaksızlık,suç ve yalanlarla çevrili bir toplumun temelleri aslında bu hayati sorulara cevap verilemediğinde atılmış olur. 

Aşık olanların çoğu daha karakterlerini ve diğer kişisel özelliklerini tanımadan önce sevdiklerinin bedenini arzuladıkları için, tutkuları söndüğünde onlarla dost kalıp kalamayacakları belli değildir. 

İçinde bulunduğumuz toplumun ne düzeyde ve neye eğilimli olduğu , eksiklerini duyduğu şeye göre şekillenir. Eğer insanlar sahte ahlaki duygularla ahlaklı olduklarına, yalan olan doğrularıyla iyi oldukların ikna olurlarsa bunların doğrusunun peşine düşmez, zaten ahlaklı ve iyi olduklarını zannederler. 

Göz sadece güzeli görür. Kimisi onu gördüğünde hazza teslim olup ona sahip olmaya çalışırken, kimisi de onu gördüğünde hakikatin bilgisini hatırlayıp ürperir. Bu hakikatin bilgisine ulaşmak için görünürde muhafazakar olmakta gerekmez. Zira muhafazakar kimlikle toplumda var olanlar bir kadını tutkularıyla sevdiğinde çok eşliliği Peygamber sünneti diye savunur. Ama hiç birisinde bir çok çocuğa sahip yaşça kendinden büyük muhtaç bir kadınla peygamber sünnetine uygun evlilik yapmak akıllarının ucundan geçmez. Çünkü tutkuları ve arzuları hakikatin çok ötesindedir. Ve bu tutku ve arzuyu’ da  İslam’ın emri  diye topluma lanse ettirmeye çalışırlar. 

Hakikat çizgisinde sınırlarını belirlemek yerine kendini modernizm adı altında kandıran kültüre mensup ; Kendilerini kız arkadaşım, sevgilim, benim için eşim, birbirimizi tanımak anlamak için beraber yaşıyoruz,gelişen bu teknoloji dünyasında yobazlığın lüzumu yok gibi algı oluşturup kendi nefs,tutku ve arzularının kölesi olan diğer kesimi de göz ardı etmemek gerekir. 

Aile kavramının günden güne yok olmasının sebebi de insanların birbirlerini kurdun kuzuyu algıladığı gibi algılaması ve doyuma ulaştıracak bir araç gibi görme eğilimi içinde olmalarıdır. 



Devamını Oku

GÜÇLÜ OLMAYI SAĞLAYAN YALANLAR

 Twitter @A_Vldn

 

İnsan topluluklarının en temel özelliği, insan ilişkilerinin ve medeniyetin doğru bilgiyi paylaşmaya dayandığıdır. Daha çok bilgiye sahip olan kişi, çevresini ve diğer insanları kontrol etme açısından daha güçlüdür. Eğitimin temel amacı, çevre dokusu üzerinde güç oluşturmak ve toplumsal mozaiği oluşturan bireylerden daha güçlü olmaktır. Örneğin, avukat olarak eğitim görmek insanlar üzerinde güç oluşturmayı sağlar.

Eğer bilgi güçlü olmak ile eşdeğerde görülüyorsa, güç birlikteliğini etkilemenin yolu insanları yanlış bilgilendirerek ya da ihtiyaçları olan bilgiyi saklı tutarak ( dini mezheplerde olduğu gibi) onların gücünü azaltmaktır. Bu olgu uluslararası politikalarda da göze çarpar; devletler, silah, sanayi, ekonomi ve endüstri ile ilgili araştırmaları büyük gizlilik içinde yaparlar. Ayrıca, özellikle ordu ve diplomatik konularda yanlış bilgi verilir. Eğer bireyler veya gruplar rakiplerini yanlış tanırlarsa güçten kaybederler. Böylece yalan (yanlış bilginin aktarıımı) ,bir kişinin kendi gücünü arttırmak için, karşısındakinin gücünü kasten kırmak olarak algılanır. Yanlış bilgilendirme sonucu yalan söylenen kişinin akılcı seçenekleri de azalmış olur.

 Güç ve yalan ilişkisi açısından dikkatli olmak gerekir. Yalan kaynaklı gücün ancak kişinin söylediği yalanlardan birine daha önceden inanılmışsa etkili olabilir. Eğer kişinin söylediği şeyler şüphe ile karşılanırsa, tam tersine gücünden kaybedebilir.

Politikacılar yalan konusunda üç türe ayrılmış yalan yoluna başvurabilir

1- Seçimi kazanmak veya yeniden seçilebilmek için söylenen yalanlar.

2- Birtakım politikaları uygulamak için söylenilen yalanlar.

3- Aptalca söylenen yalanlar. Ahlaki değerlere önem verenler için tartışmaya açık olsa da, bu üç yalan türü amaca yöneliktir ve uygulamada başarıya ulaştırabilir. Peki! politikacılar neden kendilerine yarardan çok zarar getirecek yalan yanlış demeçler verirler?  Bazı aptalca yalanlar kamuoyunun çok ilgisini çeker.  Doğruyu söylemektense aptalca yalanlara başvurmak, politik güdülerden çok psikolojik açıklamalarda aranmalıdır.

****

 

Dünya, başkaları üzerinde bizim istediğimiz tarzda bir izlenim oluşturmak için çabaladığımız bir tiyatro sahnesi gibidir. Oluşturmaya çalıştığımız izlenim toplumun ya da kişinin beklentileriyle paraleldir.  Oynadığımız rollerin bazıları önceden belirlenmiş ve bize reçete halinde sunulmuştur. Bu reçeteye riayet ederek kişinin gerçek dürtülerini, güdülerini, ihtiyaçlarını ve kabiliyetlerini hem kendilerinden, hem de diğer insanlardan gizlemeleri gerekir.

 Bu konuyu örneklerle açıklamak gerekirse: Mesela  Avrupa da  Üniversitenin İşletme Yüksek Lisans  programına kabul edilmemesinin sebebini bir genç, Yahudilere karşı güdülen kin olarak belirtmiştir. Esasında, hem sınav sonucu, hem de üniversite bitirme puanı diğer adaylara nazaran oldukça düşüktür. Fakat, o kişisel başarısızlık ve eksikliklerini kabullenmek yerine önyargılı bir yaklaşımın kurbanı olduğunu ileri sürerek kendini ve çevresindeki kitlesel ön yargılarla donatılı kişileri kandırmak yolunu seçmiştir.

Başka bir misal ile konuya farklı bir akış açısı katmak gerekirse; Genç bir kadın, bir önce ki gece tanımadığı biri ile kolayca ilişkiye girmesinin nedenini aniden romantik bir aşka yakalanmasına bağlayabilir. Bu tür açıklamalar, toplum tarafından kabul görmeyeceğine inanılan arzu ve isteklerin bilinçli olarak yansıtıldığını gösterir. Bu tür bahaneler,  kişinin arzu ve isteklerinin önüne irade kavramını set vuramamasından kaynaklanır. Bu günümüzde lgbt olarak nitelendirilen, arzu ve istekleri yaradılışın tersine ön planda tutarak iradeyi sıfırlayan kişilerde de göze çarpar.

Gerek siyasette gerek kişisel hayatta oluşturulan savunma mekanizmaları kişinin kendini ve toplumu kandırmasına yardımcı olur. Aynı zamanda kişinin başarısızlık ve zayıflıklarını ört bas etme gayretine de aracılık eder.

 

Devamını Oku

SÜREKLİ ELDEN GİDEN DEMOKRASİ

Twitter: @A_Vldn

Demokrasiyi algıyalı beri haline acıyorum. Yağı mı cilası mı fazla geliyor bilemiyorum ama sürekli kayganlık gösteriyor. 

Basına, muhalefete kulak verince öğreniyorum ki demokrasi yine elden gitmiş. 

Yedi koldan feryat yayılıyor. “Demokrasi elden gittiiiiiiii”

Bir kitap zararlı olduğu görülüp yasaklanır, bir müdür filan yere tayin edilir. Bir fabrikaya yabancı ortak alınır. Tamam: 

Demokrasi elden gidivermiştir. 

Bir general istifa eder ya da emekli olur, demokrasi elden gittiii diye çığırtkanlıklar başlar. 

Seçim tarihi yenilenir ya da dünya anyaya giderken biz Konya da kalmayalım diye bir reform bir çağa ayak uydurma haline eğilim gerçekleştirilir. Yine demokrasi elden gider. 

Bir konferansa feşmekanlar çağrılmasa, okullar bir hafta geç açılsa ya da bir hafta geç kapansa demokrasi yine elden gider. 

Amma elden gitmeye meraklı demokrasimiz var. 

Yalnız bu demokrasi elden giderken nasıl oluyor da gittiğini hep aynı kişiler görebiliyor. Giderken hep aynı yoldan mı gidiyor? Ve o gittiği yolda bekleyenler hiç değişmiyor mu? 

Bu ne menem yol, bu ne menem gözdür?

Her şeye sırtını dönmüş efendiler demokrasinin elden gidişini nasıl görebiliyorlar. 

Bir de merak ettiğim bir şey daha; acaba demokrasi, “elden gitmeden” yarım saat evvel telefonlara sarılıp belli başlı değişmeyen kişilere “Haberiniz olsun ben yine elden gideceğim” mi diyor?

Neler oluyor da haberimiz yok.

Veya hiçbir şey olmuyor da biz mi tatavaya geliyoruz?

Televizyona bazı insanlar biraz daha az çıkmaya karar verir.  Demokrasi yine elden gider. 

Milli Eğitim Bakanı okulların açılış gününde konuşma yapar. Yine aynı kişiler avazı çıktığı kadar bağırmaya başlar. “Demokrasi elden gittiiiiiiiiiii”

Yeni yollar, yeni havalimanları yapılır. “demokrasi yine elden gider.”

Halka daha iyi hizmet için araçlar kiralanır. “Demokrasi yine elden gider.”

Acaip bir iş bu demokrasi,

Elden gitme ustası.

Bu yamalı ve yırtık bağırışların ancak tek, evet bir tek hedefi olabilir: Demokrasiyi bile bile zedelemek.

Demokrasiyi hafif göstermek, durmadan zedelemek oyundur. 1946’dan beri, birkaç nesil boyunca seçmiş ve seçilmiş bir milleti ahmak yerine koymak kimlere ne kazandırır lütfen hesap ediniz. 

Her siyasi müessesenin farklı hedefleri ve benzemez üslupları olmalıdır,  olacaktır. Ak Parti böyle diyor, demeli. Chp şöyle söylüyor, söylemeli… İyi parti şu yana bakıyor, bakabilmeli… Kimse kimse gibi düşünmek zorunda değil, toplumun milli değer yargılarına zarar verme eğilimi göstermedikten sonra…

Büyük olan, bize yakışan nükte bu. 

Demokrasi AYNI düşünenler kulübü mü, yoksa AYRI düşünenlerin üzerine toz kondurmayacakları bir insanı müessese  mi?

Demokrasi yüzünden “var” olanların bu rejimi ikide bir “elden gidecek” cılızlıkta göstermeye hakkı yok. 

Demokrasi Tük milletinin sırtında bir yama değil.  Gönlümüzün yakışığı ve yakışıklısıdır. 

Demokrasi diye bağırıp çağıranlar, demokrasiyi bu ülkede bu kadar ucuz hale getirmeye hakları yoktur. 

Bir ucuzluk varsa… bir güdüklük ve kaypaklık varsa suç demokraside değil, günde 3 öğün “Demokrasi yine elden giti” diye caka satanlarındır. 

Yedi koldan yüz keçinin fırıldak gibi döndüğü bir ülkede bir coğrafya da yaşıyoruz. Tarihin bize gösterdiği istikameti unutmayalım. Kendi topraklarımızda hükümdar olmak zorundayız. Diri durmak, hesapları alt üst etmek, uyanıklığı töre bilmek mecburiyetindeyiz. Üç kuruşluk siyasi hesaplar yaparak ülkeyi dört dönen fırıldaklara teslim etmeyecek kadar  dedelerimizin kan döktüğü topraklar bu topraklar. Hey sen solcu geçinen seninde deden öldü bu topraklar uğruna, hey sen sağcı geçinen seninde deden solcunun dedesiyle ekmeğini paylaşarak can verdi bu topraklar için . 

Devleti basiretsiz, orduyu beceriksiz, politikacıları adaletsiz gösterme çabası olanlar bu milletin iradesine saygısı olmayanlardır. Ve bu milletin iradesine saygısı olmayanlar fetö gibi yok olmaya mahkumdur. Çünkü bu millet bünyesinde pislik barındırmayacak kadar ferasetli  bir millettir. Bugün o feraseti canı uğruna HDP binası önünde evlatlarımızı geri istiyoruz diyerek feryatlarını duyurmaya çalışan anaların sesinde hissediyoruz. 

Bu coğrafyalarda yaşıyor olmak baht güzelliğidir. Bizler korkmaya ve korkutulmaya alışık bir millet değiliz. 

O YÜZDEN 3000 YILDIR VARIZ YA…

 

Devamını Oku

VİCDANİ ZEKA

adalivildan@gmail.com

twitter: @A_Vldn

 

“Doğru mu gücü getirir, yoksa güç mü doğruyu?” diye bir soru sorulduğunda etik olmayan güç sahipleri, “Güç doğruyu getirir” diye cevap verirler. “Güçlü olan haklıdır” anlayışına sahiptirler çünkü.

Ahlaki duyarlılıkları gelişmiş olanlar ise “Doğrunun kendisi bizatihi güçlüdür.” derler. Onlara göre de doğru gücü getirir.

Etik değerleri güçlü, vicdani zekası yüksek insanlara  “Hata nedir?” diye sorsan, “Yanlış yapmaktır.” derler.

Ama vicdani zekadan ve etik değerlerden yoksun birine sorsan “hata, yakalanmaktır.” cevabını alırsın. Bu türlere göre yakalanmıyorsan hata yoktur. Bu Makyavelist yaklaşımın bir tezahürüdür.

Etik değerleri gelişmemiş kişiye “Sadık olmak nedir?” diye sorsan, “Bir şeye bağlı olmak, sadık olmak, dürüst olmaktan daha iyidir.” Cevabını alırsın.

Diyelim ki bir lidere bağlısınız, o zaman onun için yalan söyleyebilirsiniz. Çünkü ona göre bağlılık dürüstlükten, adaletten daha önemlidir. O, sadakat için kafasındaki bir doğruyu değiştirebilir.

Vicdani zekası gelişmemiş kişiler idare-i maslahat yaparlar. Yani her masada farklı konuşur, vaziyeti idare ederler. Ama vicdani zekası yüksek kişiler kararlı direniş gösterirler. Herhangi bir şey olduğu zaman “Yalnız bu kadar yapabilirim.” derler.

Vicdani zekası yüksek kişiler ilkelerini hayata geçirirler. Aceleci değildirler, sebatları yüksektir. Sonucu düşünmeden hareket etmezler. Başlangıçta sıkıntı çekseler de sonuçta kazanırlar. Başarılıdırlar. Hayatlarındaki en önemli motivasyon iç motivasyondur. Başkaları yap dediği için değil, doğru olduğu için ve zamanında yaparlar.

Yapılan bir araştırmada lider güvenilirliği ile  ilgili 7 değer tespit edilmiş. İlk özellik dürüstlük, ikincisi insan odaklı olmak, üçüncüsü iletişime açık olmak, dördüncüsü vizyon sahibi olmak, beşinci özellik işinde ihtimamlı davranmak, altıncı özellik motive edicilik, yedinci özellik de cesaret olarak tespit edilmiş. Bu özelliklerin hepsinin vicdani zekanın bileşenleri olduğunu görebiliriz.

İş hayatında kişinin kendini başarılı kimselerle kıyaslaması yanlış bir tekniktir. Doğru olan insanın kendine koyduğu hedefle  o anki durumunu kıyaslamasıdır. Başarı anlık değil toplam ya da sonuçtur. Kıskanç bir insan başarılı birini gördüğünde o anda dikkatini çeken anlık başarıyı görür ve kendisinde eksiklik hisseder. Doğru düşünen , ilkeli insan ise anlık başarıyı değil, toplam başarıyı görür. “ hayatımın sonunda şunları yapmış olursam başarıya ulaşabilirim” diye düşünür.

Vicdani zekaya sahip kişiler ayrıca yaşadıkları her şeye dikkatlice bakıp onun vesilesiyle gönderilen manayı bulmaya çalışır. Bir olay yaşadığında “Acaba bu yaratıcının bir mesajı mıdır?” diye düşünür. Yaratıcı bu dünyada insanlarla sebepler vasıtasıyla iletişim kuruyor. Vicdani zeka sahibi kişi sebepleri sürekli irdeler bir puzzle çözer gibi sebeplerle gelen mesajı çözmeye çalışır.

İnsanoğlu hakikati kavramaya çalışırken dört yol kullanır. İlki bilim; deney, gözlem gibi beş duyunun algıladığı bilgilerdir. Ancak bu bilgi kaynağı hakikati bulmada yeterli olmamıştır.

İkincisi akıl yürütme yöntemleridir. Bunu da kullanıp hakikate hala ulaşamadıysak iç sese, sezgilere sıra gelir. İşte burada geliştirilmiş vicdani zeka ön plana çıkar. Vicdani zekası yüksek kişiler iç seslerini dinlerler. Böylece kimsenin göremediği, duyamadığı şeyleri keşfederler.

Peki içimizden gelen sese ne dereceye kadar güvenebilirsiniz.

İç sesin de bir altyapısının olması gerekir. Mesela karpuz alırken iç sesini dinleyerek doğru seçim yapma ihtimali yüzde ellidir. Ama işi karpuzla olan bir kişi bu karpuz iyidir diyorsa, o karpuz %90 iyidir. Nasıl yapabiliyorsun bunu? diye sorduğunuzda  size net bir cevap veremez ancak belki daha önceden elinden on bin karpuz geçmiştir. O işi yapa yapa artık sezgisel olarak hangisinin iyi olduğunu anlayabilir. Hekimlikte de buna benzer bir “ klinik sezgi” vardır. Doktor hastayı gördüğü gibi onda ne tür bir hastalık olduğunu anlayabilir.

Uluslararası ilişkiler alanında bir tanıdığım profesör, benzer bilgelik özelliğini dış politikada sergilediğimiz siyaset üzerine gösteriyor. Birikimleri sayesinde sezgileri ile öngördüğü görüşleri doğru çıkıyor. İşte bu bilgelik sonucunda gelişen bir yetenektir. Belli bir birikim gerektirir. Ve bu birikime sahip değerleri de ülke olarak yabana atmamak ve kulak vermek gerekir.

Devamını Oku

KRİZ ANLARINDA DOĞRU HAREKET ETMEK

 

Twitter: @A_Vldn

Tuz yüklü bir eşek çaydan geçiyormuş. Ayağı kayıp suya yuvarlanmış. Tuz suda erimiş. Eşek ayağa kalktığında yükünün hafiflediğini görüp ayağının kaydığına çok sevinmiş.

Bir gün de sahibi eşeğe sünger yüklemiş. Eşek, yükün suda hafiflediğini öğrendi ya, çaya varır varmaz ayağı kaydığı gibi suya serili vermiş. Süngerler suyu içtikçe şişip şişip ağırlaşmış.  O kadar ki eşek bir türlü kalkamamış ve boğularak can vermiş.

Hikayeden hareketle şu soruyu sorayım: sırtında yumurta küfesi taşıyan bir adama bir başkası taş atsa, adam da sinirlenip karşılık verse ne olur? Yumurta küfesini düşürür. Yani oyuna gelmiş olur. Oysa önce sırtlandığı sorumluluğu düşünmesi gerekmez mi?

Kişinin kriz anlarında sorumlulukla karar vermesi gerekir. Ve kriz anlarında şu soruları sorması gerekir. “Biz kimiz? Neler yapabiliriz ve yaptığımız şeyin gerekleri nelerdir?”

İnsan hayattaki sorumluluğunu sorgulamalıdır. Bu sorumlulukların getirdiği yükler de vardır. Eğer taşıdığı yüklerin özelliklerini bilirse şartlarla mücadele etmesi daha kolay olur. Taşınılan yükün özellikleri çok çeşitli olabilir. Sorumluluk üstlenen kişi çok çeşitliğin ortalamasını bulabilme yetisine de sahip olabilmelidir.

Tuz yüklü eşeğin hikayesinin özünde bir kriz yönetme tecrübesi yatmaktadır.  İnsan suya düştüğünde “Boğulmadan buradan nasıl çıkarım?” diye düşünür. Kriz geçtikten sonra ise öğrendikleri hakkında kafa yorar. Eşek burada bir kriz yaşamış ve yükünü hafifleterek avantajlı olarak kurtulmayı başarmış. Böylelikle “suya düşmek iyidir” diyerek yanlış bir sonuç çıkarmış . Yükünün niteliğini düşünmediğinden, daha sonra sünger taşıdığında önceki krizden yanlış ders çıkardığı için ikinci krizde hayatından olmuş.

Çincede “kriz” kelimesi iki karakterden oluşur. “tehlike” ve “fırsat” karakterlerinden .  krizin olduğu yerde tehlike de vardır fırsat da. Kriz anında risk değerlendirmesi yapılmasının önemi büyüktür.

Eşek suya ilk düştüğünde yükünün tuz olduğunu, yükün o yüzden eridiğini bilseydi, sünger taşırken de süngerin suyu çekebileceğini düşünüp risk değerlendirmesini yapacaktı. Ya da burada eşek kendi aklına güvenmeyip yükü yükleyene bir sormalıydı. İnsan sadece kendi aklına güvenirse hatalara düşebilir.  O yüzden kişi “Ben her şeyin en iyisini yaparım” gibi bir önyargıyla kendini değişime kapatmamalıdır. Kriz anında tek başına bunun üstesinden gelmek yerine ilk suya düştüğünde kurtuluşunu bir zafer gibi görmeden yükünün hafifleme sebebini öğrenmek için danışabilseydi ikinci krizin üstesinden çok rahat gelebilirdi.

 

Devamını Oku

DEMOKRASİLER KAHRAMAN İSTEMEZ

 

libertaa.309@gmail.com

 

Demokrasiler kahraman istemez. Hürriyetçi nizamın en büyük özelliği budur. O, ortalama insanların yönetip yönetildiği, açık, tatlı disiplinleri olan, saldırganlığı reddeden, bir siyasi sistemdir.

Kahramana ihtiyacı yoktur.

Ülkemizde kahraman olmak öyle kanıksanır hale geldi ki projelerinin sadece altıda birini gerçekleştiren şahıslar bile kahraman ilan edilme heves ve arzusunda yol kat etmeyi marifet sayar hale geldi.

Meydan meydan sürdürülen tansiyon kovalayıcılığı ile “ben adamı ufalarım, doğduğuna pişman ederim” kubarmalarının arkasında kahramanlık hülyaları yatıyorsa endişe ederiz.

Çünkü demokrasiler bu türlü hevesleri ciddiye almaz. Demokrasilerin kahramanlara ihtiyacı olmadığı gibi sahte kahramanlara hiç ihtiyacı yoktur.

***

Kimse tek başına haklı değil.

İktidarlar şu veya bu şekilde kimseye miras kalmıyor. “ Ben varsam demokrasi  var” düşüncesi ise düpedüz kara mizahtır.

Demokrasi aynı düşünenlerin değil, ayrı düşünenlerin ayrı düşüncelerde ortak noktayı yakalayanların rejimidir. Temelinde tahammül ve hoşgörü vardır.

***

Demokrasiler kahraman istemez.

Niye istemez? Çünkü kahraman, “Dediği dedik”adamdır. Kararı kendi verir kendi uygular. Kanunu kendi yapar. Kahramanların baş görevi Amerika’yı tekrar tekrar keşfetmektir.

Oysa, hürriyetçi ve çok partilik nizamlarda kanun hakimiyeti vardır. Kişiler için değil, toplum için gayretler sergilenir. Son sözü tek kişi yerine, ekipler, partiler, teamüller söyler.

Demokrasilerde kahramanlara ayrılmış sıralar  ve fırsatlar hiç olmamıştır. Niçin?

Demokrasilerde kahramanlar fazlalıktır da ondan.

Uzlaşmacılık, tahammül, sağduyu ile hoşgörünün yanına ilişmiş bir kahraman, demokrasi idealine yabancı kalır, yama gibi durur.

Kahramanlar “Ben” diyerek ortaya atılırlar.

Demokrasilerde ise kitlelerin arzu ve hedefleri öncelik taşır.

Kahramanlar özel öfkelerin ve özel sevinçlerin sahibidir.

Demokrasilerde ise kaderde ve kıvançta beraberlik vardır.

Kahramanları büyüten hınçları ve öc alma duygularıdır.

Demokrasilerde ise  milli hedeflerin, milli refahın icabettirdiği esneklikler, uygulamalar revaçtadır.

Nerede kahraman bolsa, orada demokrasi alıp başını gider.

Neden?

Çünkü demokrasiler kahraman istemez. İhtiyacı yoktur.

Hürriyetçi nizamın henüz yerleşmediği iklimleri ve ülkeleri hatırımızdan çıkarmamak gerekir. Oralarda kahramanlardan geçilmez.

Irak, İran, Küba ve Nikaragua’daki kahraman bolluğuna İngiltere ile Fransa’da rastlayabilmek mümkün mü?

Batı Avrupa ülkelerinde hangi muhalefet lideri veya hükümet başkanı veya yereldeki bir başkan kahraman? Hiç biri.

Orada, durmuş oturmuş bir devlet, oturmuş bir yönetim ve yine durmuş oturmuş bir muhalefet (fikre, gelişime değer veren ideolojik saplantısı olmayan) liderliği müessesesi vardır. Kahramanları olmayan oturmuş bir sistemle değirmenin durmadan döndüğü ülkelerin, kahramanı bol olan ülkelere nazaran gelişmişlik düzeyinin yüksek olmasını kahramansızlığa borçlu olduğunu da unutmamak gerekir.

Kahramanlığa özenen liderlerin oralarda yetişmeyişi eksiklik değil, tam tersine hürriyetçi nizamı istismar ve zedeleyici olmaktan kaçınan şuurların temkin zerafeti ve zenginliğidir.

Beyler boş yere uğraşmayın boş yere de boş kahramanlar şişirmeyin.

Demokrasiler kahraman istemiyor.

Devamını Oku

KALBİN AKLIN HİÇ BİLMEDİĞİ KENDİNE ÖZGÜ NEDENLERİ VARDIR

 

Doktora gittiğinizde tedaviden önce teşhis koymayan birine pek güvenemezsiniz. Ama iletişim kurarken, öneride bulunmadan önce ne kadar sık teşhis koyuyoruz?

Konulara balıklama dalmaya, her şeyi güzel öğütlerle çözmeye öyle eğilimliyiz ki, çoğu zaman teşhis koymaya, önce sorunu derinlemesine anlamaya vakit ayıramıyoruz. ,

Kişiler arası ilişkilerde en önemli ilkeyi tek cümle ile özetleyecek olursam, şöyle derdim;  önce anlamaya çalışın, sonra anlaşılmaya. Bu ilke insanlar arasındaki etkili iletişimin anahtarıdır.

Okumak ve yazmak iletişim biçimleridir. Konuşmak ve dinlemek de öyle. Bunlar iletişimin dört temel türüdür. Bunları iyi yapabilmek,etkili olmamız açısından çok önemlidir. İletişim hayattaki en önemli beceridir. Uyumadığımız zamanların büyük bir bölümünü iletişimle geçiririz. Ama şunu düşünün: Yıllarınızı vererek okuma ve yazmayı, nasıl konuşacağınızı öğrendiniz. Ama ya dinlemeyi?

Başka bir insanı, kendi değer yargılarına göre derinlemesine , gerçekten anlamanızı sağlayacak şekilde dinlemek için hangi eğitim ve öğretimi gördünüz?

İnsanların benzersizliğinden ve farklılığından etkilenmediğiniz sürece, karşınızdaki de sizin tavsiyeleriniz ve iletişiminizden etkilenmeyecektir. Kişiler arası iletişim alışkanlığında gerçekten etkili olmak istiyorsanız, bunu sadece teknikle başaramazsınız.

Açıklık ve güven aşılayan bir karakter temeli üzerine, empatiyle dinleme becerilerini inşa etmeniz gerekir. Yürekler arası alışverişi sağlamak içinde Duygusal banka hesapları yaratmalısınız.

Empatiyle dinleyerek önce anlamaya çalışmak için esaslı bir paradigma değişimi gerekir. Genelde, önce anlaşılmak isteriz. Çoğu insan karşısındakini anlamak için değil, yanıtlamak amacıyla dinler. Her şeyi kendi paradigmalarının eleğinden süzüp başkalarının yaşamlarını kendi öz yaşamlarıyla özdeşleştirirler. Kendi özel filmlerimizi devamlı olarak başkalarının davranışlarına yansıtırız. İlişki kurduğumuz herkese kendi gözlüklerimizi tavsiye ederiz. Biriyle kurduğumuz iletişimde sorun olduğu zaman da, bu insan beni hiç anlamıyor diye tavır takınırız.

Kendi yaşam öykümüzle ve haklı olduğumuz düşüncesiyle o kadar doluyuz ki bu sebeple karşımızdaki kişinin içinden neler geçtiğini hiçbir zaman tam olarak anlayamayız.

Başka biri konuşurken onu genellikle dört düzeyden biriyle dinleriz.  Bu kişiyi umursamıyor, aslında hiç dinlemiyor olabiliriz. Ya da dinliyor gibi yapıyor olabiliriz. Seçerek dinliyor, konuşmanın sadece belirli bölümlerini duyuyor olabiliriz. Hatta dikkatle dinliyor, ilgi gösterip enerjimizi söylenen sözlere yöneltiyor da olabiliriz. Ama pek azımız beşinci düzeyi; empatiyle dinlemeyi, yani karşısındakinin yerine koyarak dinlemeyi dener.

Empatiyle dinlemek, karşı tarafın değer yargısını işin içine katar. Dünyayı onların gördüğü gibi görür,onların paradigmasını ve ne hissettiklerini anlarsınız.

İletişim uzmanlarına göre söylediğimiz sözler iletişimimizin yüzde onunu temsil etmektedir. Yüzde otuzunu çıkardığımız sesler, yüzde altmışını ise vücut dilimiz temsil eder. Empatiyle dinlemede kulaklarınızla dinlersiniz ama aynı zamanda gözlerinizle ve yüreğinizle de dinlersiniz. Duyguları, anlamaları kavramak için dinlersiniz. Hem sol, hem de sağ beyninizi kullanırsınız. Sezer, hlsseder, içgüdülerinizden yararlanırsınız.

Empatiyle dinlemek çok güçlüdür, çünkü size üzerinde çalışacağınız doğru verileri iletir. Kendi otobiyografinizi yansıtıp düşünceleri, duyguları,dürtü ve yorumları varsaymak yerine, karşınızdaki kişinin kafasındaki ve yüreğindeki gerçeklikle ilgilenirsiniz. Anlamak için dinlersiniz. Odak noktanız, başka bir insan ruhunun derin iletisini anlamaktır.

İkiyüzlülük ve hilekarlık yapmadan , gerçekten anlamaya çalışırsanız, başka bir insandan size akacak saf bilgi ve anlayış sizi kelimenin tam anlamıyla sersemletecektir.

Empati göstermek içinde her zaman konuşmaya gerek yoktur. Aslında sözler bazen engel bile olabilir.

Eğer iletişimde empati kurmakta zorluk çekiyorsanız da karşınızdakine dürüstçe; “ Seni gerektiği gibi dinlemediğimi anladım. Ama dinlemek istiyorum. Bu benim için zor. Bazen tepem atabilir. Ama elimden geleni yapacağım. Seni gerçekten önemsiyor ve anlamak istiyorum. Bana yardım edeceğini umarım.”diyebilirsiniz.

Unutmayın ki amacınızı doğrulamak insanlar üzerinde büyük bir yatırımdır.

 

adalivildan@gmail.com

Twitter: @adalivildn

Devamını Oku

HAKLILIK

adalivildan@gmail.com

Twitter: @adalivildn

 

Filozofun biri, ya haklı ya da mutlu olabilirsiniz, demiştir. Ben şöyle demeyi öneriyorum:  Ya haklı olabilirsiniz ya da gerçekte neler olup bittiğini bilebilirsiniz. Kendinin haklı ve doğru olduğuna inanmak ya da kendini beğenmişlik her zaman perspektifimizi çarpıtır. Bilinçsiz, hatta psikolojik bakımdan hasta insanların büyük çoğunluğu kendi düşünce ve davranışlarından bütünüyle hoşnut olan kişilerdir. Vicdanınızda hiçbir rahatsızlık yoksa muhtemelen gerçeklikten kopuk yaşıyorsunuzdur.

Bir çok firma yöneticilleri bir çok ülke liderleri gerçek ve önemli hizmetler sunduklarına o kadar inanırlar ki, toplumun bürokrasiye olan inançlarını yitirdiğinin farkına bile varmazlar. Hatta öyle ki kendilerinin dışında bu hizmetlerin sunulabileceğine bile inançları olmaz.

Bir kültür perspektifte bir değişim yaratmaya başladığında oluşan şok, her zaman bu kültürün bazı üyelerini aşırılığa yöneltir. Hızlı değişim aynı zamanda politik aşırılıklar ve tek konulu seçmenler yaratır. Örneğin, kürtaj karşıtı bir aşırı, muhtemel bir katili-kürtajcı doktoru- katleder ve kendini tamamen haklı görür. Ya da mesela İsrailli bir aşırı, Arapları camide namaz kılarken eli titremeden katlederek en çok korktuğu şey, masum insan ve çocukları katleden birisi haline gelebilir.

BAKIŞ VE SEZGİ

Mizah duygusu insanlara başka durumda izin verilmeyecek şeyleri söyleme ve düşünme olanağı verir. Mizah sayesinde fikir ortaya sürüp sonra onu beklenmedik bir tarzda hırpalayabilirsiniz. Mizah, perspektifinizi uyumlu tutma ve hemen her şeye nüfuz etmede size yardımcı olur. Çevrenizdeki saçmalıklara gülemiyorsanız bir sorununuz var demektir.

BAKIŞ VE SEZGİ

“Aklın gözüyle” bakmak akla, aşikar ya da aşina olanın sınırlarından kurtulma olanağı verir. Nesnelere belli bir şekilde bakarken birden içinizden onlara değişik bir tarzda sinyali alırsınız. İnsanlar bu tür bir keşif yaptıklarında çoğu zaman gülerek,” Hay Allah! Bunu niçin daha önce hiç düşünmedim? Derler. İlham değerli bir metadır. Bir iş ve meslekte uzun tecrübe sahibi yöneticiler ya da başka kişiler bu konuda genellikle sorunludur. Bazı şeylerin nasıl yapılması gerektiğini o kadar iyi bilirler ki başka bir tarzda da yapılabileceğini kesinlikle düşünemezler.

Sezgi, aklın gözüyle hayal gücünün birleşmesidir. Bu durum ruhsal iletişime atfedilirdi. Matematikçiler bunu “belirsiz mantık” (fuzzy logic), bulanık ya da öznel girdilerden sonuçlar çıkarmak olarak adlandırıyor. Akıl, mantık yürütmenin doğrudan müdahalesi olmadan bilince varıyor. Bir şeyi gözünüzde canlandırabildiğinizde, onu yaratma sürecine başlayabilirsiniz. İş hayatında ve bir çok alanda başarı sezgi gücüne bağlı olabilir.

Sezgisel gücün yanında kaosa karşıda yüksek hoşgörülü olmakta fayda olduğunu düşünüyorum. Kafa karışıklığı ya da kararsızlıkla başa çıkabilme yeteneği perspektifi beslemek açısından önemlidir. Alışagelmişin dışında olana, yanılgılı, tutarsız ve kendi kabullerinize karşıt görünen şeylere karşı hoşgörülü olmak gerekir. Beden ya da aklın sezgisel yanlışları çoğu zaman yeni fikre açılan bir penceredir.

The Economist gibi temkinli bir yayın organında bile şöyle bir ifade yazar: “ Ekonomik büyüme durgunluktan değil örgütsel çalkantıdan kaynaklanır.”

Denge durumu ölüme benzer. Bir başarı düzleminde, eğer bir istirahata ihtiyacınız yoksa, çok üzün süre kalmayın, fazla tatmine prim vermeyin. Sisteminizde kontrolü yitirmeden sizi ayakta tutacak kadar yeterince stres olmasını sağlayın.  Kaosla birlikte yaşamayı öğrenmek gerekiyor.

Kaos düzensizlik demektir. Ama kaos teorisinin yandaşları bu düzensizliğe bakıp bunda bir kalıp, türlerin yeni bir düzenini görüyorlar. Onlara göre kaos algılaması, bağlantı elemanlarını bulmak için nesnelerin daha geniş doğasına bakmanın bir yoludur. Sürecin farkına varmaktır. Kaos, yaratıcılık, vizyon ve strateji el ele giderler.

Devamını Oku

BAKIŞ AÇIN DEĞİŞMEDİĞİ SÜRECE SORUNLAR DEĞİŞMEZ

Kişinin boyutları, sorunun boyutlarından daha önemlidir.  İnsanlar için gerekli olan bakış açılarını değiştirmektir; sorunlarını değil.

Bir kartalın üstesinden gelmesi gereken tek sorununun daha hızlı uçmak olduğunu, havanın da bunu kolaylaştırdığını biliriz. Eğer hava akımı değişir ve kartal bir anaforun içine girerse, aniden uçamaz ve düşmeye başlar. Uçuş şartlarını aynı anda etkileyen bir çok faktör vardır.

Bir sürat teknesinin en büyük engeli, pervaneye çarpan sudur, yine de aynı direnç olmadan hareket edemez

Başarıyı oluşturan engeller şeklindeki aynı kural da insan hayatında geçerlidir. Tüm engel ve zorluklardan uzak bir yaşam, güç ve imkanları sıfıra indirecektir. Sorunların olmaması, yaratıcı gerilimi ortadan kaldırır. Cahillik sorunu, eğitimi anlamlı hale getirir. Sağlık sorunları tıbba anlam verir ve tıbbın gelişmesini sağlar. Sosyal sorunlar, hükümetleri var olmasını gerektirir.

 

*Politikalar çok çeşitlidir; prensipler ise birkaç tane, politikalar değişir; prensipler ise asla.

 

Güney’de Alabama’da pamuk “kral” iken, pamuk kurtları Meksika’dan Amerika’ya geçerek pamuk tarlalarını talan ederler. Çiftçiler soya, yer fıstığı gibi farklı ürünler yetiştirmek zorunda kalırlar. Sonuç olarak, birçok çiftçi eski günlerdekinden daha başarılı hale gelirler.

Alabamalı’lar , 1910’da pamuk kurtlarının yaptıklarından dolayı şükrederler. Tek ürünlü çalışma sisteminden çeşitli tarıma yöneldiklerinde, daha fazla zengin olurlar. Anıtlarında da şöyle yazarİ “Yaptıkları ve bereket müjdecisi oldukları için pamuk kurtlarının anısına.

Hayatlarımızda hep sorumluluklardan ve sorunlardan kaçma eğilimimiz vardır. Böyle bir davranışın cazibesine kapılan genç bilgeye : “ Hayattaki en ağır şey nedir?” diye sorar. Bilge üzgün bir tavırla cevap verir.” Hayatta üzülecek hiçbir şeyin olmaması.”

*Büyük insanlar hayatlarında büyük sorunlarla karşılaşırlar

Tarihe malolmuş insanların birçoğu, zorluklar içinde büyümüşlerdir. En büyük düşünürlerin en büyük fikirleri, daima ateşlerin içinden geçmek zorunda kalmışlardır.

Florance Nightingale, yatağından kalkamayacak kadar hastayken, İngiltere hastanelerini baştan düzenlemiştir. Apopleksi hastası, yarı felçli Pastör, hastalık nöbetlerinden yılmamıştır. Amerikan tarihçisi Francis Parkman, hayatının büyük bölümünde bir seferde beş dakikadan fazla konuşamayacak kadar hastaydı. Bir doküman üzerinde dev yazılarla yazılmış birkaç kelimeyi görebilecek kadar gözleri bozulmuş olduğu halde, tarih üzerine yirmi eser vermiştir.

Eğer gökkuşağını istiyorsanız, yağmura dayanmak zorunda olduğumuzu hiçbir zaman unutmamamız gerekiyor.

Twitter: @adalivildn

adalivildan@gmail.com

Devamını Oku